All Chapters of หัวใจวิศรุต (วิศรุต&แพรพรรณ) : Chapter 31 - Chapter 40

 “แพร…” เขาพึมพำออกมาแทบไม่เป็นเสียงในตอนนั้นเองเราก็รีบเปิดประตูรถและวิ่งไปยังคนที่นอนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงช้อนอุ้มเธอขึ้นมาแล้ววิ่งกลับไปที่รถทันทีโดยไม่คิดอะไร“คุณวิศรุตครับ!” ปรินทร์เลขาคู่ใจที่นั่งมาด้วยกันรีบเรียกขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นเจ้านายพุ่งตัวออกจากรถไป ไม่นานก็กลับมาโดยมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขน เมื่อประตูเปิดออกอีกครั้ง เสียงเข้มคล้ายตะโกนก็ดังขึ้น“ไปโรงพยาบาล!” คนขับรีบออกรถทันทีโดยไม่กล้าถามอะไร ส่วนเลขานั้นยังคงนั่งอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายแสดงความรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเพราะเขาไม่คิดมาก่อนว่าเจ้านายจะเป็นคนสนใจคนอื่นเป็นด้วย ไม่ใช่ว่าจะนินทาอะไรเจ้านาย แต่ตั้งแต่ทำงานด้วยกันมาก็ไม่เคยเห็นสักครั้งที่จะเป็นฝ่ายช่วยเหลือใครโดยเฉพาะคนแปลกหน้าปรินทร์อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองใบหน้าของผู้หญิงที่เจ้านายพาขึ้นมาบนรถ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงนั่นมัน....คุณแพรพรรณ“น้องขวัญอย่าวิ่งค่ะ เดี๋ยวหกล้ม” เสียงทุ้มดังขึ้นด้วยน้ำเ

“ถ้าอยากจะให้ฉันฟังเรื่องของเธอก็นั่งเงียบ ๆ ไปเถอะ ก่อนที่ฉันจะไล่เธอออกจากรถตอนนี้”“.....”สุดท้ายแพรพรรณก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีก ได้แต่นั่งเงียบอย่างที่เขาบอกจนกระทั่งรถคันหรูเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดของคอนโดสูงกลางเมือง คอนโดที่เธอรู้จักดี...คอนโดที่เคยเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของเธอเมื่อครั้งอดีต คอนโดที่เธอเคยเข้าออกแทบทุกวันเป็นเวลาหลายปีเมื่อรถจอดสนิท วิศรุตลงจากรถโดยไม่พูดอะไรสักคำ และเดินนำเข้าไปโดยไม่หันมารอ และเธอก็ยังเดินตามเหมือนคนโง่ประตูห้องเปิดออก เผยให้เห็นภายในที่แสนคุ้นตา แม้จะผ่านมาหลายปีแต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด เฟอร์นิเจอร์ชิ้นเดิม ของใช้เดิมที่วางอยู่ที่เดิม กลิ่นอายในห้องก็ยังชวนให้หัวใจเธอบีบรัด แพรพรรณยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มองสำรวจรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ ความทรงจำมากมายถาโถมเข้ามาไม่หยุด ทุกมุม ทุกพื้นที่ที่เราสองคนเคยใช้ร่วมกัน ทุกช่วงเวลานั้นเต็มไปด้วยความสุขแต่นั่นก็คืออดีต ถึงอยากจะเดินไปในครัว ที่เป็นสถานที่โปรดที่เธอชอบทำอาหารให้เขา อยากจะเดินไปที่ชั้นหนังสือที่ที่เธอกับเขาชอบซื้อมาสะสม แต่เธอก็กลัวว่า...หากเขาออกมาเจอ เธอจะกลายเ

 เธอยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจที่ได้เป็นคนนำขบวนรถไฟของเพื่อน ๆ เดินตามครูชุติมาออกจากห้อง โดยมีแพรพรรณเดินตามไปห่าง ๆเมื่อเดินออกมาถึงลานกว้างด้านหน้าศูนย์ พาเด็ก ๆ ตามหลังมา แพรพรรณถึงกับชะงักไปทันที ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น... เด็ก ๆ ที่เดินตามมาแต่ละคนต่างก็อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโตด้วยความตื่นตะลึงลานกว้างที่เคยโล่งเป็นสนามหญ้าเขียวสำหรับวิ่งเล่น ยามนี้กลับเต็มไปด้วยซุ้มอาหารมากมายเรียงรายสลับกันอย่างเป็นระเบียบ มีทั้งร้านลูกชิ้นทอด เฟรนช์ฟรายส์ ไก่ทอด พิซซ่า รวมถึงซุ้มของหวานที่มีขนมปังอบ ไอศกรีม และน้ำผลไม้คั้นสด และยังมีโซนของเล่นขนาดเล็กที่มีพร้อมกับสไลเดอร์ตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงกลางและนั่นก็ดึงดูดสายตาเด็ก ๆ มากที่สุด“ว้าววววว!!”เสียงร้องด้วยความตื่นเต้นของเด็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่หลายคนจะกระโดดโลดเต้นอย่างตื่นเต้นสุดชีวิต“ตะลึงไปเลยใช่ไหมล่ะ?” เสียงครูชุติมาดังขึ้นข้างตัว พร้อมรอยยิ้มขำ ๆ ที่เข้าใจอาการดี เพราะเมื่อครู่ตัวเองก็เป็นแบบเดียวกัน ตาค้าง...ช็อกหนักมากเมื่อวานนี้ชุติม

โอ๊ย…อกอีแป้นจะแตก! จะเป็นลมให้ได้!หญิงรับใช้เก่าแก่ต้องพยายามประคองสติไม่ให้ทรุดฮวบลงตรงนั้น รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนติ้วอยู่รอบตัว “ย...ยินดีต้อนรับค่ะคุณหนู เอ๊ย! หนูน้อย” เสียงของป้าแป้นสั่นเล็กน้อยขณะพูดออกมา ดวงตายังไม่ละไปจากใบหน้าของเด็กน้อยที่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเหมือน“สวัสดีครับป้าแป้น” ปรินทร์เอ่ยพลางเดินมาหยุดตรงหน้าหญิงรับใช้เก่าแก่ของเจ้านาย แล้ววางมือลงเบา ๆ บนศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยโยกไปโยกมาด้วยความเอ็นดู“นี่น้องพาขวัญครับ ส่วนคุณคนนี้คือคุณแพรพรรณ คุณวิศรุตให้มาช่วยงานป้าแป้นนะครับ”ปรินทร์แนะนำออกไปแบบนั้นโดยไม่รู้ว่าอันที่จริงแล้วป้าแป้นกับแพรพรรณนั้นรู้จักกันมาก่อน เพราะเมื่อห้าปีก่อนหญิงสาวเคยเข้านอกออกในที่นี่ราวกันเป็นบ้านของตัวเอง จนได้มีการพูดคุยสนิทสนมกันระดับหนึ่งเมื่อปรินทร์พาพวกเธอมาส่งเสร็จ ก็ขอตัวกลับทันทีตอนนี้จึงเหลือเพียงป้าแป้นที่ยังยืนยิ้มค้างอยู่อย่างตะลึง ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อภาพอดีตและปัจจุบันเริ่มปะติดปะต่อกันอย่างรวดเร็วก่อนจะถูกเสียงเล็ก ๆ ใส ๆ ของเด็กน้อยตรงหน้าดึงสติกลับมา“สวัสดีจ้าคุณยาย” เด็กหญิงยิ้มหวาน ยกมือไหว้อย่างสวยงามตาม

 “อ๊ะ...กรี๊ดด!”ตรงหน้าเธอคือร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูไม่ทันให้เธอส่งเสียงได้มากไปกว่านั้น ร่างสูงก็ก้าวเข้ามาใกล้ มือหนายื่นมาปิดปากเธอไว้แน่น พร้อมกับอีกแขนที่โอบรัดร่างบางแนบแน่นจนแพรพรรณแทบขยับไม่ได้“เงียบก่อนสิ! เธอจะบ้าเหรอ แหกปากอะไรขนาดนี้ อยากให้คนในบ้านตื่นหมดหรือไง?”น้ำหอมที่คุ้นเคยทำให้เธอรู้ในทันทีว่าใครคือคนตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน ก็เจ้าของบ้านตัวจริงที่ป้าแป้นบอกว่าจะไม่กลับมา...แต่ทำไมเขาถึงโผล่มาเงียบ ๆ แบบนี้ล่ะ?พอเริ่มตั้งสติได้ เธอก็รีบยกมือดันอกของวิศรุตออก วิศรุตเองก็ผละตัวออกราวกับรังเกียจ ทั้งที่เมื่อครู่เป็นเขาเองที่กอดเธอไว้แน่นก็แค่เพราะตกใจเสียงกรี๊ดต่างหากเล่า ไม่ได้อยากกอดผู้หญิงอย่างเธอสักหน่อย“คะ...คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” แพรพรรณถามเสียงเบา หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด“ก็ตอนที่เห็นเธอทำหน้าเหมือนเจอผีอยู่หน้าตู้เย็นนั่นไง” เขาตอบเสียงเรียบ แต่หางเสียงแฝงแววประชดประชันเขาเอ