All Chapters of หัวใจวิศรุต (วิศรุต&แพรพรรณ) : Chapter 51 - Chapter 60

 วันต่อมา สองแม่ลูกก็ตรงดิ่งไปยังบริษัทของวิศรุตทันทีร่างระหงของศศิในชุดเดรสสีแดงสด ก้าวฉับ ๆ เข้าไปอย่างมั่นใจ สะโพกพลิ้วไหวตามจังหวะการเดิน ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวแต่งแบบจัดเต็มดวงตาดำขลับถูกกรีดคมกริบไม่ต่างจากนางร้ายในละคร โดยเฉพาะริมฝีปากสีแดงเข้ากันกับชุด ขับให้เธอโดดเด่นยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ข้างหลังคือรังรองที่เดินตามมาติด ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กันในเวลาเดียวกันนั้น วิศรุตเพิ่งเดินออกจากห้องประชุมพร้อมเลขาที่ถือเอกสารตามมาติด ๆ ใบหน้าดูเหน็ดเหนื่อยจากการประชุม ทั้งเรื่องงบประมาณการจัดสร้างโรงแรมใหม่ที่ภูเก็ตที่เกิดปัญหาบานปลายจนเขาต้องส่งผู้ช่วยที่ไว้ใจได้อีกคนเข้าไปตรวจสอบ และนโยบายภายในที่ต้องปรับเปลี่ยน ทำเอาเขาแทบไม่มีเวลาหายใจแต่ยังไม่ทันจะได้เดินถึงหน้าห้องทำงาน เสียงเรียกแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“พี่รุต! รอศศิด้วยค่ะ!”หญิงสาวตะโกนเรียกเสียงดังลั่น โดยไม่สนใจว่าตอนนี้ยังมีพนักงานเดินผ่านไปมา แม้จะเป็นชั้นของท่านประธานที่มีความเป็นส่วนตัวสูง แต่เสียงของเธอก็ยังเรียกความสนใจจากสายตาหลายคู่ที่เพิ่ง

 คืนนั้น แพรพรรณยังคงทำหน้าที่แม่อย่างดีที่สุด เสียงหวานเล่านิทานให้ลูกสาวฟังอย่างเคย เธอนอนโอบกอดลูกสาวตัวน้อยไว้แนบอก มือหนึ่งลูบหลังเบา ๆ ด้วยความรักอย่างที่สุดเมื่อเล่าจบ เธอก็โน้มหน้าลงจูบเบา ๆ ที่กลุ่มผมนุ่มของเด็กหญิง“ง่วงหรือยังจ๊ะ” เธอถามอย่างอ่อนโยน พลางมองลูกสาวด้วยดวงตาเปี่ยมด้วยความรัก“น้องขวัญยังไม่ค่อยง่วงเลยค่ะ” เด็กน้อยตอบกลับด้วยแววตาสดใส“เอ...แต่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วน้า” เธอแกล้งลากเสียงยาว พยายามกลบเกลื่อนความสั่นเครือในน้ำเสียงของตน“ไม่รู้สิคะ วันนี้น้องขวัญไม่อยากนอนเลย” น้ำเสียงของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความใสซื่อ แต่กลับสะกิดหัวใจของคนเป็นแม่ให้เจ็บร้าวอย่างบอกไม่ถูกคล้ายว่าลูกกำลังรู้ ว่านี่อาจเป็นคืนสุดท้ายร่างเล็กขยับตัวขึ้นมานอนทาบบนหน้าอก ซุกซบอย่างออดอ้อน ดวงหน้ากลมเงยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลงอยู่ในอ้อมแขนของมารดาแพรพรรณกอดลูกสาวแน่นขึ้นอย่างอดไม่ได้ หัวใจบีบคั้นอย่างที่สุด หัวตาร้อนผ่าว น้ำตาที่กั้นเอาไว้เอ่อซึมออกมาเธ

 ตัดมาทางฝั่งของแพรพรรณหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในห้องซึ่งเต็มไปด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กน้อยที่วิ่งเล่น เธอยิ้มให้กับเสียงเด็ก ๆ เหล่านั้น เพราะมันช่วยบรรเทาความคิดถึงลูกสาวเธอได้มาก หลังจากที่ออกมาจากบ้านของวิศรุตแล้วเธอก็ไม่รู้จักไปที่ไหนเพื่อที่เขาจะได้ตามหาเธอไม่เจอ เธอตัดสินใจโทรหาครูชุติมา แต่เธอไม่ได้ต้องการที่จะไปอยู่ที่เดิมเพียงแค่อยากสอบถามว่ายังมีที่ไหนที่เป็นมูลนิธิที่เธอสามารถไปอยู่ได้และไกลจากที่นี่ ซึ่งครูชุติมานั้นก็ไม่ได้เอะใจอะไร เธอยังแนะนำสถานที่ที่หนึ่ง ที่มีเพื่อนทำงานอยู่ที่นั่นเป็นมูลนิธิที่ตั้งอยู่แถวชานเมือง รับเลี้ยงเด็กไม่ต่างจากที่นี่ แพรพรรณได้ยินแบบนั้นเธอก็ไปตามที่อยู่ที่ชุติมาให้ไว้และไปติดต่อผู้หญิงที่ชื่อครูบัว ที่เป็นเพื่อนของครูชุติมาตอนนี้เธออาศัยอยู่ที่นั่นมาได้ครบหนึ่งเดือนแล้ว แม้จะไม่มีเงินเดือน แต่ที่นั่นมีที่ให้นอน มีข้าวให้กิน เธอจึงไม่คิดที่จะไปร่อนเร่ที่ไหน เพราะตอนนี้เธอกลายเป็นคนพิการตาบอดเต็มตัวไปแล้ว และด้วยความสงสาร บรรดาครูพี่เลี้ยงที่อยู่ที่นี่ก็เห็นใจหญิงสาว ช่วยเหลือเธอ เป็นอย่างดี และยังให้เธอได้มีโอ

แต่แล้ววันที่โชคชะตากำหนดก็มาถึง วันนี้ คุณหญิงอาภาและเจ้าสัวไพบูลย์ พร้อมทั้งลูกชายและหลานสาว ได้เดินทางไปทำบุญที่มูลนิธิเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในชุมชนย่านชานเมืองจากตอนที่หลานสาวร้องไห้คิดถึงแม่อยู่ตลอดนั้น คุณหญิงอาภาจึงอยากสะสมบุญให้คืนสู่เจ้าตัว ท่านจึงตั้งใจสะสมบุญเพื่ออุทิศให้กับเจ้ากรรมนายเวรหวังว่าในสักวันหนึ่ง...ผลบุญจะย้อนคืนกลับไปยังเด็กน้อยผู้น่าสงสารคนนี้บ้าง ท่านเลือกที่จะทำบุญให้เด็กน้อยที่ขาดโอกาสเพราะเห็นว่านั่นคือกลุ่มคนที่มีชะตาคล้ายคลึงกับหลานสาวของตนส่วนพาขวัญเองพอรู้ว่าคุณย่าจะพาไปทำบุญที่สถานสงเคราะห์เด็กก็รีบปรบมือดีใจ เพราะเธอเองก็เคยไปกับแม่ที่นั่นมาก่อน ยังจำได้ว่าแม่เคยบอกว่า 'คนที่ไม่มีใครดูแลก็ต้องการรอยยิ้มเหมือนกัน' วันนี้เธอจึงตื่นเต้นและอยากเจอเด็กคนอื่น อยากเล่นกับพวกเขา อยากแบ่งของเล่น อยากเป็นเพื่อนเหมือนที่แม่เคยพาไปอยู่รถ Alphard สีดำหรูหราแล่นเข้ามาจอดหน้าอาคารหลังเล็กของมูลนิธิเด็กกำพร้า โดยที่ไม่มีใครในรถรู้เ

 “ถ้าทะเลาะกันแบบนี้ แม่ไม่กินข้าวจริง ๆ ด้วย”เท่านั้นแหละ ทุกอย่างเงียบสนิท สองพ่อลูกหันมามองหน้าเธอพร้อมกัน ใบหน้าหงอยเป็นลูกหมาพร้อมใจกันหยิบช้อนขึ้นมาตักอาหารเข้าปากตนเองทันที ทำเอาเจ้าสัวไพบูลย์และคุณหญิงอาภาถึงกับหัวเราะลงคอด้วยความชอบใจ แค่นี้ก็รู้แล้วว่า ในบ้านหลังนี้ ใครใหญ่ที่สุดจากนั้นแพรพรรณก็เริ่มทานอาหาร ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สามารถตักอาหารได้แต่อาหารที่เธอชอบก็มาอยู่วันจานเธออยู่ตลอดไม่ต้องบอกว่าเป็นฝีมือใครนอกจากคนเป็นเจ้าของบ้านและลูกสาวของเธอ วิศรุตคอยดูแลเธออยู่ไม่ห่าง ไม่เพียงแค่ตักอาหารเท่านั้นเขายังใช้ทิชชูซับมุมปากเธอเมื่อเห็นว่ามีอะไรเปื้อนเล็กน้อย ทำเอาลูกสาวที่นั่งมองอยู่ทำหน้าตูม มองค้อนใส่พ่อทันทีเพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะคุณพ่อแย่งหน้าที่ของเธอไปอีกแล้วไงล่ะ!หลังจากจบมื้ออาหาร ก็เป็นดั่งทุกครั้ง เมื่อวิศรุตอุ้มแพรพรรณทันทีเพื่อพาเธอไปยังห้องนอนของพวกเขา โดยมีลูกสาววิ่งดุ๊กดิ๊กตามไปไม่ห่าง“อ๊ะ! รุต ปล่อยแพรนะคะ แพรจะเดินเอง” เสียงหวานเอ่ยค้านขึ้นทันทีที่ร่างบางถูกอุ้มลอ