All Chapters of นายหญิงแห่งยุค 80: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 ในที่สุดก็ได้เจอเล่อเล่อถูกพาออกมาข้างนอกโดยที่ไม่มีคนพบเห็น เธอไม่แปลกใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น เพราะลุงของเธอเป็นถึงหัวหน้ากลุ่มคนใต้ดินที่ถูกฝึกมาอย่างหนัก ถึงแม้ในบ้านเฮียหยางจะมีคนดูแลอยู่ตลอด ลุงใหญ่ก็สามารถพาตัวเข้าไปแล้วออกมาได้อย่างง่ายดายแน่นอน และที่ได้เปรียบอาจเพราะว่าบ้านเฮียหยางไม่เคยมีคนกล้าเข้าไปสร้างปัญหา การดูแลเลยหละหลวม ยิ่งเป็นเรือนใหญ่ยิ่งมีคนอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น"เดี๋ยวก่อนค่ะ ลุงใหญ่ถูกยิงไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงหายเร็วขนาดนี้หรือว่าฝืนอยู่" เมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนที่จะมาที่นี่ลุงถูกยิงหลายแผลเลยทีเดียว หากนับจากวันที่เธอมาแล้วไม่น่าจะหายได้เร็วขนาดนี้"เดี๋ยวลุงเล่าให้ฟังทีเดียว ถึงมันจะเชื่อได้ยาก แต่ลุงมั่นใจว่าหลานต้องเชื่ออย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นหลานจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และลุงขอโทษที่ไม่เคยเชื่อในสิ่งที่หลานพูด" เจิ้งหม

ตอนที่ 24 หนูครับ... แต่งงานกับเฮียนะครับสองพี่น้องยืนมองลูกสาวออกไปกับชายหนุ่มแซ่ซ่งจนลับสายตา ก่อนจะมองหน้ากันแล้วถอนหายใจออกมาพร้อม ๆ กัน"ทำไมน้องเล็กถึงยอมให้หลานไปกับคนแซ่ซ่งแบบนั้น" เจิ้งหมิงเป็นคนเปิดบทสนทนาก่อน"บางครั้ง... เราต้องให้หนุ่มสาวเขาคุยกันเอง" เสี่ยหานตอบพี่ชายกลับไปตามความเป็นจริง เพราะบางอย่างต้องให้คนสองคนเป็นคนพูดคุยและตัดสินใจ"มั่นใจได้อย่างไรว่าคนแซ่ซ่งคือคนที่เล่อเล่อต้องแต่งงานด้วย" อาจเป็นคนอื่นก็ได้ใครจะไปรู้ "หากอ้างอิงจากหนังสือและอย่างที่ถิงถิงบอก ก็เป็นคนนี้แหละ" ทุกอย่างชี้มาที่คนคนนี้ และที่สำคัญเล่อเล่อมาทีไรก็ต้องมาโผล่ที่บ้านพ่อหนุ่มแซ่ซ่งคนนี้เป็นประจำ"แล้วเด็กน้อยที่ว่านี่คือใคร... เชื่อใจได้มากน้อยแค่ไห

 ตอนที่ 26 วันเข้าหอของสองเรา ตงหยางยังคงออกมารับแขกข้างนอกตามธรรมที่เขาพึงปฏิบัติ ถึงแม้จะไม่ค่อยมีแขกคนสำคัญมากนัก แต่ก็ยังต้องปล่อยให้ภรรยานั่งรอในห้องหอเสียก่อน ส่วนญาติที่เหลือเพียงครอบครัวเดียวก็มางานเช่นกัน "นึกว่าจะไม่แต่งงาน ในที่สุดก็หว่านล้อมจนได้" ซ่งเว่ยหนานหัวเราะกับท่าทางของลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งตอนนี้ก็ไปมาหาสู่กันแค่สองครอบครัวเท่านั้น เพราะแม่ของเขาจากไปแล้ว ส่วนพี่สาวของเขาก็แต่งงานไปอยู่เมืองอื่น ซึ่งนาน ๆ ถึงจะได้ติดต่อกันสักที  หากตงหยางไม่มีกำหนดแต่งงานเร็ว พี่สาวของเขาก็คงมางานได้ แต่นี่เพิ่งจะรู้ว่าสาวน้อยคนที่ตงหยางเฝ้ารอตกลงปลงใจก็รีบแต่งเลย ไม่รู้จะใจร้อนอะไรนักหนา "ก็หากไม่ใช่เล่อเล่อ... ผมก็ไม่แต่ง" ตงหยางบอกพร้อมกับยกแก้วเหล้าที่ถูกคนที่ตัวเองนับถือว่าเป็นญ

ตอนที่ 28 นายหญิงช่วงเวลาที่เข้าหอ เล่อเล่อไม่เคยตื่นเป็นเวลาเลย เพราะกว่าจะได้นอนก็ตอนฟ้าสางนี่เอง ครั้งแรกในชีวิต อยากรู้อยากลอง สามวันที่อยู่แต่ในห้องหอ เธอลองทุกอย่าง โต๊ะ เตียง เก้าอี้ เกาะผนังเหมือนตุ๊กแกยังทำกันเลย ในห้องน้ำก็ลอง มองไปทางไหนก็เห็นแต่ภาพที่เธอกับเฮียร่วมรักกันหลากหลายท่าทาง หลากหลายพื้นที่ ไม่จำเป็นต้องอยู่เพียงเตียงนอนอย่างเดียว เธอลืมนึกไปว่าหากคนเราใช้ร่างกายอย่างหนัก มันจะระบม ปวดเนื้อปวดตัว บางอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป แต่ทั้งเธอและสามีกลับไม่เป็นอย่างนั้น ถึงแม้จะเมื่อยและเหนื่อย แต่กลับต้องการมากกว่าเดิมผลจากการไม่รู้จักประมาณตน คนที่อ่อนแอมากกว่าก็นอนตื่นสายที่สุดในวันที่ 4 ของการแต่งงาน เป็นเวลาเที่ยงแล้ว แต่เล่อเล่อก็ยังมุดตัวอยู่ในเตียงไม่ยอมตื่น ผิดกับอีกคนที่ตื่นแต่เช้าแล้วปล่อยให้เธอนอนห้ามคนรบกวน จึงเป็นเหตุให้เธอนอนไ

ตอนที่ 30 เรื่องราวแต่เก่าก่อนเมื่อครั้งอดีตกาล โลกมนุษย์ไม่ได้มีเพียงมนุษย์อาศัยอยู่ ยังมีทั้งภูตมาร ปีศาจ สัตว์มากมาย และแน่นอนว่าแต่ละเผ่าพันธุ์มีถิ่นที่อยู่อาศัยแตกต่างกันไป โดยส่วนมากจะไม่มีการก้าวล้ำเขตแดนของกันและกัน และยังมีเทพ เซียน ที่อยู่เบื้องบนให้คนกราบไหว้บูชา บางครั้งเหล่าเซียนก็ลงมายังดินแดนมนุษย์ บางครั้งเทพก็ต้องมาเกิดเป็นมนุษย์เพื่อผ่านเคราะห์กรรม ทุกเผ่าพันธุ์มีโอกาสพบเจอ แต่ใช่ว่าทุกคนจะรู้ว่าคนที่เราพบเจอนั้นเป็นใคร เพราะหากคนที่สามารถแปลงกายได้เฉกเช่นมนุษย์ก็ยากจะคาดเดาเช่นเดียวกันดินแดนภูตนั้นอยู่ห่างออกไปทางเหนือ มนุษย์ยากที่จะก้าวล่วงเข้าไปได้ ชายแดนติดต่อระหว่างดินแดนภูตกับดินแดนปีศาจมีต้นดอกหมู่ตานสูงสง่าอายุนานนับพันปี ไม่ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ต้นดอกหมู่ตานก็ยังยืนหยัดทนแดด ทนฝน ทนพายุ รวมถึงทนไฟที่แผดเผาได้ด้วย