All Chapters of กลับมาครั้งนี้ข้าขอเปลี่ยนชะตาเพื่อทวงแค้น: Chapter 31 - Chapter 40

สตรีข้างกายองค์รัชทายาท 1.1 เมื่อโจวหยางหลงก้าวเข้าไปในห้องนอนของตน ประตูห้องบานใหญ่จึงได้ปิดลงอย่างเงียบงัน โดยปิดกั้นโลกภายนอกไว้เพียงเบื้องหลัง ผ้าไหมสีทองและม่านโปร่งที่พัดเบา ๆ ตามลม ทำให้บรรยากาศภายในห้องบรรทมดูผ่อนคลายยิ่งชายหนุ่มปลดเสื้อคลุมสีแดงเข้มปักด้วยลายมังกรทองออกจากบ่า แล้วเรียกหาใครบางคนอย่างไม่รีรอ“มาหาข้าเถิดจื่อรั่วของข้า”“เพคะ จื่อรั่วขอถวายการรับใช้เพคะ”เมื่อได้ยินเสียงเรียก หญิงสาวที่นั่งอยู่ที่มุมห้องจึงตอบกลับมาด้วยเสียงที่อ่อนหวาน ก่อนจะลุกขึ้นมาปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายออก จนยามนี้ร่างเปล่าเปลือยของนางก็ปรากฏสู่สายตาของชายหนุ่ม ก่อนที่ทั้งสองจะสร้างความแนบชิดต่อกันหญิงสาวรายนี้มีนามว่าหวังจื่อรั่ว นางเป็นบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายเหนือ เป็นกุลสตรีที่งดงามเพียบพร้อมด้วยความสามารถทางดนตรีและการวาดภาพ มีใบหน้าที่งามละมุน ดวงตากลมโตสีดำและริมฝีปากบางเฉียบ สีผิวของนางขาวผ่องดั่งหยก เมื่อองค์รัชทายาทให้คนไปเรียกนางมารอรับใช้พระองค์ นางจึงรีบมารอรับใช้ทันทีโดยมิได้ล่าช้าเรื่องราวของทั้งคู่ต้องย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ยามนั้นหวังจื่อรั่วได้มาเข้าเฝ้าฮองเฮาเพื่อม

ต้องการยื้อเวลา 1.1โจวหยางหลงมองไปที่หญิงสาวด้วยความสงสารและความรักอย่างลึกซึ้ง เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่เปียกชื้นบนแก้มของนางด้วยความอ่อนโยน พร้อมกับให้คำมั่นสัญญากับนางว่า“ข้าขอสัญญากับเจ้า ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องผิดหวัง เมื่ออำนาจมาอยู่ในมือของข้าแล้ว ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นชายารอง และลูกของเราจะต้องได้เป็นรัชทายาทอย่างแน่นอน”“ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันขอเพียงแค่ให้พระองค์รักหม่อมฉันตลอดไป และหม่อมฉันสัญญาว่าจะอดทนรอคอยทุกสิ่งอย่างเจียมตัวเพคะ”นางรู้สึกถึงความหวังที่ชายหนุ่มมอบให้ จึงจับมือของเขาแน่นและพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ทั้งสองนอนซุกกายอยู่บนเตียงในห้องบรรทมที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ไฟในห้องลุกโชนด้วยแสงสีทองจากโคมไฟที่แขวนอยู่บนเพดาน ขณะที่แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ สร้างเงาอันละมุนบนพื้นห้อง เสียงลมพัดหวือนอกหน้าต่าง ขับกล่อมบรรยากาศให้เป็นไปอย่างเงียบสงบหวังจื่อรั่วที่นอนอยู่บนเตียงข้างโจวหยางหลง เงยหน้ามองไปที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง“เจ้ารู้หรือไม่” โจวหยางหลงที่โอบกอดนางไว้ในอ้อมอกเริ่มกล่าวด้วยเสียงที่อ่อนโยน“ในเวลานี้ข้ารู้สึกว่าทุกสิ่งที่ข้าทำเป็นไ

หากองค์รัชทายาทไม่ใช่คนเดิม1.1ฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้นก็มีพระพักตร์ที่เคร่งขรึมขึ้นมาในทันที พระองค์เผยความกังวลใจออกมาอย่างไม่เก็บอาการ“พระองค์ทรงหนักใจเกี่ยวกับรัชทายาทใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงกังวลว่าองค์รัชทายาทจะทรงเดินทางผิดตามคำยุยงของขุนนางชั่วพวกนั้น” หลินเจิ้งหานเข้าใจถึงความกดดันที่ฝ่าบาทเผชิญอยู่เวลานี้เมื่อเห็นสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ที่ไม่สู้ดีนัก จึงเพิ่มพูนความเข้าใจให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตามตรง “หากกระหม่อมเข้าใจถูกต้อง ฝ่าบาทต้องการหามือที่ไว้ใจมาคอยดูแลองค์รัชทายาทใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ใช่แล้ว ท่านราชครูหลินเข้าใจถูกต้องแล้ว เราจึงหวังว่าบุตรสาวของท่านจะช่วยดูแลองค์รัชทายาทได้ เมื่อมีบุตรสาวของท่านเราก็มั่นใจได้ว่ายังมีท่านคอยเป็นหูเป็นตาให้อีกแรง นอกจากสกุลหลินของท่านแล้ว เราไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งนั้น”ฮ่องเต้ตรัสออกมมาตามความคิดที่มีในเรื่องการสมรสขององค์รัชทายาทและบุตรสาวของราชครูหลินหลินเจิ้งหานรู้สึกเห็นใจและเข้าใจความรู้สึกของฮ่องเต้เป็นอย่างดี แต่ก็คำนึงถึงคำขอร้องของบุตรสาว จึงกล่าวออกมาว่า“กระหม่อมขอบพระทัยที่ทรงไว้วางใจตระกูลหลิน แต่ยามนี้บุตร

ลำดับเหตุการณ์เพื่อเอาคืน 1.1เมื่อกลับมาที่เรือนนอน นางนั่งลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีที่ตั้งอยู่มุมห้อง สายตาจ้องมองไปที่กระดาษเปล่าและในใจก็เริ่มค่อย ๆ คิดย้อนถึงเหตุการณ์ในชาติก่อน ความทรงจำที่เคยทำให้นางดีใจและตื่นเต้น กลับกลายเป็นความทรงจำที่น่าเศร้าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ทำไมเหตุการณ์สับสนเช่นนี้ อย่างนั้นคงต้องเขียนเรียบเรียงใหม่สินะ เผื่อจะเห็นช่องโหว่ที่จะแก้ไขเหตุการณ์ได้” หญิงสาวเอ่ยออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นคลึงขมับตัวเองจากนั้นนางก็เริ่มเขียนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชาติก่อนลงบนกระดาษ นางไล่เรียงเหตุการณ์ตั้งแต่เริ่มต้นที่ได้รับคำสัญญาหมั้นหมายกับองค์รัชทายาท การแต่งงานที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และความผิดหวังที่ต้องเผชิญเมื่อพบว่าองค์รัชทายาทไม่ได้รักนางจริง แต่กลับมีใจให้หวังจื่อรั่วแทน“หากข้าไม่อาจยกเลิกการแต่งงาน ข้าก็ต้องหาทางให้องค์รัชทายาทไร้ความชอบธรรมในการดำรงตำแหน่งนี้ เมื่อเขาไม่มีตำแหน่ง ข้าก็จะมีเหตุผลมากพอที่จะปฏิเสธการแต่งงาน”หลินซูหนานพึมพำกับตัวเองถึงแผนการที่คิดไว้ในใจ นางรู้ดีว่านี่เป็นหนทางเดียวที่สามารถทำให้นางมีเหตุผลมากพอที่จะปฏิเสธการแต่งงานหญิงสาวนั่งคิดหาวิ

ต้อนรับแขกคนสำคัญ 1.1ในช่วงเวลาเหล่านี้ ทุกคนในครอบครัวต่างแบ่งปันความสุขและความอบอุ่นให้กันและกัน ความรักและความเคารพที่ทุกคนมีต่อหลินเจิ้งหาน ถูกแสดงออกมาในทุกคำอวยพรและทุกการกระทำ บรรยากาศที่จวนจึงเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุขที่แผ่กระจายไปทั่ว“ท่านพ่อ ขอให้ท่านมีอายุยืนยาว ร่างกายแข็งแรง อยู่กับลูกหลานไปอีกนาน ๆ นะเจ้าคะ” หลินซูหนานกล่าวเสียงใส พลางยิ้มให้กับบิดาของตนหลินเจิ้งหานซึ่งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะหันมายิ้มให้ลูกสาว ก่อนจะตอบว่า“ขอบใจเจ้ามากหนานเอ๋อร์ พ่อเองก็อยากอยู่เห็นความสำเร็จของพวกเจ้าทุกคน อยากให้บุตรหลานของสกุลหลินทุกคนมีอนาคตที่ดี”เมื่อทุกคนพร้อมแล้วก็ลงมือกินอาหารร่วมกัน วันนี้อาหารมีมากมาย สิ่งแรกที่วางอยู่ตรงหน้าของหลินเจิ้งหานก็คือบะหมี่อายุยืน ลูกหลานสกุลหลินทุกคนต่างก็ส่งเสียงให้กำลังใจไม่หยุด ให้เขากินบะหมี่อายุยืนให้หมด เมื่อหลินเจิ้งหานทำตาม พวกเขาต่างก็ปรบมืออย่างชื่นชม“วันนี้เราจะทำให้ท่านพ่อมีความสุขมากที่สุด!”หลินจื่อเฉิง ประกาศเสียงดัง ก่อนที่ทุกคนจะร่วมกันอวยพรท่านพ่ออีกครั้ง“ขอให้ท่านพ่อสุขภาพแข็งแรง อายุยืนยาว”เสียงอวยพรพร้อมกันของทุกคนดังขึ้