All Chapters of กลับมาครั้งนี้ข้าขอเปลี่ยนชะตาเพื่อทวงแค้น: Chapter 21 - Chapter 30

ฟังคำของสาวใช้แล้ว หลินซูหนานไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับของขวัญมากมายพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย“ของขวัญพวกนั้นส่วนมาก ข้าก็ไม่ได้ใช้ เพียงแต่มีเก็บไว้เท่านั้น ว่าแต่เหตุใดปีนี้ของขวัญถึงได้มากมายนัก” หลินซูหนานเอ่ยออกมาถามอย่างสงสัย“ได้ยินมาว่าพวกขุนนางพยายามที่จะโน้มน้าวนายท่านให้ไปอยู่ฝ่ายของตน ก็เลยส่งของขวัญมาอวยพรคุณหนูกันมากมายเจ้าค่ะ” เซียงลี่ตอบตามที่ได้ยินมา“ขุนนางพวกนี้เมื่อไรจะล้มเลิกความตั้งใจเสียทีนะ รู้ก็รู้อยู่ว่าท่านพ่อข้าเป็นคนเช่นไร ยังไม่หยุดประจบประแจงกันอีก” กล่าวจบนางได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับการกระทำของคนพวกนั้น ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือว่าชาตินี้ ล้วนแต่เหมือนกัน“คุณหนูอย่าได้ไปสนใจขุนนางพวกนั้นเลยเจ้าค่ะ สนใจเรื่องที่จะต้องทำในวันนี้ดีกว่า หลังจากที่คารวะนายท่านกับฮูหยินแล้ว คุณหนูต้องไปทำบุญที่อารามหลวงด้วยนะเจ้าคะ ท่านกับองค์รัชทายาทมีนัดหมายกันเอาไว้” เซียงลี่เตือนความจำให้กับหลินซูหนานถึงเรื่องที่ต้องทำในวันนี้และเหมือนกับว่าหลินซูหนานเองจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว พอเซียงลี่เอ่ยขึ้นมาก็เพิ่งจะนึกได้“จริงสิ วันนี้ข้ามีนัดกับเขา เกือบลืมไปเลย”“ลืมไม่ได้นะเจ้าคะ อ

เมื่อเซียงลี่ออกไปแล้ว หลินซูหนานจึงลืมตาขึ้น นางนั่งอยู่ในถังอาบน้ำ แล้วมองเงาที่สะท้อนใบหน้าตนเองบนผิวน้ำเบื้องหน้า คิ้วของนางขมวดมุ่น แสดงออกว่ามีเรื่องหนักหน่วงซ่อนอยู่ในใจไม่น้อยสิ่งที่นางกำลังครุ่นคิดกังวลอยู่ ย่อมหนีไม่พ้นเรื่องที่ตนเองได้ย้อนเวลากลับมา และการเปลี่ยนเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นไม่ให้เป็นไปอย่างในชาติที่แล้ว ก็เป็นเรื่องยากยิ่งนักและสิ่งสำคัญที่สุดนางต้องหาวิธีที่จะสามารถทำให้แผนการขององค์รัชทายาทล้มเหลวให้จงได้ รวมถึงต้องมองการหาหนทางที่จะปกป้องสกุลหลินไม่ให้เผชิญกับการถูกกล่าวหาหรือถูกลงโทษอย่างไม่เป็นธรรม “เวลาของข้ามีจำกัดนัก ข้าต้องทำทุกอย่างให้เสร็จสิ้นก่อนที่จะถึงวันปักปิ่นของข้าที่จะมาถึงในไม่ช้า และทุกการตัดสินใจในช่วงเวลานี้ย่อมจะต้องมีความสำคัญต่ออนาคตของทั้งข้าและคนในสกุลหลินทุกคน และข้าก็จะต้องเปลี่ยนแปลงโชคชะตาที่เป็นเส้นทางสีเลือดของสกุลหลิน ให้กลับคืนสู่ความราบรื่นและผาสุกให้จงได้”หลินซูหนานกล่าวกับตัวเองเบา ๆ แต่มั่นคงในทุกคำที่เอ่ยออกมาจากความทรงจำเดิม วันนี้เป็นวันที่นางต้องไปอารามหลวงกับองค์รัชทายาท และยังเป็นวันที่นางยอมรับไมตรีจากชายคนนั้น

ครอบครัวพร้อมหน้าอีกครั้ง 1.2หลังจากร่วมรับประทานอาหารด้วยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลินซูหนานก็กลับมาที่ห้องของตัวเอง ภายในเรือนของนางเวลานี้บ่าวรับใช้หลายคนกำลังช่วยกันขนกล่องของขวัญที่มีมากมายเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นว่าทุกอย่างจัดเรียงเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางจึงนั่งลงบนเก้าอี้และเริ่มเปิดของขวัญเหล่านั้นด้วยท่าทีที่เรียบเฉย ทว่าคนที่ตื่นเต้นนั้นกลับเป็นเซียงลี่ สาวใช้คนสนิทของนางแทน“คุณหนู ของขวัญวันเกิดปีนี้ต้องมีแต่ของดี ๆ แน่นอนเจ้าค่ะ ขุนนางพวกนี้ต้องการเอาใจนายท่านเป็นพิเศษเพราะอยากให้นายท่านสนับสนุนพวกเขา หากว่าทำได้ ข้าว่าพวกเขาคงส่งเงินทองมาให้แล้ว”เซียงลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส“เหตุใดเจ้าจึงรู้ไปหมดทุกเรื่องเลยเล่า เซียงลี่”หลินซูหนานถามแกมหยอกล้อสาวใช้คนสนิทของนางด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง“โธ่ คุณหนูเจ้าคะ เรื่องไหนที่เกี่ยวข้องกับคุณหนู ข้าในฐานะสาวใช้ต้องตรวจสอบก่อนเสมอเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าคุณหนูลองเปิดดูของขวัญพวกนี้สิเจ้าคะ เผื่อว่าอาจจะมีบางคนเอาเงินหรือทองซ่อนไว้ในกล่องของขวัญจริง ๆ”เซียงลี่กล่าวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น นางหวังเหลือเกินว่าของขวัญพวกนี้ต้องมีสักกล

การเปลี่ยนแปลงที่รับรู้ได้1.2หลังจากทำบุญเสร็จแล้ว นางก็กล่าวลาเจ้าอาวาสแล้วเดินออกไปทางด้านหน้าของอาราม สายลมอ่อน ๆ พัดโชยมา ทำให้ร่างกายและจิตใจของหญิงสาวรู้สึกสดชื่นขึ้นมาอีกครั้งขณะที่เดินออกจากประตูอาราม หลินซูหนานหันกลับไปมองอีกครั้ง นางรู้สึกขอบคุณที่ได้มาเยือนสถานที่แห่งนี้ เพราะว่าที่นี่ทำให้จิตใจของนางสงบและเข้มแข็งขึ้นมาก“ซูหนาน เราไปชมวิวทางนั้นกันเถอะ” โจวหยางหลงที่เดินตามนางมากล่าวขึ้น พร้อมกับชี้มือไปทางเนินผา“เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบรับกลับไปเพื่อเป็นการไว้หน้าอีกฝ่ายจากสายตาของผู้คนที่มองมาอย่างสนใจหลินซูหนานกับโจวหยางหลงเดินออกจากอารามไปตามเส้นทางที่ทอดยาวสู่จุดชมวิวบนเนินผา แสงแดดยามบ่ายที่อ่อนละมุนส่องลงมาบนทิวทัศน์ด้านหน้า ภาพของเมืองทอดตัวอยู่เบื้องล่างดูสงบและงดงามยิ่งนักโจวหยางหลงหยุดเดิน พลางหันไปมองหลินซูหนานด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ชายหนุ่มจับมือของนางขึ้นมากอบกุมเอาไว้แน่น ราวกับต้องการให้ความอบอุ่นของเขาโอบล้อมนางไว้ อีกทั้งยังส่งสายตามองไปยังใบหน้าของนางด้วยความอ่อนโยน“วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเจ้า ในวันพิเศษเช่นนี้ เจ้าต้องการสิ่งใดหรือไม่”หากเป็นชาติก่อน

เจ้ามีข้าอยู่เสมอ1.2เจียวฮวา บุตรสาวของหมอหลวงที่ถวายการรักษาให้แก่ฮ่องเต้ได้มาร่วมงานเลี้ยงนี้เช่นกัน นางอายุอ่อนกว่าหลินซูหนานเพียงไม่กี่เดือน ท่านหมอหลวงเจียวสนิทกับราชครูหลินมาก ไปมาหาสู่กันอยู่บ่อย ๆ จึงทำให้บุตรสาวของทั้งสองสนิทสนมกันจนกลายเป็นสหายเจียวฮวามักจะอยู่เคียงข้างหลินซูหนานเสมอ ในคืนนี้จึงไม่แปลกที่เห็นนางมาร่วมงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ท่ามกลางความสนุกสนาน และเสียงหัวเราะครื้นเครงกันในงานเลี้ยง เจ้าของวันเกิดกลับมีสีหน้าอมทุกข์ นางดูไม่ยินดีกับวันคล้ายวันเกิดของตนเองสักนิด หญิงสาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารท่ามกลางแขกเหรื่อมากมาย แต่กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดและเหม่อลอยอย่างลืมตัว จนคนอื่นสังเกตได้เจียวฮวาเห็นสหายเป็นเช่นนั้นก็อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงถามออกมาด้วยความร้อนใจ“ซูหนาน นี่เป็นวันเกิดของเจ้า เหตุใดเจ้าจึงดูไม่สดใสเลยเล่า หรือว่ามีเรื่องอันใดเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ เจ้าบอกข้ามาเถิด จะได้ช่วยกันคิดหาทางแก้ไข”เมื่อได้ยินสหายรักกล่าวเช่นนั้น หลินซูหนานก็มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนที่จะเอ่ยตอบด้วยเสียงที่เบาราวกับกลัวว่าจะมีผู้อื่นได้ยิน“ข้า...ข้ามีเรื่องหนัก