All Chapters of กลับมาครั้งนี้ข้าขอเปลี่ยนชะตาเพื่อทวงแค้น: Chapter 11 - Chapter 20

หญิงสาวต้องพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เพราะไม่อยากให้ผู้ใดมองว่านางอ่อนแอ แต่ก็เป็นเรื่องที่ทำได้ยากยิ่ง เนื่องจากยามนี้จิตใจของนางเต็มไปด้วยความสับสนทุกข์ทรมานหลินซูหนานกลับมานั่งที่เก้าอี้ จมอยู่กับความคิดของตนเอง เพียงไม่นาน โจวหยางหลงก็เดินออกมา สภาพของเขาไม่เป็นในแบบที่นางคาดหวังไว้แม้ว่าจะแต่งกายอย่างรัดกุม แต่ยังคงมีร่องรอยของการกระทำที่ไม่ควรเปิดเผยเท่าใดนัก เนื่องจากมีรอยแดงปรากฏตรงบริเวณลำคอ ซึ่งเป็นสิ่งที่ชัดเจนว่ามีเหตุการณ์บางอย่างเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนางรู้ได้ทันทีว่าองค์รัชทายาทเพิ่งกระทำการบางอย่างเสร็จสิ้นเขาคงจะอยู่กับนางกำนัลคนโปรดอย่างที่ได้ยินมา เลยทำให้เขาต้องมาหานางในสภาพเช่นนี้อีกทั้งสายตาของนางยังเหลือบเห็นบางอย่างผ่านช่องประตู ซึ่งมันทำให้นางตกใจยิ่งขึ้นกว่าเดิม เพราะมีสตรีนางหนึ่งที่นางคุ้นเคยเดินผ่านไป เสื้อผ้าของสตรีผู้นั้นหลุดลุ่ยและผมเผ้ายุ่งเหยิง คงไม่ต้องบอกว่าทั้งสองเพิ่งทำอะไรกันมาหลินซูหนานพยายามบังคับตัวเองให้สงบ แต่ภายในใจกลับรู้สึกผิดหวัง ผิดหวังที่เคยรักคนคนนี้ แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ต้องมาคร่ำครวญ นางต้องรับมือกับสถานการณ์ที่ทำให้ตนเองรู

หลินซูหนานมองดูการทำงานของนางกำนัลทุกคนด้วยความพึงพอใจ ทุกคนต่างทำงานกันอย่างขยันขันแข็งและทุ่มเทในระหว่างการจัดเตรียมของขวัญ หลินซูหนานเดินตรวจสอบความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย นางหยิบของขวัญแต่ละชิ้นขึ้นมาดูด้วยความพิถีพิถัน ใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะออกมาดีที่สุด“ทุกอย่างดูเรียบร้อยดี ขอบใจพวกเจ้าทุกคนมากที่ช่วยกันทำงานจนสำเร็จลุล่วง”เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยหลินซูหนานจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งนางกำนัลทุกคนต่างยิ้มและโค้งคำนับ“เป็นเกียรติของพวกเราที่ได้ทำงานให้กับพระชายาเพคะ”ทว่าเพียงไม่กี่เดือนที่ผ่านไป ความหวังที่หลินซูหนานได้รับจากการแต่งเข้าวังบูรพาในฐานะพระชายาเอก กลับกลายเป็นความผิดหวังครั้งใหญ่ เมื่อองค์รัชทายาทกลับลืมสัจจะที่ให้ไว้กับนาง และได้แต่งตั้งบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายเหนือผู้นั้นขึ้นเป็นชายารอง โดยให้เหตุผลว่าสตรีนางนั้นตั้งครรภ์แล้ว ข่าวนี้เป็นดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจนางวันหนึ่งขณะที่นางนั่งอยู่ภายในห้องโถงใหญ่ของวังบูรพา หลินซูหนานต้องรับการคำนับจากหวังจื่อรั่ว ชายารองผู้มาใหม่ นางสวมชุดที่หรูหราและมีสีสันสดใส แสด

หลินซูหนานรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้ของหอตำรา แต่สิ่งที่ทำให้นางตระหนกยิ่งกว่านั้นคือสภาพของตนเอง ตอนนี้นางอยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย และที่สำคัญก็คือร่างของนางนอนอยู่ในอ้อมแขนของทหารองครักษ์นายหนึ่ง“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” นางกล่าวออกมาด้วยความตระหนกและสับสน ซึ่งมันทำให้หัวใจของนางเต้นแรงยังไม่ทันที่จะเอ่ยอะไรหรือขยับตัว โจวหยางหลงพร้อมกับหวังจื่อรั่วก็ก้าวเข้ามาภายในหอตำราแห่งนี้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและผิดหวัง ขณะที่หวังจื่อรั่วยิ้มเย็นอย่างเย้ยหยันแบบไม่คิดจะปิดบัง“เจ้าลักลอบคบชู้สู่ชายอย่างไม่ละอาย เจ้ากล้าทำเช่นนี้อย่างโจ่งแจ้งในตำหนักบูรพาได้อย่างไรกัน”โจวหยางหลงกล่าวเสียงแข็ง น้ำเสียงของเขาครั้งนี้เปี่ยมไปด้วยแรงโทสะมากล้นอย่างที่หลินซูหนานไม่เคยเห็นมาก่อน“ไม่จริงนะเพคะ หม่อมฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนหม่อมฉัน...”หลินซูหนานพยายามอธิบายเสียงสั่น แต่วาจาของนางกลับไม่มีความหมายใดในสายตาของโจวหยางหลง เพราะเวลานี้เขาเลือกที่จะเชื่อภาพตรงหน้ามากกว่าคำอธิบายของนาง“ข้าจะไม่ฟังคำแก้ตัวของหญิงแพศยาอย่างเจ้า” เขากล่าวเสียงเข้มใส่หน้าน

หลินซูหนานมองยาพิษในมือของหวังจื่อรั่วด้วยความรู้สึกเศร้าเสียใจ นางรู้ว่าหากนางยอมรับยาพิษนี้ก็จะไม่มีโอกาสพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองอีกต่อไป จึงกัดฟันแน่นและส่ายหน้าด้วยความดื้อรั้น“ข้าไม่ยินยอมรับความผิดที่ข้าไม่ได้ทำ ข้าจะทูลเรื่องนี้กับอดีตฮ่องเต้” หลินซูหนานกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เพราะนี่คือความหวังเดียวที่นางเหลืออยู่พอได้ยินอย่างนั้นหวังจื่อรั่วก็ถึงกับหัวเราะเยาะเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง จึงทำให้หัวใจของหลินซูหนานเย็นยะเยือกลงไปในทันที“ฮ่า ๆ ๆ ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ช่วยเจ้าไม่ได้อีกแล้ว อดีตฮ่องเต้ทรงประชวรอยู่ ไม่สามารถลุกจากแท่นบรรทมมาช่วยเจ้าได้หรอก และข้าจะบอกให้นะ ไม่ได้มีเพียงเจ้าที่ต้องตาย เพราะอีกไม่กี่วันต่อจากนี้ คนสกุลหลินทั้งตระกูลก็ต้องตายเช่นกัน เพราะถูกจับได้ว่าคิดก่อการกบฏลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอย่างไรล่ะ”หวังจื่อรั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม มองดูคนที่นางเกลียดชังอย่างสะใจเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคนั้นออกมา หลินซูหนานรู้สึกเหมือนมีสายฟ้าสายหนึ่งพุ่งลงมาใส่กลางศีรษะนางตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ“เรื่องนี้ไ

เสียงปริศนาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบนางกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ“ตัวเจ้าอาจทำไม่ได้ แต่เศษเสี้ยวของความไม่ยินยอมที่อยู่ในตัวเจ้าอย่างข้าทำได้แน่”หลินซูหนานรู้สึกถึงความแปลกประหลาดในคำกล่าวของเสียงนั้น และมันก็ทำให้นางไม่เข้าใจ“จงกลับไปแก้ไขโชคชะตาของเจ้าเสีย อย่าให้ซ้ำรอยเดิมอีกเป็นอันขาด”เสียงนั้นตะโกนสั่งให้นางกลับไป“แล้วเจ้าจะให้ข้ากลับไปอย่างไรเล่า” หลินซูหนานตะโกนกลับไป ท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงัดของสถานที่แห่งนั้นไม่มีเสียงใดตอบกลับมา แต่ทันใดนั้น พายุลูกหนึ่งที่ไร้ที่มาที่ไปก็ซัดร่างของหลินซูหนานให้ล่องลอยไปในความมืดมิด นางรู้สึกถึงแรงลมที่พัดผ่านร่างกายของนางอย่างรุนแรงร่างกายของนางลอยไปในอากาศ เหมือนใบไม้ที่ถูกพัดพาไปตามสายลม นางพยายามจะกรีดร้อง แต่เสียงของนางกลับถูกกลบด้วยเสียงลมกระโชกแรง ไม่นานสติของนางก็ดับวูบไปจวนราชครูหลินเวลาผ่านไปนานเท่าใดมิรู้ได้ หลินซูหนานลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่นางได้รับแตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงนอนที่คุ้นเคยในห้องนอนของตัวเองทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะกลับสู่สภาพป