All Chapters of เด็กเกียร์ NC 18+: Chapter 91 - Chapter 100

ให้ตายเถอะ สุ้มเสียงสุภาพของพี่กายทำฉันใจกระตุก หวิวหวามในอก ท่าทางเขาไม่ได้สุภาพเลย ปากร้อนลากไล้ลำคอ บ่า และกัดย้ำตรงหัวไหล่จนฉันสะดุ้ง ก่อนเขาจะเลื่อนใบหน้าไปที่แผ่นหลัง ลากลิ้นไล้เลียไปตามร่องกลางหลังจนถึงบั้นเอว บั้นท้าย เลื่อนมาข้างเอว เลื่อนสูงขึ้นตามสีข้าง กระทั่งเบียดหน้ามารวบเต้าตึงเข้าปาก ตะโบมดูดดุนในอาการหิวกระหาย ขณะเดียวกัน มือฉันก็ดึงไพล่ไปด้านหลัง จนสัมผัสกับสัดส่วนที่เริ่มตื่นตัว มันทำให้ฉันอยากเอาคืน อยากทำให้เขาเสียอาการบ้างจึงรวบมือบีบรูดชักสาว ตัวตนเขาค่อย ๆ แข็งกร้าวผงาดจนล้นฝ่ามือ“อืม...ดีมาก...”พี่กายกลับส่งเสียงพึงพอใจ ขย้ำปากดูดสองเต้าใหญ่จนเสียวสยิวไปหมด เขาดันหน้าขึ้นมาเร้าลิ้นใส่กัน โดยที่ตลอดเวลานั้น มือใหญ่ระรานปลุกเร้าฉันไม่หยุด ช่องทางอ่อนไหวเปียกชุ่มไปหมด ตัวฉันสะท้านครางครวญไม่หยุดปาก ถึงจุดหนึ่งเขาปัดมือฉันออก ขยับตัวเข้าแนบประกบ กดความกร้าวแกร่งสอดใส่ในช่องทางอุ่นนุ่ม คืบเคลื่อนเลื่อนลึกจนสุดสิ้นทั้งเรือนลำ แล้วเริ่มขยับสะโพกสอบบิดควาน“อ๊ะ พี่กาย...”ทุกจังหวะของการหมุนวน ท่อนกำยำร้อนผ่าวเบียดเคล้ากับผนังอุ่น เนื้อต่อเนื้อแท้ที่ครูดคลึงกันก่อเกิ

“คุณลลินานะคะ ถึงกำหนดฝังยาคุมชุดใหม่ กรุณานั่งรอสักครู่ก่อนนะคะ”สิ้นเสียงพยาบาล หน้าฉันร้อนซ่าน เขินนะ แต่หันขวับไปมองอีกคน“พี่ยุ่งกะโฟนเราเหรอ”“เปล่า แค่เห็นตอนมันแจ้งเตือนเมื่อวาน”ตอบหน้าตาเฉยจนน่าบีบปาก ฉันหมุนตัวไปกระแทกตัวนั่งบนเก้าอี้ ในหัวพลันนึกถึงเมื่อวานขึ้นมา คืนก่อนพี่กายสวมถุงยางทุกครั้งที่เราทำกัน แต่บ่ายเมื่อวานไม่ใส่เพราะแบบนี้เองใช่ไหม“รู้ใช่ไหมคะ การฝังยาคุมกำเนิดไม่ครอบคลุมการป้องกันโรคทางเพศสัมพันธ์”“ครับ”แต่ก็ยังทำ ฉันมองเขาตาเขียว อยากจะข่วนหน้าหล่อ ๆ สักที ติดที่พยาบาลเรียกชื่อ เลยต้องปล่อยเขาไปก่อนฉันใช้เวลาพบหมอไม่นานก็เสร็จ การที่เลือกฝังยาแบบนี้ ใช่ว่าฉันเป็นพวกสำส่อน ชอบนอนกับใครต่อใครไปทั่ว แต่เผื่อเกิดเรื่องที่เราคาดไม่ถึง เช่นว่า ถูกคนร้ายข่มขืนอะไรแบบนี้ แล้วเคยมีข่าวสาวท้องเพราะเล่นน้ำในสระว่ายน้ำรวม ฉันเลยต้องป้องกันตัวเองไว้ ถึงแม้เหตุการณ์แบบนั้นจะเกิดไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ก็ตาม“เสร็จแล้ว”“ค่ะ”“กลับคอนโดกัน”“พี่แค่ไปส่งเราค่ะ ไม่ได้กลับกัน คอนโดนั่นก็เป็นของเราคนเดียว” อารมณ์เช้านี้อยากพาลใส่เขาฉันก็จัดเลย“ไม่ได้ว่าอะไร ทำไมร้อนตัว”“ไม

อยากจะแหวให้ลั่น แต่เรี่ยวแรงกลับไม่มี จะยืนเองยังไม่ไหวต้องพิงกายกับกายสูงใหญ่“คิดถึงว่ะ”คำตอบจากปากเขาทำเอาฉันไปไม่เป็น ต้องรวบรวมแรงฮึด ผลักอกพี่กายออกห่าง จากนั้นฉันยกมือขึ้นกอดอกเอาเรื่อง“พี่เกือบทำเรารถคว่ำแล้วนะ”“ใครให้แข่ง”“ก็ใครมันท้า”“เธอก็บ้าเอาด้วย ถ้าวันนี้ไม่ใช่ฉัน เธอจะทำยังไง ตัวคนเดียวบนทางเปลี่ยวแบบนี้ หืม...”ฉันเถียงไม่ออกเลยได้แต่เม้มปากแน่น เวลาดุฉันทำไมพูดยาว ๆ ได้ทุกที แล้วอารมณ์คึกคะนองมันเกิดมีทุกตัวคนนั่นแหละ ใครใช้ให้เขาขับรถเก่งกว่าฉันล่ะ ถ้าเป็นคนอื่น ไม่ได้กินฉันง่ายขนาดนี้หรอก“อย่าเที่ยวแข่งกับใครสุ่มสี่สุ่มห้าอีกรู้มั้ย”“รู้แล้วน่า” ได้ทีนี่ทำเสียงดุฉันใหญ่ “พี่จะไปไหน”“กลับบ้าน เธอล่ะ”“เราจะกลับบ้านสิ เส้นอื่นรถเยอะ ขี้เกียจติดแหง็กขยับได้ทีละติ๊ด”“ไปขึ้นรถ”พี่กายช่วยเปิดประตูรถให้ ดันตัวฉันให้ขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัยอีกครั้ง ถามขึ้นมาอีกครั้ง“ตกใจหรือเปล่า”เสียงทุ้มนุ่มกว่าปกติของเขา ทำให้ฉันต้องจ้องหน้าคมสัน“อือ นิดนึง”“ขอโทษ”“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดพี่ เราแค่คะนองไปหน่อย”“เวลานั่งพวงมาลัยใช้สติกับสมาธิให้มาก” แล้วพี่กายก็โน้มลงมาจูบ

“นั่นเจ้าเตชิน แล้วก็นาเนียร์ ตาจำไม่ได้แล้วว่ารุ่นเดียวกันมั้ย”“ผมเป็นรุ่นพี่ปีหนึ่งครับ”“อ้อ”พี่กายหรี่ตามองหน้าชินนิดเดียวก็เลื่อนเลยสายตามาทางฉันที่กำลังแปลกใจไม่หายว่าตาไปรู้จักครอบครัวเขาด้วย แต่พอคิดอีกทีไม่น่าแปลกอะไร คนในวงธุรกิจย่อมรู้จักกันอยู่แล้ว“กินอะไรมาหรือยัง มีซุ้มของกินทางนั้นนะลูก งานคนแก่อาจจะน่าเบื่อหน่อย”“ไม่น่าเบื่อหรอกครับ ดูคึกคักดี” คำตอบนี้ของเขาทำเอาฉันแอบเบ้ปากคำว่าคึกคักตอนนี้มันจากความคึกคักที่พี่กายพบเจอลิบลับ“งั้นเดี๋ยวอรพาไปหาของอร่อยกินนะคะ”“ไปกันหมดนี่แหละไป ตาจะคุยกับเพื่อน ๆ หน่อย”“ครับ/ค่ะ”ฉันเดินแยกตัวออกมาคนแรก เพราะไม่อยากอยู่เป็นจระเข้ขวางคลอง ของใครน่ะเหรอ ก็ยายอิงวราที่แสดงความสนใจพี่กายจนออกนอกหน้านั่นแหละ คิดว่าหาอะไรอร่อย ๆ กินสักหน่อย“เธอรู้จักหมอนั่นมาก่อนเหรอ” เสียงของเตชินทำให้บรรยากาศดี ๆ เสียทันที“นายหูหนวกเหรอ คุณตาเพิ่งแนะนำ”เขาจะพูดถึงใครได้ถ้าไม่ใช่พี่กาย“แล้วทำไมไม่เล่าให้ตาฟังด้วยล่ะ ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันสนิทกับเธอ ถึงขั้นทำให้รุ่นพี่ฉันนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่โรง’บาลน่ะ”“อ้อ แล้วให้ฉันเล่าด้วยไหมล่ะ สาเหตุมันเพราะน

พี่ฟิวส์ยิ้มทะเล้นให้ขณะพากันถอดเสื้อโชว์แผงอกให้สาว ๆ กรี๊ดกันรอบหนึ่งก่อนจะพากันสวมเสื้อชูชีพ“เรื่องโชว์นี่พี่กูไม่เคยพลาดจริง ๆ”แต่ละคนจับจองเจ็ตสกีกันได้ก็ขับออกห่างชายหาดไปตั้งแถว สายตาไม่รักดีของฉันจับอยู่ที่คันของพี่กาย ไม่อยากมองแต่เผลอเมื่อไหร่สายตามักจะมองไปที่เขาเสมอการแข่งเริ่มต้น ทุกคนดาหน้ากันขับขนานไปกับชายฝั่งแล้ววกกลับมายังจุดเริ่มต้น คนขี่สนุก คนเชียร์ก็พากันสนุก ตะโกนเชียร์ลั่นหาด และผู้ชนะรอบแรกก็คือพี่เกียร์“กูว่ากูกลับก่อนแล้วกันนะ”“อ้าว นาเนียร์ไม่หนุกเหรอ ผิงว่าสนุกดีนะ อยากขี่ด้วยเลยเนี่ย”“คงเหนื่อยสะสมจากงานวันเกิดตาน่ะ”“อ้อ มึงไปเหอะ ขับรถดี ๆ”“อือ”บอกลาเพื่อนเสร็จ เดินขึ้นจากชายหาดตรงไปยังรถคนเก่งของฉัน ที่กลับเพราะตั้งใจว่าจะหนีหน้าเด็กวิศวะคนนั้นแหละ พอถึงรถกลับเห็นเขากำลังเปลี่ยนเสื้ออยู่ข้างกระบะคันโตที่จอดข้างกัน โดยมีเพื่อนสนิทยืนอยู่ด้วย“อ้าว นาเนียร์มาดูแข่งเหมือนกันเหรอ” พี่ธีมเป็นคนทัก ฉันเลยต้องตอบ“พอดีมานั่งเล่นกับเพื่อนน่ะพี่ แต่เราจะกลับแล้วล่ะ”“อ่า พอดีเลย ไอ้กายมันจะกลับเหมือนกัน ฝากส่งมันที่อู่หน่อยนะ พวกพี่ไม่ได้เอารถมา ว่าจะอย