All Chapters of เด็กเกียร์ NC 18+: Chapter 71 - Chapter 80

เรื่อง หวามรักวิศวะ (กาย & นาเนียร์) นี้เป็นภาคต่อของเรื่อง เด็กเกียร์ บรืน บรืน บรืน!เสียงเครื่องยนต์รถกระหึ่ม... เสียงเชียร์... เสียงตะโกนคุยกันลั่นสองฝั่งบนถนนเลียบชายหาดเส้นหนึ่ง“กำลังจะเริ่มกันพอดีเลย”ธนิก พูดอย่างตื่นเต้น รีบเร่งเดินเข้าไปรวมกับกลุ่มคนเหล่านั้นที่มีวัยรุ่นทั้งชายและหญิงสาวสวย จุดที่ยังมีช่องว่างให้แทรกตัวเข้าไปได้ผมผินหน้าไปมองหน้าเพื่อนรักอย่างเซ็ง ๆ“มึงลากกูมาถึงนี่เพื่อมาดูเขาแข่งแดร๊กกันเนี่ยนะไอ้ธีม”“เออ ดิ น่าตื่นเต้นดีจะตาย”ในใจผม นึกอยากสวนมันกลับไปว่า ตื่นเต้นพ่อง! ติดที่ผมขี้เกียจเกินไปเลยไม่ได้สวน ส่วนเพื่อนอีกคน รัฐกรณ์ หัวเราะเริงร่า กอดไหล่ผมพลางตบเบา ๆ“มึงก็เข้าใจมันนิดนึง ช่วงนี้แม่งฮอร์โมนพลุ่งพล่านว่ะ”“มึงว่าใครไอ้สอง”“ว่าตัวกูเองมั้งไอ้เหี้ย”ฟังมันสองตัวกัดกัน ผมยิ่งอยากกลับอู่ไปนอน เมื่อวานต้องเร่งรถให้ลูกค้าลากยาวมาครึ่งค่อนคืน ตอนนี้ถ้าจะมีสิ่งที่ผมสนใจก็คือเตียงกับหมอนมากกว่า“แข่งเถื่อนแบบนี้ ถ้าพ่อมึงมาร่วมแจมด้วยละบันเทิงเริงใจแน่มึง”บนถนน... รถสองคันกำลังเหยียบคันเร่งรถเบิ้นเครื่องยนต์สนั่น จากรถสองคันในจุดสตาร์ต มันเป็นกา

“กวนตีนว่ะพี่ศิลป์”พี่ศิลป์หัวเราะลั่น ยื่นมือมายีผมฉันจนต้องปัดมือเขาออก ฉันไม่ได้เซตทรงอะไรหรอก แค่ปล่อยผมยาวธรรมดานี่แหละ หวีแล้วใช้มือเสยมันเวลาปรกหน้าเท่านั้น“ปากแบบนี้สงสัยแดกไม่อิ่ม”บางทีฉันก็อยากหาอะไรยัดปากพี่ชายคนสนิทคนนี้เหมือนกัน พูดออกมานี่คิดมั้ยว่าฉันเป็นผู้หญิงน่ะ คนอื่น ๆ ในโต๊ะพากันหัวเราะ โดยเฉพาะเพื่อนเขาตาพราวกันทั้งนั้น“อยากได้ตัวช่วย พี่พร้อมนะเว่ยนาเนียร์”“ช่วยแดกเหล้าไปเงียบ ๆ เลยค่ะพี่ฟิวส์ ก่อนจะได้แดกอย่างอื่นอะ”“เออว่ะ ปากน้องมึงนี่มันน่าหาอะไรยัดฉิบหาย”ฉันหรือจะสน ยักไหล่ยียวนใส่ เหตุการณ์พวกนี้เป็นเรื่องปกติ“นี่ยังไง เห็นมึงหายออกไปกับหมอนั่น กูคิดว่าไปกินกันแล้ว”“กินกับผีดิชมพู ไม่ตรงสเปกว่ะ”แค่จูบยังไม่อยาก หมอนั่นทำให้ฉันเคลิ้มไม่ได้เลย อย่างอื่นที่มากกว่านั้น ยอมรับเลยว่าไม่กล้าเสี่ยงเลยชมพู หรือชื่อเต็ม ชมพูไพร หัวเราะคิกคัก ยายนี่เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน เรารู้จักกันตั้งแต่มัธยม นางเป็นน้องสาวของพี่ศิลป์ น้องท้องแม่เดียวกัน นิสัยง่าย ๆ ลุย ๆ ไม่จู้จี้จุกจิกเหมือนพวกผู้หญิงคนอื่น เลยถูกชะตา การรู้จักกับชมพูเลยทำให้ฉันรู้จักและสนิทกับพี่

“เธอ!”สองผัวเมียส่งเสียงขึ้นแทบจะพร้อมกัน ฉันคลี่ยิ้มเย็น ก่อนจะสะบัดตบหน้านังเมียไปหนึ่งที ก่อนจะฟาดหลังมือใส่หน้าหล่อของตัวผัวตามไปติด ๆ“ถ้าไม่มีปัญหาคุมเมียตัวเองก็อย่าออกมาแรด มึงเหมือนกัน ไม่มีปัญญาคุมผัวยังสะเออะมาหาเรื่องคนอื่นอีก อีเวร!”สาปส่งพวกมันสองคนเสร็จ ฉันหมุนตัวเดินหนีไปขึ้นรถอย่างไม่คิดจะใส่ใจอีก ทว่า ตอนกำลังจะขึ้นรถ ตาปะทะกับหน้าเย็นชาของคนที่ยืนสูบบุหรี่พิงรถกระบะคันโต เราสบตากันแวบหนึ่ง ทำฉันหงุดหงิดกว่าเดิม“หมดกันภาพลักษณ์ ว่าจะจีบหนุ่มคนนั้นเล่นสักหน่อย”มหาวิทยาลัยเอ คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์หลังอาจารย์สั่งเลิกคลาสบ่ายในตอนบ่ายสาม ฉันคว้าสมุดหนังสือเดินออกจากห้องก่อนใครเพื่อนอย่างที่ทำมาเสมอตลอดสองเดือนนับแต่ซิ่วมาเรียนที่นี่ แม้ต้องเริ่มปีหนึ่งใหม่ แม้จะไม่มีเพื่อนในรุ่นเดียวกัน ฉันไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไรเอกวิชาที่ฉันเรียนคือ คหกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาอาหารและโภชนาการ ปีแรกนั้นยังเป็นการเรียนพื้นฐานทั่วไปสาเหตุที่ฉันไม่มีเพื่อนใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันไม่เคยมีเพื่อนเยอะแยะอยู่แล้ว ในสายตาคนอื่น ฉันเป็นคุณหนูบ้านรวยที่หยิ่งผยอง เอาแต่ใจจึ

ฉันไม่ฟังพี่สองตรงดิ่งไปยังห้องสำนักงาน สอบถามหาหมายเลขบัญชี ซึ่งทุกวันนี้แสนสะดวกสบายมีป้ายคิวอาร์โค้ดไว้บริการ ฉันกดโอนไปสามหมื่นบาท พี่สองที่เดินตามมาถึงกับส่ายหัว“เราสบายใจละ ขอบคุณพี่สองมากนะที่ช่วยเป็นธุระให้ ขอตัวกลับก่อนนะพี่”“ไม่เป็นไรหรอก พี่จะมาหาไอ้กายอยู่แล้วน่ะ แต่ถ้านาเนียร์อยากขอบคุณ เปลี่ยนเป็นเลี้ยงเหล้าพี่สักมื้อดิ”ฉันลากสายตาไปหยุดที่เจ้าของอู่อีกรอบ ครั้งนี้เขาเงยหน้ามองมาทางนี้ เราได้สบตากัน นัยน์ตาคมกล้าคู่นั้นลึกเย็นอ่านยาก ที่รู้แน่ ๆ คือ กลับทำให้ตัวฉันรุ่มร้อนแปลก ๆ จนต้องเบือนหน้ากลับมากดยิ้มให้พี่สอง ตกปากรับคำ“ได้ค่ะ เป็นวันศุกร์ละกันนะ เจอกันที่ SRL”“โอเค ไว้เจอกัน”หลังจากร่ำลาเขาอีกคำ ฉันก็ขึ้นรถลูกรักกลับบ้าน ระหว่างทางในหัวนึกถึงแต่เจ้าของรูปร่างสูงใหญ่ดูดีเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่น พี่กายทำให้ฉันสนใจเขา โดยเฉพาะแววตาราบเรียบเย็นชาคู่นั้น มองสบทีไรหัวใจเต้นตึกตักอย่างไม่เคยเป็น“คนอะไรขี้เก๊กชะมัด”ตั้งแต่คืนนั้น ท่ามกลางผู้คน ฉันกลับสะดุดตาสะดุดใจ สนใจเขาอย่างที่ไม่เคยสนใจใครมาหลายปีแล้ว นับจาก...ฉันหัวเราะขื่น ชักจะคิดเลอะเทอะไปเรื่อย ดึงควา

“คุณตาต้องดูแลสุขภาพดี ๆ อย่าโหมงานหนักมากนะคะ หนูเป็นห่วง”“งานไม่หนักอะไรหรอก ตาคิดว่าอีกปีสองปีจะวางมือให้น้าเราดูแลแล้วล่ะ”ตามีลูกแค่สองคน ซ้ำยังเป็นลูกสาวฝาแฝด คือแม่ของฉันและน้าดา หลังแม่ฉันเสียก็เหลือเพียงแค่น้าดาคนเดียว แต่ถึงจะเป็นผู้หญิงน้าดาก็ทำงานเก่งกว่าผู้ชายหลายคน คงเพราะเหตุนี้ด้วย น้าถึงกลัวนักว่ากิจการที่ดูแลมากับมือต้องถูกยกให้ฉันที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ยิ่งคุณตาไม่ยอมวางมือ บ้านนั้นก็ยิ่งกลัวในความคิดฉันกลับคิดว่า ที่ตาไม่ยอมวางมือเพราะไม่ไว้ใจสามีของน้าดาที่ไม่เป็นโล้เป็นพายเก่งแต่หาเมียน้อย คงกลัวน้าบวรจะหลอกเมียหมดเนื้อหมดตัว“เราเองก็ต้องดูแลตัวเองดี ๆ ตาไม่ถามหรอกนะเรื่องซุบซิบพวกนั้นน่ะ ตาเลี้ยงเรามา ตารู้เราเป็นคนยังไง”“บางทีหนูอาจจะไม่ได้ดีแบบที่น้าดาว่า”“คนเราไม่มีใครดีพร้อมสมบูรณ์หรอกนะนาเนียร์ แค่หลานรู้จักรับผิดชอบตัวเอง ดูแลตัวเองได้ แค่นี้ตาก็ดีใจแล้ว”คุณตาระบายยิ้มอ่อนให้ฉัน ยกมือมาลูบหัวอย่างที่ท่านชอบทำกับฉันมาตั้งแต่เด็ก“เอาล่ะ เราไปนอนได้แล้ว ตาก็จะนอนแล้ว ปีนี้แก่มากขึ้นจริง ก็เจ็ดสิบแล้วนี่นะ”“แก่อะไรล่ะคะ นี่ถ้าคุณตาอยากแต่งงานล่ะก็ หนูว่าสาว