All Chapters of เด็กเกียร์ NC 18+: Chapter 111 - Chapter 120

คำพูดผมทำให้เธอยกหลังมือขึ้นแตะแก้มและหน้าซอกคอตัวเอง ยิ้มแหยเผยออกมา“ถึงว่า ไม่ค่อยสบายตัวเลย”คนตัวเล็กหยิบยาไปส่งเข้าปาก ผมยื่นขวดน้ำที่เปิดฝาแล้วให้“อยากเช็ดตัวไหม”“ไม่อะ เราเพิ่งอาบไปก่อนนอน”“งั้นก็นอน”ผมดันตัวเธอลงนอน นาเนียร์ขืนตัวไว้“พี่เข้ามาในห้องเราได้ไง รู้ได้ไงว่าเราอยู่ห้องไหน”“ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนี่”ขนาดเธอไม่สบาย ฟังแค่เสียงผมยังรู้เลยถึงได้แวะซื้อยามาด้วยนาเนียร์ย่นจมูกและทำปากยู่ใส่คำตอบที่ผมให้ ยอมล้มตัวลงนอน ผมดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้แต่หน้าคงก้มใกล้เกินไป เธอยกมือมาดัน“เหม็นเหล้า”“งอแง”“เราเหม็นนี่นา พี่กลับไปได้แล้วไป”ผมลูบผมนุ่มแผ่วเบา ยอมผละห่าง เพื่อเข้าห้องน้ำล้างหน้าตาล้างตาและล้างกลิ่นเหล้า ถือโอกาสอาบน้ำสระผมจนหอมฟุ้ง แล้วออกมาสอดตัวขึ้นเตียง ขยับเข้ารวบร่างนุ่มอุ่นมากอดนาเนียร์ยังไม่หลับ พยายามเปิดปรือตาขึ้นมอง“หอมแล้ว”“อือ พี่ไม่กลับเหรอ”“อยากนอนกอดเรามากกว่า”“เราไม่สบายนะ เดี๋ยวติดไข้หรอก”“ไม่เป็นไร” ถ้าผมติดแล้วเธอหาย “นอนได้แล้ว”ผมกระชับลำแขนอีกนิด ร่างเล็กก็แนบสนิทกันทุกส่วน นาเนียร์หลับตาลง สอดแขนเข้ามากอดเอวผม ในท่าที่เรานอนตะแคงหันห

ฉันอยากจะขำใส่หน้าด้าน ๆ นี่นัก ท่าทางผู้หญิงคนนั้น ไม่ต้องเห็นตอนพวกเขาเอากัน ใคร ๆ ก็ดูออกทั้งนั้น ผู้หญิงคงไม่มั่นถ้าผู้ชายไม่ใช่คนของเธอ“นั่นมันเรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับเรา ถ้าคุณไม่มีเรื่องสำคัญอะไรจะพูด เราขอตัวนะ”“ไม่เอาน่า...คนดี พี่อยากแก้ตัวจริง ๆ ให้โอกาสพี่สักครั้งได้ไหม พี่รู้สึกผิดกับเรื่องนั้นมาตลอดเลยนะนาเนียร์”เขาก้าวมาขวางหน้าไม่ยอมให้ฉันเดินหนีได้ ความอดกลั้นที่มีก็แทบจะหมด“เรื่องไร้สาระพวกนั้นเราลืมไปหมดแล้วล่ะ อย่ามายุ่งกับเราอีกดีกว่า”“ถ้ามันไร้สาระทำไมเธอถึงยังไม่มีแฟน ไม่ใช่เพราะเสียใจเรื่องที่พี่ทำเหรอ ให้โอกาสพี่อีกครั้งนะนาเนียร์ ต่อไปนี้พี่สัญญาพี่จะไม่ทำให้เธอเสียใจ”“เดี๋ยวนะ การที่เราไม่มีแฟนเกี่ยวอะไรกับคุณ”“เรียกพี่ซันเหมือนเดิมดีกว่าไหมครับ เรียกคุณมันห่างเหินเกินไป”“คุณไม่ใช่ญาติข้างไหนของเรานะ แล้วไอ้ที่เราจะมีแฟนหรือไม่มี มันไม่เกี่ยวกับคุณเลยค่ะคุณคิรากร กรุณาอย่าสำคัญตัวเองขนาดนั้น”จริงอยู่ที่ฉันไม่คบผู้ชายมีหมอนี่เป็นสาเหตุส่วนหนึ่ง เขาทำให้ฉันไม่กล้าเทใจให้ใครเลย แล้วตัวต้นเหตุอย่างเขาคิดได้ไงว่าฉันจะเชื่อใจเขาอีกครั้งได้ ตลกสิ้นดี“เธอ

ฉันเลยต้องอ้าปากรับเพราะทนกระแสท้าทายของสายตาไม่ไหว “ถ้าจะหวานกันขนาดนี้ คราวหน้ามากินกันเองเลยนะ”พี่สองถึงกับออกปากเหน็บแนมเราฉันอยากโชว์หวานที่ไหน มีแต่พี่กายที่หน้าไม่อาย“ยังกะมึงพาน้องมาเดต”“รู้แล้ว พวกมึงตามมาเป็นก้างทำไม เมียกูเป็นคนขี้เกรงใจด้วย”พออ้าปาก พี่กายทำให้ฉันหน้าร้อน“เหรอ...ไม่พูดนี่กูไม่รู้เลยเนี่ยว่าเมียมึงเป็นคนขี้เกรงใจ แล้วเขายอมเป็นเมียมึงแล้วเหรอถึงกล้าเคลมอะ” พี่ธีมกระแนะกระแหนเขาอีกคนพี่กายไหวไหล่ หยิบเบียร์มารินใส่แก้วให้ฉันด้วย เขาเก่งเรื่องทำหน้าตาย ปล่อยเบลอการค่อนขอดของเพื่อนรัก หันมาถามฉันเสียงทุ้ม“อร่อยไหม”“อร่อยค่ะ”เราสั่งกันหลายเมนู สำหรับฉันคืออร่อยทุกอย่างจริง ๆ หรือจะเป็นเพราะอารมณ์ดีเลยกินอะไรก็อร่อย“อร่อยก็กินเยอะหน่อย” พี่กายตักปลากะพงสามรสมาให้ ตามด้วยกุ้งเผาตัวโตที่เขาแกะเปลือกออกแล้ว“จะขุนเราหรือไง”“อือ” กายหนาโน้มลงมา เอียงใบหน้ามาพูดริมกรอบหู “ขุนไว้เชือด”ฉันตวัดค้อน คิดไปไกลในคำพูดของเขาทันที สวนกลับเขาแบบไม่ออกเสียง ‘ทะลึ่ง’พี่กายยักคิ้วหลิ่วตาให้ บ่อยครั้งเกินจะนับที่ดวงตาคมมักทอดมามองหน้ากันนิ่งนาน พานทำให้ใจดวงน้อยเต้น

ขณะพี่กายยังเคลื่อนไหวไม่หยุด ดุดัน ร้อนแรง โหมกระหน่ำฝ่าความคับแน่นอีกหลายนาที กายแกร่งถึงสะท้าน ปลดปล่อยธารอุ่นจนฉันรู้สึกผ่าวร้อนภายในและเสร็จสมตามเขาไปอีกครั้ง เนื้อตัวอ่อนเปลี้ยระทวยซบลงในอกกว้าง เขาถึงยอมถอนกายออกห่าง ลดตัวลงพาฉันแช่น้ำอีกครั้ง โดยไม่หยุดพรมจูบลูบเคล้าไปทั้งเนื้อทั้งตัว ทำให้อารมณ์ปรารถนาลุกโชน“หันหลัง”ตัวฉันถูกจับให้หันหลัง มือเกาะขอบอ่าง แล้วความแข็งชันก็แทรกเข้าหาจากทางด้านหลัง“ฮื้อ...ยังไม่พอเหรอ”ฉันผินหน้ากลับมามองหน้าหล่อเหลาก็ถูกขยี้จูบจนหายใจไม่ทัน“อยากรู้ไม่ใช่ ว่าพี่อร่อยถูกใจหรือเปล่า”ที่ผ่านมา พี่กายทำให้ฉันเห็นว่าเขากินดุกินเก่งขนาดไหน ฉันเองก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว การที่คนที่เราชอบคลั่งเราขนาดนี้ มันดีจะตาย ยิ้มยั่วยวนจึงแต้มใบหน้า ส่ายเอวเบา ๆ เพื่อให้ร่องฉ่ำคลึงเคล้าแก่นลำอุ่นอ้าว“รออะไรอยู่คะ หรือว่าจะหมดแรงแล้ว”พี่กายกระตุกยิ้ม ขยี้ปากฉันแรงอีกรอบ เอวสอบเริ่มหวดกระแทก“อย่าร้องขอให้หยุดล่ะ”“ไม่มีทาง...”ฉันก็ได้รับการสนองตอบความปากดีและขี้ยั่วจนสาสมใจ จากในห้องน้ำออกมาต่อบนเตียงกว้าง พี่กายทำให้ฉันส่งเสียงร้องครวญครางจนเสียงแหบแห้ง

ฉันยกมือขึ้นมาวางบนมือใหญ่ พี่กายบีบกระชับ ความอุ่นซ่านแผ่จากมือเขาออกมาคนพี่วางคางลงบนกระหม่อมฉัน เสียงทุ้มดังเรียบเรื่อยออกมา“ครั้งหนึ่งในงานเลี้ยงบนชั้นดาดฟ้าตึกสูง เด็กหญิงหน้าตาน่ารักสวมชุดชมพู เกล้าผมสวมมงกุฎเหมือนเจ้าหญิง มุดไปแอบใต้โต๊ะตัวหนึ่ง แอบร้องไห้สะอึกสะอื้นคนเดียว”“พี่...”เรื่องเล่านั้นทำให้ฉันผละจากอก เพื่อมองหน้าเขา เราสบตากัน พี่กายทาบอีกมือกุมแก้มกัน“เธอถูกลูกพี่ลูกน้องชายหญิงอายุไล่เลี่ยกลั่นแกล้งเลยไปแอบร้องไห้อยู่ใต้โต๊ะ เด็กผู้ชายคนหนึ่งไปงานเลี้ยงกับพ่อแม่ด้วย เขาได้ยินก็เลยมุดเข้าไปดู เด็กคนนั้นพูดทั้งน้ำตาบอกว่าอยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ในงานนี้แล้ว ไม่สนุกเลย”“ระรู้เรื่องนี้ได้ยังไง หรือว่า...”“เด็กคนนั้นเลยหลอกล่ออยากให้เธอหยุดร้องไห้ สัญญาว่าจะไปเอาขนมอร่อยมาให้ แต่เขาไปนานเกินไป พอกลับมา เด็กผู้หญิงไม่อยู่แล้ว ตาของเธอเริ่มตามหา ทุกคนเริ่มหา บางคนบอกว่าเธออาจจะเผลอเดินเรื่อยเปื่อยเลยหลง บางคนว่าหรือจะหลงไปทางบันไดหนีไฟ บ้างก็ว่าไม่ใช่ตกตึกไปแล้วเหรอ เด็กผู้ชายได้ยินยิ่งรู้สึกผิด ถ้าเขาไม่ถูกคนอื่นดักหน้าดักหลังไว้ตลอดทาง ซุ้มขนมไม่ไกลต้องกลับมาเจอเ