All Chapters of เด็กเกียร์ NC 18+: Chapter 101 - Chapter 110

“ถ้าไม่ชอบ คนอย่างฉันไม่มีทาง ‘เอา’”เขาหมายความว่ายังไง ฉันไม่มีโอกาสถาม ปากรุมร้อนโฉบเข้าหาอีกครั้ง จูบเต็มไปด้วยความดูดดื่มเคลื่อนเคล้ากลีบปากต่อลมหายใจ พี่กายละเลียดไล้หยอกเอินจนฉันปั่นป่วน ช่องท้องป่วนมวล ในโพรงอกวาบไหว ความรู้สึกเหมือนจะขาดใจจนต้องจูบตอบ สอดลมหายใจเข้าต่อประชิด กลายเป็นจูบแลกลิ้นแสนดูดดื่ม ก่อนตัวฉันจะถูกผลักลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่กายแกร่งยืนอยู่เบื้องหน้า มือหนาใหญ่เกี่ยวชายเสื้อยืดกระตุกมันออกไป อวดแผงอกและซิกซ์แพ็กสวยงามต่อสายตาพี่กายไม่ได้หยุดแค่นั้น ขณะสายตาจ้องฉัน มือเกี่ยวเข็มขัด จัดการกับกางเกง ผลักดันให้มันรูดลงไปต่อหน้าตาพร้อมด้วยชั้นในชาย อวดเรือนกายเปลือยเปล่าที่สวยงามราวกับเทพเจ้าตั้งใจปั้นฉันเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ร้อนซ่านไปทั้งใบหน้า แต่สายตากลับไม่อาจละจากสัดส่วนที่ค่อย ๆ ผงาดขึ้นชี้หน้ากันอย่างหน้าไม่อาย“ชอบที่เห็นไหม”“ชะ ชอบอะไร”คนถามหัวเราะเบา ๆ โน้มตัวลง ขณะมือข้างหนึ่งที่วางบนไหล่ฉัน ลูบลงไปตามลำแขน หน้าคมสันเอียงเข้ากดจมูกกับแก้มนุ่มหนัก ๆ ลิ้นร้อนยื่นออกมาลูบลากด้วยท่าทางจาบจ้วงแต่ปลุกกระตุ้นฉันอย่างร้ายกาจ จากแก้มถึงใบหู ไม่ลืมตวัดปลายลิ

นาเนียร์เม้มปาก เม้มเล็บจิกท้ายทอยผมด้วย ทำให้ผมยิ่งอยากแกล้ง หยัดสะโพกแรงอีกนิด เธอหลุดเสียงร้องคราง จนต้องตวัดตามามองสบกันผมส่งสายตาท้าทาย เริ่มหยัดย้ำตอกกายเร่งรัว ทั้งบีบขยำสองเต้าอวบ เกี่ยวปลายยอดสีหวานบีบขยี้บี้เขี่ยคนตัวบางบิดเร่า หลุดเสียงเร้าอารมณ์“พี่กาย...แรงอีกนิด เราอยากได้พี่ลึก ๆ แรง ๆ”เธอร้องขอ ผมจัดให้ทันที เสียงร่างกายเรากระทบกระแทกกันดังลั่นห้องนั่งเล่น เคล้าเสียงร้องครางสุดเซ็กซี่ของคนตัวบาง การได้เสียดสีกันแบบไร้สิ่งขวางกั้นทำให้ผมอารมณ์พวยพุ่ง จากนั้นนาเนียร์ไม่ต้องร้องขอ ผมอัดตะบันเข้าหาเธออย่างดุดัน ล้ำลึกและเร่าร้อน“ไม่ไหว เรา...ไม่ไหวแล้ว”นาเนียร์หวีดเสียงยาว ปลดปล่อยน้ำหวานทะลักล้นชโลมตัวตนใหญ่ในนาทีนั้นเองช่วงเวลาที่ห่างเธอ มันแทบคลั่ง อยากกอด อยากสอดไอ้กายคนน้องในความชุ่มฉ่ำคับแน่นอยู่ทุกวัน ผมจับเธอหมุนตัวหันหน้าเข้าหาพนัก แล้วตามประกบ สอดใส่ความแข็งกร้าวในร่องอุ่นชื้นอีกครั้ง บดคลึงคว้านวนจนเธอสะท้าน ทะยานหนี แต่ติดที่มือผมยึดเอวเล็กไว้“พี่กาย...ดะ เดี๋ยว”“เกาะไว้”ผมยอมผละมือจากเอวเล็ก จับมือเธอไปเกาะด้านบนของพนัก เปลี่ยนจังหวะบดคลึงเป็นสาวแทรก

ยังไม่ทันได้โทรหาเพื่อน เพียงแค่เดินเข้าไปในโรงอาหารประจำคณะ สายตาสะดุดกับเจ้าของสายตาคมคนที่สร้างความคึกคักให้โรงอาหารในตอนนี้ เขาก็ไม่ได้มาคนเดียว พกเพื่อนหน้าตาดีทั้งสองคนมาด้วยเห็นฉัน พี่กายลุกเดินมาหาโดยไม่สนสายตาใคร“นั่งด้วยกัน พี่ซื้อข้าวให้แล้ว”“รู้ได้ไงว่าเราอยากกินอะไร” ท่าทางมั่นใจของเขากระตุ้นต่อมหมั่นไส้ของฉันให้ทำงานแปลกแต่จริง แค่เขาซื้อข้าวรอ ฉันต้องรู้สึกดีไปทำไมไม่รู้“นาเนียร์มาแล้วเหรอ มา ๆ นั่งด้วยกัน” พี่สองร้องเรียก ยิ้มกว้างขวางมาให้ ขณะที่พี่ธีมมองไปด้านหลังฉันเหมือนจะหาใคร“เพื่อนเราไปไหน”“เพื่อนคนไหนล่ะ”“มีเพื่อนเยอะเหรอ” คำพูดนี้เป็นของพี่กาย พอฉันนั่ง เขาเลื่อนจานข้าวมาให้ วันนี้พวกเขาสั่งเป็นกับและข้าวเปล่าอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ เป็นเมนูที่ฉันชอบทั้งหมด“เพื่อนไม่ต้องมีเยอะ มีแค่คนที่จริงใจต่อกันก็พอ พี่ไม่เคยได้ยินเหรอ”“แฟนก็ไม่ต้องมีเยอะ มีคนเดียวก็พอ”“เอ๊ะ!”“ฮ่า ๆ สองคนนี้จิกกัดกันอย่างกับผัวเมียเลยนะ” สายตาพี่สองมองมายิ้ม ๆ ทำฉันร้อนหน้าวูบ“แหม... พูดแบบนี้เราก็เขินแย่สิ” สกิลความแหลของฉันถูกดึงออกมาใช้ในเวลานี้“เขินทำไม ไอ้สองมันพูดความจริ

“ไม่ชอบสักหน่อย” ฉันตื่นตัวสุด ๆ อารมณ์มากมายพลุ่งพล่าน อาจส่งผลมาจากดีกรีในกระแสเลือด“ปากไม่ตรงกับใจ”เขาทำให้ฉันต้องหลุดอุทานเสียงสั่น ด้วยการดันความแข็งกร้าวเข้าแทนนิ้ว คลี่ขยายความคับแคบที่ทำให้เราต้องพ่นลมหายใจแข่งกัน เขาจับบั้นเอวฉันให้รูดเลื่อนเคลื่อนเคล้าเบา ๆ หากเร้ารัญจวนจนต้องขยุ้มจิกบ่ากว้าง ควานปากจูบเขาอย่างดูดดื่มลืมตัว“เราทำพี่โคตรมีอารมณ์เลย คุณหนู”พี่กายแดะดันบั้นเอวสอบสวนรับ ให้เรารุกเร้าโรมรันกัน จังหวะเบา ๆ ถูกส่งเสริมด้วยจูบแลกรัว มือใหญ่ยังกอบกุมบีบขยำสองเต้าเมามัน ก่อนที่ปากร้อนจะเลื่อนลงไปสมทบ บดขยี้ตัวฉันจนคร่ำครวญครางไม่เป็นภาษาเขารู้ว่าแตะฉันตรงไหน ขยับยังไงทำให้ฉันเจียนขาดใจ แม้จะไม่ได้กระทั้นหนักหน่วงเร่งรัว พี่กายก็สามารถทรมานกันได้ ตัวฉันบิดเร่า ห่อปากครางสะอื้น ปลดปล่อยความกระสันอย่างสุดแสนรัญจวนจนหน้าตักเขาชุ่มเปียกหลายครั้ง ก่อนเขาจะปลดปล่อยตัวเองตาม จากนั้นจึงพาฉันกลับไปที่พักหลังอู่ทันทีที่ขึ้นมาบนห้องนอนใหญ่ ฉันเหมือนถูกดูดเข้าไปในโลกอีกโลก ไฟดวงเล็ก ๆ ที่เรียงร้อยไปรอบห้องให้ความโรแมนติกจนใจไหว“นี่อะไร”ความเย็นที่สัมผัสข้อมือทำให้ฉันยกขึ้น

“หนูยังเป็นหลานสาวคุณตาอยู่ เพียงแค่ไม่อยากข้องเกี่ยวกับเรื่องบริษัทแล้วก็ครอบครัวของน้าดาค่ะ”“แก...”“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อนาเนียร์อยากได้แบบนั้น ทำแบบนั้นแล้วสบายใจ ตาก็ตกลง”“ขอบคุณค่ะคุณตา”“แกล่ะดา แกกับผัวแกเห็นด้วยที่หลานมันเสนอไหม”“ก็ได้ค่ะคุณพ่อ เอาตามนั้นก็ได้ ถึงดาจะรู้สึกเสียเปรียบอยู่บ้างก็เถอะ”“เอาตามนั้นก็ได้ครับ”“ดี คุณทนายจัดการตามนั้น เอกสารเรียบร้อยแล้วเอามาให้ฉันลงชื่ออีกที”“ครับท่าน”เมื่อจบเรื่อง คุณตาโบกมือไล่ คนอื่น ๆ สลายตัวกันอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่า พวกเขาต่างพอใจ“เรานี่ไม่ไหวเลย” ตาบ่นฉันที่ขยับเข้าไปนวดขาให้ท่าน“เสียเปรียบสักหน่อยแต่สุขกายสบายหูนะคะคุณตา”“คิดงั้นได้ก็ดี แต่ตาเชื่อนะ อย่างเราน่ะ ถ้าคิดจะทำกิจการอะไรก็สำเร็จอยู่แล้ว เรามันใจสู้เหมือนพ่อแม่เรา ไม่เหยาะแหยะเหมือนเจ้าชิน รายนั้นให้เรียนหมอจบก็ดีแล้ว”คุณตาเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ว่าแม่กับพ่อฉันเก่งแค่ไหน พวกท่านรักฉันมากด้วยฉันอยู่อ้อนตาอีกวัน เซ็นชื่อในเอกสารทุกอย่างที่ทนายนำมาเสร็จเรียบร้อยก็เดินทางกลับ ระหว่างทางอดคิดขำ ๆ ไม่ได้ว่า ตัวฉันกลายเป็นเศรษฐีนีตั้งแต่อายุยี่สิบเลย รวยมาก รวยมหาศาล ทั้ง