Todos los capítulos de ชะตาไม่อาจฝืน หัวใจไม่อาจห้าม: Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่11 เจ้าของเสียงเรียก ระหว่างที่ขัดกายจิ้งเซียนเล่าให้ฟังว่าวันนี้ตนเองไปเจอเรื่องอะไรมาบ้าง แต่ไม่ได้บอกเรื่องที่เขาไปรู้ความจริงมา อีกอย่างทหารที่ออกไปกับเขาวันนี้ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ย เพราะถูกจิ้งเซียนข่มขู่เอาไว้ จื่อถงไม่เอะใจแม้แต่น้อย 2 วันต่อมา หลังจากวันนั้นสาวใช้ที่จิ้งเซียนให้ไปสืบเรื่องของท่านชินอ๋องจินฟานก็ได้เข้ามาแจ้งกับเขา และรู้ว่าท่านอ๋องจะเดินทางมาวังหลวงเพื่อเฉลิมฉลองในครั้งนี้ด้วย จิ้งเซียนเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ เขารู้ว่าจะได้พบกับเขาได้ที่ไหนจึงขอจื่อถงเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ด้วย "ท่านจิ้งเซียนเจ้าคะ ข้าได้ยินมาอีกว่าท่านชินอ๋องจินฟานยังคงตามหาคนรักของเขาตลอดมา ช่างเป็นบุรุษที่น่าสงสารเสียจริง " "ขอบใจเจ้ามากนี่คือสิ่งตอบแทนในครั้งนี้" จิ้งเซียนมอบอัฐให้แก่หลี่เหมยหนึ่งก้วน นางรับด้วยความดีใจและขอบคุณเขาอีกครั้ง"ขอบคุณนะเจ้าคะ หากมีเรื่องอะไรให้ข้าทำแจ้งข้าได้ตลอดนะเจ้าค่ะ" จิ้งเซียนพยักหน้าหันมองไปอีกทาง หลี่เหมยเดินออกไปทำงานของตัวเองต่อครานั้นขันทีหย่งอู่ได้มาตามจิ้งเซียนให้เดินทางเข้าไปที่งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ "ท่านจิ้งเซียนอง

ตอนที่ 13 ฝันร้ายฟิ้ว ฟิ้ว กรุ้งกริ่ง กรุ้งกริ่ง เสียงสายลมพัดผ่านกระพรวนหน้าตำหนัก ร่างใหญ่นอนดิ้นไปมาเหงื่อผุดเต็มใบหน้า“องค์ชายท่านมิได้รักข้า ท่านหลอกลวงข้า ข้าเกลียดท่านไม่มีวันจะเคียงข้างคนที่แยกข้าจากคนรัก ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติภพหน้าท่านก็ไม่มีทางได้ใจของข้า เพราะผู้เดียวที่ข้ารักคือท่านชินอ๋องจินฟาน”"ไม่นะข้าอธิบายได้ อย่าไปนะข้าไม่ให้เจ้าไปเจ้าต้องอยู่กับข้าเท่านั้น""ท่านได้เพียงแค่ร่างกายของข้าแต่ท่านไม่มีวันได้ใจของข้าเด็ดขาด แม้ว่าท่านจะกักขังข้าไว้แต่ท่านก็ไม่มีทางทำให้ข้ารักท่าน หากต้องการมันนักข้าจะยกให้ท่านเองร่างกายนี้ ท่านหวงแหนมันมากใช่มั้ย ฮึ ฮึ"จิ้งเซียนดึงดาบเล็กที่จื่อถงสั่งทำให้แก่เขาออกมา หันคมเข้ากับต้นคอตนเองคลี้ยิ้มกว้างให้แก่จื่อถงก่อนจะดึงกระชากเพียงครั้งเดียวเลือดกระฉูดเต็มกายของเขาไปหมด จื่อถงตะโกนร้องสุดเสียงรีบวิ่งเข้าไปห้ามทว่าทุกอย่างกลับสายไปแล้ว"ไม่นะ !!! ไม่นะจิ้งเซียน อ๊ากกก ขันทีหย่งอู่อยู่ข้างนอกหรือไม่ รีบตามหมอหลวงเร็วเข้า จิ้งเซียนอย่าทิ้งข้าไป เจ้าทิ้งข้าไปแล้วข้าจะอยู่ได้อย่างไร" "องค์ชาย องค์ชายขอรับท่านเป็นอันใด องค์ชายได้ยินข้าหร

ตอนที่ 15 ถูกจับตัวจิ้งเซียนกลับเข้ามาในเรือนตระกูลไป๋อย่างง่ายดายและไม่มีผู้ใดจับได้ เขาเข้ามาและบอกให้ทหารไปพักผ่อนไม่ต้องมาเฝ้าหน้าประตูอีกต่อไป สาวใช้ได้ยกสำรับอาหารมาให้เขาถึงห้องคิดว่าคุณชายจิ้งเซียนไม่สบายจริง ๆ อย่างที่ทหารบอก จิ้งเซียนจึงให้ทหารเอาไปกินหากเอากลับไปเช่นเดิมคงถูกสงสัย จิ้งเซียนมาพักอยู่ที่นี่เพียงสองวัน จึงเดินทางกลับวังหลวงตำหนักหวงกุ้ยเฟยนางให้องครักษ์ไปตามสืบเรื่องของบุตรชายจนได้รู้ว่าที่เขาไม่ยอมเข้าพิธีมงคลเพราะอะไร ยิ่งทำให้หวงกุ้ยเฟยโมโหมากกว่าเมื่อรู้ว่าการออกไปนอกวังกับฮ่องเต้ครานี้เพื่อสิ่งใด คราแรกนางดีใจคิดว่าบุตรชายคิดได้เปลี่ยนความคิดอยากจะทำผลงานให้ฮ่องเต้ได้เห็นเพื่อให้เขาเบนใจมาทางตน แต่เมื่อได้รู้ว่าหลิวจื่อถงเดินทางไปที่แคว้นไต่หยางเป็นตัวแทนเพื่อเจรจาสานสัมพันธไมตรีแต่ไม่ได้แต่งงานเพื่อสานสัมพันธ์เป็นการแลกเปลี่ยนสิ่งของที่แคว้นไต่หยางขาดแคลนและจำเป็นต้องใช้ เพื่อให้แค้วนไต่หยางเปิดทางน้ำให้แก่ประชาชนที่อยู่บริเวณใกล้แคว้นไต่หยางได้ทำการเกษตรเพื่อเลี้ยงดูตนเองและครอบครัว เป็นสิ่งที่องค์ชายหลิวจื่อถงเดินทางไปตรวจสอบหมู่บ้านละแวกนั้นด้วยตนเ

ตอนที่ 17 ตามหาจินฟานเดินเข้ามาเห็นสภาพสะบัดสบอมของคนรักใจของเขาแตกสลาย ย่อนกายนั่งลงใช้มือแตะที่ใบหน้าอย่างแผ่วเบา“เจี้ยนหยูเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ฝีมือผู้ใดที่กล้าลงมือทำร้ายเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าคงเจ็บมากสินะ ข้าไม่น่าให้เจ้ากลับไปเลย หากข้ารั้งเจ้าไว้สักนิดเจ้าคงไม่เจ็บตัว พวกเจ้ารีบไปต้มน้ำร้อนพร้อมผ้าสะอาดเข้ามาเร็วเข้า”“เจ้าค่ะท่านอ๋อง” สาวใช้รีบไปจัดการตามคำสั่งอย่างรีบร้อน“เจ้าจงไปสืบเรื่องนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วรีบมาแจ้งข้า”“ขอรับท่านอ๋อง”ไม่นานท่านหมอได้เดินทางมาตรวจร่างกายรักษาอาการให้แก่จิ้งเซียนไม่ว่าจะเป็นบาดแผลที่ใบหน้าและร่างกาย“ท่านหมออาการของเจี้ยนหยูเป็นเช่นไรบ้าง บาดแผลบนใบหน้าสามารถรักษาไม่ให้เกิดรอยแผลเป็นได้หรือไม่”“เรียนท่านอ๋อง บาดแผลบนใบหน้าฉกรรจ์ยิ่งนักคาดว่ายากนักที่จะรักษาให้หายขาดอาจจะต้องดูช่วงที่แผลแห้งว่าบาดแผลจะหลงเหลือรอยมากเพียงใดอาจจะมียาทาไม่ให้เกิดรอยแผลเป็นขอรับ ส่วนตอนนี้ข้าได้ช่วยทำแผลทายาให้แล้ว ส่วนที่เทียบยาที่ต้องต้มให้เขาดื่มทุกสามเวลา และนี่ยาไว้สำหรับทาบาดแผลขอรับ ร่างกายของเขาไม่นานก็กลับมาแข็งแรง ช่วงนี้ต้องให้พักผ่อนมาก ๆ นะขอรับเ

ตอนที่ 19 มาทวงของดวงตะวันบ่ายคล้อยจื่อถงลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ศีรษะหนักอึ้งไปหมดราวกับถูกหินทุบที่หัว“องค์ชายฟื้นแล้ว องค์ชายท่านอย่าทำเช่นนี้อีกนะพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมใจไม่ดีเลย”“ขันทีหย่งอู่เจ้าจะหลั่งน้ำตาทำไมกันข้าไม่ได้ตายเสียหน่อย โอ้ย! แล้วนี่ข้าได้บาดแผลมาตอนไหน” จื่อถงจำเรื่องที่ตนเองทำไม่ค่อยได้ยันกายลุกขึ้นนั่งรู้สึกเจ็บที่ช่วงท้องด้านซ้ายจี้ด ๆ ก่อนที่ภาพความทรงจำจะไหลผ่านเข้ามา“องค์ชายเจ็บมากหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบไปตามหมอหลวงมาตรวจอาการอย่างละเอียด”“ไม่ต้องๆ ข้าจำได้เแล้ว ได้ข่าวจากองครักษ์หรือยังตอนนี้เจอตัวของจิ้งเซียนหรือไม่” เมื่อฟื้นขึ้นมาได้สิ่งแรกที่เขาถามหาคือจิ้งเซียนไม่สนใจความเจ็บปวดของตนเองสักนิด“องค์ชายกระหม่อมขอเข้าไปนะพ่ะย่ะค่ะ” ยังพูดไม่ทันจบเสียงองครักษ์ดังขึ้นจากด้านนอก เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบเพื่อแจ้งข่าวแก่องค์ชาย“เข้ามาได้ เป็นเช่นไรบ้างได้ข่าวหรือไม่”“กระหม่อมตามหาจนทั่วตอนนี้รู้ว่าท่านจิ้งเซียนปลอดภัยและยังมีชีวิตอยู่พ่ะย่ะค่ะ”“รีบบอกมา ข้าจะไปตามเขากลับ” จื่อถงลุกขึ้นยืนพรวดดีใจจนลืมความเจ็บปวด หัวใจเต้นระรัวเมื่อได้ยินการมีชีวิตอ