ชะตาไม่อาจฝืน หัวใจไม่อาจห้าม

ชะตาไม่อาจฝืน หัวใจไม่อาจห้าม

last updateLast Updated : 2025-12-14
By:  วริษาOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
24Chapters
701views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ความรักที่ข้ามีต่อเจ้ามันมากมายจนทำให้ข้าทำผิดไม่สนว่าเจ้าเป็นของผู้ใด เมื่อข้าต้องการเจ้าต้องอยู่เคียงข้างเสมอ สายตาของเจ้าหัวใจของเจ้าข้าจะทำให้เจ้าลืมคนเก่าเสียให้หมดมีเพียงแค่ข้า

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 คนรักขององค์ชาย

I woke up in the pack clinic after my ninety-ninth blood donation for my twin sister, Maeve. She’d been cursed by an evil witch since birth—a dark curse that could only be sustained by the blood of her twin. My blood.

But this time, the repeated donations had come with a cost. The healer said the years of constant blood donations had finally broken my body down, causing me to develop a rare blood disease, Aplastic anemia. And my wolf's healing couldn’t fight this because she's too weak and drained.

I called a cab to go home and tell my family about the diagnosis, but then I decided to stop at Sweet Dreams Bakery first to buy a birthday cake or both of us since today was our eighteenth birthday.

When I walked through the glass door, I froze.

My family was already there, gathered around the counter, laughing and pointing at cake designs in the display book.

My mate-to-be, Archer Kane, had his arm wrapped around Maeve's shoulders, and gently tucking a strand of hair behind her ear.

The moment they heard the bell, everyone turned to look at me.

Archer's hand dropped from Maeve's shoulder and he took a step back. "Kira, what are you doing here?"

Damien, my elder brother, looked at me with a disgusted look. “Look at how you’re dressed, showing up here like this on Maeve’s birthday. Are you trying to embarrass us in public? Can’t you at least put in some effort for once?”

I was wearing the same outfit I’d worn to the clinic two days ago because I’d been unconscious for hours after the blood donation.“I came to buy a birthday cake for us.”

Maeve’s face lit up with fake sympathy. “Oh, Kira, there’s absolutely no need for that! We already took care of everything. Come see!”

She pulled me toward the digital display screen on the counter, where a 3D cake design slowly rotated in full detail — three tiers, silver and blue frosting, every decoration already chosen. My eyes went straight to the top.

'Happy 18th Birthday, Maeve.'

Only her name.

Not ours.

They had designed it that way from the start, without a single thought of me.

While I was passed out in the clinic from giving her my blood, they were here ordering a custom cake with only her name on it.

When the blood donations first began, my family treated me like a hero—thanking me endlessly, caring for me tenderly, and praising my sacrifice as if it truly mattered.

But as the years passed, the donations became routine, and Maeve’s fragility became the center of attention. My sacrifice became a duty, and Maeve’s survival became more important than mine and I faded into the background.

The cake in front of me was just the latest proof. On our shared birthday, I didn't even exist.

The baker, a young woman in her twenties, glanced between us before offering a small, professional smile to my family. “Why don’t we test the flavor samples before we finalize everything?”

Mom immediately turned to me. “Kira, sweetheart, why don’t you try these and tell us which one tastes best? You’ve always had better taste buds than your sister, and with everything Maeve has been through with her illness, we want to make sure the flavors aren’t too strong for her.”

She brightened and picked up one of the small tasting spoons. "Here, Kira, tell us what you think of this one."

I looked at the cream and my stomach turned.

I could see the chopped hazelnuts clearly mixed into the chocolate. I was severely allergic to nuts. It had sent me to the hospital twice before, once when I was ten and again when I was fifteen. Everyone in my family knew this.

"I don't want to try it. I'd rather just go and let you finish ordering."

My father's expression darkened immediately and he slammed his hand down on the counter. "Is it really too much to ask for you to participate in your sister's birthday celebration for five minutes without acting like a spoiled child?"

Damien snorted and shook his head in disgust. "She's been in a mood all week because Maeve is getting more attention, this is exactly the kind of petty behavior we've been dealing with constantly."

My mother pushed the spoon closer to my face. "Can’t you do this one little thing? For Maeve? She’s been so looking forward to this day, and it would mean so much to her if you helped choose the cake.”

I could feel everyone's eyes on me, waiting for me to refuse again so they could pile on more accusations of being difficult and selfish.

I opened my mouth and let my mother feed me the spoonful of cream. It tasted delicious and under any other circumstances, I might have enjoyed it.

But all I could think about was how none of them had remembered, or maybe they simply didn't care.

I set the spoon down carefully and looked at them all. "Are you all satisfied now that I've tasted it, or have you forgotten that I have a severe nut allergy and everyone in this family has known that since I was six years old?"

My mother's hand flew to her mouth and she grabbed my arm. "Oh my goodness, Kira, why didn't you say something before you ate it? You can't just put things in your mouth without checking what's in them first, what were you thinking?"

Archer’s expression shifted immediately to genuine panic. “Wait, you’re allergic to nuts? Kira, you need to spit it out right now.”

For a brief moment, I thought he actually cared.

But before I could respond, Maeve let out a soft gasp and swayed on her feet.

Archer’s attention snapped away from me instantly as he rushed to catch her. “Maeve! What’s wrong?Is it your heart again?”

She leaned heavily against him, her hand pressed dramatically to her chest. “I’m sorry, I just felt dizzy for a moment. Please don’t worry about me.”

Mom immediately abandoned me to fuss over Maeve. “Sweetheart, did you take your medication this morning? You know you can’t skip doses.”

My father’s face flushed with embarrassment at my allergy mention, but instead of apologizing, he turned his anger toward me. “If you knew you were allergic, then you should have spoken up instead of expecting everyone else to keep track of every little detail about your health issues. You’re eighteen years old and you have a strong wolf. Act like it.”

Damien groaned in frustration. “This is exactly what I’m talking about. You always do this—you create drama and then blame everyone else for it. If you’d just used your words like a normal person, none of this would have happened.”

Maeve’s voice was soft and soothing. “Kira, I’m sure it was just an accident. No one meant to hurt you, and I think you’re overreacting because you’re tired from the blood donation.”

Damien waved dismissively at me. "Besides, you're making a fuss out of nothing. It's only a small amount of nuts, and it can't actually hurt you—you have a wolf. Your healing should take care of it in minutes."

What none of them knew was that Aurora, my wolf, had grown weaker with each donation. The constant drain on my life force to save Maeve had left her barely strong enough to shift, let alone heal me from anything.

But I didn't tell them that. What was the point?

I looked at all of them and I realized that no matter what I said or did, they would always find a way to make me the villain.

“I’m sorry for interrupting your celebration. It won’t happen again.”

The moment the words left my mouth, everyone in the room froze.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
24 Chapters
ตอนที่ 1 คนรักขององค์ชาย
ความทรงจำทั้งหมดหายไป ลืมตาขึ้นมากลับพบว่าตนเองมีคนรักคอยเอาอกเอาใจอยู่ข้าง ๆ ทว่าความฝันในทุก ๆ คืนกลับไม่ใช่น้ำเสียงความนุ่มนวลอย่างที่เขาเคยพบเจอ ความทรงจำนั่นมันคืออะไรกันนะคำนำ ไป๋จิ้งเซียน บุรุษร่างกำยำในคราแรกเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองมีนามว่าอะไร ความทรงจำที่มีทั้งหมดตั้งแต่เยาว์วัยจนถึงตอนนี้เขาไม่สามารถจำได้ไม่ว่าจะนึกเท่าไหร่ก็เจ็บที่สมองทุกครา แม้ไม่มีความทรงจำแต่ก็ยังมีเรื่องดีกับเขาอยู่หนึ่งอย่างคือคนรักที่อยู่ข้างกายคอยเอาอกเอาใจไม่ว่าต้องการอะไรเพียงเอ่ยปากเขาก็หามาให้ได้เสมอ เพราะเขาคือองค์ชายห้า หลิวจื่อถง คนแรกที่จิ้งเซียนลืมตาขึ้นมาและพบเขาคอยอยู่ข้าง ๆ และบอกว่าทั้งสองรักกันมากเพียงใด เขารับความรักจากจื่อถงจนไม่อยากรู้ความทรงจำที่ผ่านมา จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้พบกับ ท่านชินอ๋องจินฟาน ความรู้สึกหลากหลายอย่างเข้ามาในสมองอย่างพรั่งพรู แต่ก็นึกไม่ออกเสียที สีหน้าแววตาที่เขาจ้องมองช่างเศร้าและเหงาใจแถมยังดีใจที่ได้พบเขา ไม่ทันได้เอ่ยพูดคุยกันเพียงครึ่งคำเสียงเข้มขรึมดังขึ้นด้านหลังจับกายของจิ้งเซียน พร้อมกับป่าวประกาศเสียงดัง ว่าเขาคือคนรักขององค์ชายห้า
Read more
ตอนที่ 2 เยี่ยมเรือนตระกูลไป๋
ตอนที่ 2 เยี่ยมเรือนตระกูลไป๋ เวลาผ่านไปไม่นานจิ้งเซียนชำระล้างกายแต่งกายด้วยผ้าไหมสีม่วงงดงาม สะท้อนให้เห็นถึงฐานะ“เจ้าช่างงดงามเสียจนข้าไม่อยากให้เจ้าออกไปด้านนอกสู่สายตาผู้อื่น อยากจะจับเจ้าขังไว้ในตำหนักนี้มีเพียงแต่ข้าเท่านั้นที่ได้จ้องมองเจ้าเพียงผู้เดียว” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมา นางกำนัลรีบพากันปลีกตัวออกไปเมื่อเห็นองค์ชายห้าเดินเข้ามาด้านใน “ท่านกล่าวเกินไปแล้วขอรับ ผู้ใดอยากจะถูกจับขังอยู่ในกรงกันเล่าข้ามิใช่นกน้อยที่ท่านชอบเลี้ยงเสียหน่อย อีกอย่างองค์ชายต่างหากที่ดูยามข้าเดินตามหลังท่านทุกสายตาของนางกำนัลหรือแม้แต่บุตรสาวของขุนนางต่าง ๆ มันจะตามมาทางท่านเป็นตาเดียว” “จิ้งเซียนเจ้าหึงหวงหรอกหรือ? ช่างเป็นเรื่องที่น่าดีใจจริง ๆ ที่เจ้ารักข้าจนไม่อยากให้ผู้ใดเห็นข้า ตอนนี้เจ้าแต่งกายเสร็จแล้วออกไปกินอาหารเขช้ากันเถอะ วันนี้ข้าจะไปเจ้าไปเยือนท่านพ่อท่านแม่ของเจ้า ตอนนี้เกี้ยวจัดเตรียมรอเจ้าที่หน้าตำหนักแล้ว” จื่อถงยื่นมือให้คนตรงหน้าจับประคองและพากันเดินออกมา ในตำหนักไม่มีผู้ใดกล้าแม้จะเงยหน้ามองเมื่อทั้งสองเดินผ่าน “องค์ชายให้กระหม่อมเดินทางไปด้วยดีหรือมั้ยขอรับ” ขันทีหย่งอ
Read more
ตอนที่ 3 เดินเล่น
ตอนที่ 3 เดินเล่นตลาดฮุ่ยซานชื่อเสียงเลื่องลือการตีดาบ ผู้คนส่วนมากที่มาเดินจะเป็นทหาร หรือขุนนางเสียส่วนใหญ่ กลิ่นไอเหงื่อ เหล็กสนิทที่ถูกตีคละคลุ้งในอากาศ ทั้งสองมาถึงตลาดดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงจึงรีบเดินตรงไปยังร้านที่องค์ชายจื่อถงเลือกเอาไว้แล้ว“เถ้าแก่ข้าต้องการมีดเล็กเอาไว้ป้องกันตัว ขอเป็นเหล็กกล้าอย่างดีที่ร้านของท่านคงมีอย่างที่ข้าต้องการใช่หรือไม่?” เถ้าแก่ร้านตีมีดร่างกายกำยำกำลังตีมีดที่หล่อหลอมด้วยเปลวเพลิง หยุดชะงักดึงผ้าปิดหน้าลงและหันกลับมามองผู้มาเยือน ทันทีที่เห็นว่าเป็นผู้ใดเขารีบวางมือลงและต้อนรับองค์ชายเป็นอย่างดี“ขออภัยองค์ชายหลิวจื่อถง ข้ากำลังตีดาบอยู่ไม่ทันได้สังเกตว่าองค์ชายมาเยือนที่ร้านเล็ก ๆ ของข้า มีดเล็กที่ท่านต้องการร้านของข้าย่อมมีทว่ายังตีไม่เสร็จ หากท่านต้องการจริง ๆ เอาไว้อีกสามวันให้หลังค่อยมาเอาได้หรือไม่ขอรับ” จื่อถงฉีกยิ้มมุมปาก ก่อนจะตอบตกลง“ได้อีกสามวันข้าจะมาเอา ข้าหวังว่ามีดเล็กของข้าจะออกมางดงามเพราะข้าต้องการให้เป็นของขวัญให้แก่คนของข้า” เถ้าแก่ร้านเหลือบไปมองด้านหลังเห็นชายร่างใหญ่ก็พอเข้าใจว่าเขาต้องการมีดเล็กให้แก่คนด้านหลังแน่แท้“
Read more
ตอนที่ 4 ความฝันประหลาด
ตอนที่ 4 ความฝันประหลาดภายในห้องกว้างใหญ่ องค์ชายจื่อถงนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องของตนใบหน้าเคร่งเครียดทำให้ขันทีหย่งอู่รู้สึกได้“องค์ชายมีอะไรเรียกใช้กระหม่อมหรือพะย่ะค่ะ หรือว่าการไปเยือนที่เรือนตระกูลไป๋มีเรื่องอันใดผิดพลาด กระหม่อมน่าจะตามไปตั้งแรก”“มิใช่เรื่องนั้น ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าความทรงจำของจิ้งเซียนจะหวนคืนกลับมา ข้าจะต้องทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เขาจำได้จนกว่าเขาจะหลงรักข้าจนหมดหัวใจและหนีไปจากข้าไม่ได้ หากเขาต้องการหนีข้าจะกักขังเขาเอาไว้ข้างกายของข้า เจ้าไปกำชับนางกำนัลและทหารทุกคนในตำหนักแห่งนี้ อย่าได้เอ่ยถึงเรื่องราวความหลังของจิ้งเซียนหรือแม้แต่ชื่อจริงของเขา ”“พ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าการห้ามมิให้จำเรื่องของตนเองในอดีตนั้นช่างยากนัก เรื่องนี้กระหม่อมไม่มั่นใจว่าจะพยายามปกปิดได้นานเพียงใด หากว่าวันหนึ่งจิ้งเซียนจำเรื่องราวทุกอย่างได้ เขาจะไม่โกรธเคืองหรือเสียใจที่องค์ชายทำเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ เมื่อนั้นอย่าว่าแต่ความรักจากเขาเลย ความเชื่อใจไว้ใจและความรักที่มีให้องค์ชายอาจจะจบสิ้นลงและผู้ที่จะเจ็บปวดก็คือองค์ชายเอง”“ไม่ข้าไม่มีทางให้เป็นอย่างนั้นเด็ดขาด เพราะฉะนั้นข้าต้องทำทุกอย่างเ
Read more
ตอนที่ 5 คิดถึง
ตอนที่ 5 คิดถึง ตึง ตึง เสียงกลองตีบอกเวลาในยามห้า นางกำนัลในตำหนักตื่นแต่เช้าตรู่ทำหน้าที่ของตนเองอย่างแข็งขัน ร่างใหญ่นอนหลับอยู่บนเตียงดิ้นไปดิ้นมาก่อนจะรู้สึกว่าตอนนี้ข้างกายของเขามีไออุ่นอีกคนนอนกอดตนเองอยู่“อื้อ องค์ชายมาตั้งแต่เมื่อไหร่ขอรับ ท้องฟ้ายังไม่สว่างเลยนี่น่า”“ข้ารบกวนทำให้เจ้าตื่นหรือ? จะทำอย่างไรได้เล่าข้าคิดถึงเจ้าจนไม่อาจจะข่มตาหลับได้ เจ้านี่นะช่างใจร้ายไม่คิดถึงข้าแม้แต่น้อยกลับหลับสบาย อย่างนี่ต้องลงโทษหน่อยแล้ว” จื่อถงชันแขนขึ้นจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างหลงใหล แสงสว่างจากโคมไปด้านนอกสาดส่องเข้ามาเผยให้เห็นใบหน้าสลัว ๆ มืออีกข้างไม่อยู่นิ่งคืบคลานเข้าไปใต้ผ้าห่มลูบคำใต้สะดื้อจนอีกฝ่ายต้องส่งเสียงประท้วง“องค์ชายอย่าซุกซนนักสิขอรับ”“ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ อยู่กับข้าจงเรียกชื่อของข้าอีกอย่างข้ามิได้ซุกซนเพียงแต่นี่คือบทลงโทษที่เจ้าต้องพบเจอต่างหากดูสิมันสู้มือข้าขนาดนี้ จะให้ข้าหยุดได้อย่างไร" จื่อถงไม่หยุดเพียงเท่านั้นล้วงเข้าไปจับแท่งร้อนที่กำลังตั้งชูชันสู้มือของเขา จิ้งเซียนเริ่มดิ้นทุรนทุรายเมื่อมือหนาจับบีบเคล้นคลึงด้านล่าง ร่างกายเริ่มร้อนผ่าววาบหวิ
Read more
ตอนที่ 6  เริ่มสงสัย
ตอนที่ 6 เริ่มสงสัยหลังจากนั้นทั้งสองก็พากันเดินออกมาที่ห้องโถง กินอาหารเช้ากันอย่างเอร็ดอร่อย ตอนนั้นเองจิ้งเซียนนึกเรื่องที่เขาสงสัยขึ้นได้และเอ่ยถามจื่อถงทันที "องค์ชายข้ามีเรื่องเคลือบแคลงใจและอยากรู้เหลือเกินขอรับ มันก่อกวนใจข้ามาหลายครั้งหลายครา ยิ่งเมื่อคืนนี้ข้าฝันประหลาดความรู้สึกเหมือนความจริง แต่ยิ่งข้าเดินเข้าไปใกล้ความฝันยิ่งเลือนราง" จื่อถงชะงักเล็กน้อยวางตะเกียบลงหยิบผ้ามาเช็ดปากเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างระมัดระวัง "ความฝันหรือ? เรื่องอะไรกันที่ทำให้เจ้าค้างคาใจ หากข้ารู้จะตอบเจ้าทุกอย่าง" "ซ่งเจี้ยนหยู….? ซ่งเจี้ยนหยูคือผู้ใดขอรับ เป็นสหายของข้า หรือว่าเป็นญาติพี่น้องเหตุใดข้าถึงฝันเกี่ยวกับคนผู้นี้แถมยังได้ยินเสียงแว่ว ๆ เรียกชื่อนี้เป็นประจำ ข้าพยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกเลยว่าเขาคือผู้ใด" ใบหน้าของจื่อถงพลันเปลี่ยนสี"ซ่งเจี้ยนหยูหรือ? ไม่นิข้าไม่ได้เคยยินชื่อนี้และเจ้าเองก็ไม่มีสหายนามว่าซ่งเจี้ยนหยูแม้เพียงสักคน เจ้าอาจจะได้ยินนางกำนัลพูดคุยกัน หรือได้ยินชื่อนี้มาจากที่อื่นแน่ ๆ ความฝันอย่างไรก็คือความฝัน จริงสิข้าเตรียมบางสิ่งไว้ให้เจ้า อิ่มหรือยังข้าจะพาไปดู
Read more
ตอนที่ 7  ข้าไม่ประสงค์แต่งกับผู้ใด
ตอนที่ 7 ข้าไม่ประสงค์แต่งกับผู้ใดสายลมพัดผ่านร่างใหญ่ยืนกอดอกทอดสายตามองไปด้านนอก พรางครุ่นคิดความรู้สึกขุ่นข้องใจเต็มไปหมด ยิ่งได้ยินบทสนทนาที่จื่อถงเอ่ยกับขันทีหย่งอู่ ยิ่งทำให้เขาระแวงว่าแท้ที่จริงแล้วบุรุษที่เขารักและนอนเคียงข้างอยู่ทุกคืนวันเป็นคนรักจริง ๆ และรักเขาจริงหรือไม่ทำไมมีเรื่องปิดบังมากมายไปหมด‘ข้าหวังว่าจะไม่เป็นเหมือนอย่างที่ข้าคิด หากท่านหักหลังหลอกลวงข้าต่อให้ข้ารักท่านมาเพียงใดข้าก็คงมิอาจจะอยู่เคียงข้างท่านต่อไปได้เช่นเดียวกัน ต่อไปนี้ข้าต้องระวังทุกอย่างที่กับสิ่งของที่ขันทีนำมาให้ และจะทำเป็นไม่รู้เรื่องเพื่อสืบหาเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจให้กระจ่าง’ ตำหนักหมิ่งจูภายในตำหนักเต็มไปด้วยนางกำนัลและขันทีมากมายกำลังปรนนิบัติสตรีที่งดงามยิ่งกว่าฮองเฮาเป็นที่รักหวงแหนของฮ่องเต้ยิ่งนัก หากแต่ว่านางมาจากตระกูลของใต้เท้าขั้นผู้น้อย มิอาจจะขึ้นสู่อำนาจของฮองเฮาได้ จึงเป็นได้เพียงหวงกุ้ยเฟย“องค์ชายหลิวจื่อถงเสด็จพ่ะย่ะค่ะ” เสียงทหารหน้าตำหนักเอ่ยดังขึ้น หวงกุ้ยเฟยแสยะยิ้มใช้มือปัดไล่นางกำนัลที่กำลังนวดให้นางออกไปด้านนอก“ถวายบังคมหวงกุ้ยเฟย ขอให้มีอายุหมื่นปีหมื่น
Read more
ตอนที่ 8 ไม่เชื่อใจ
ตอนที่ 8 ไม่เชื่อใจดวงตะวันลาลับขอบฟ้า จิ้งเซียนเฝ้ารอนางกำนัลกลับมาจากด้านนอกในใจเต้นแรงระรัวหากเป็นไปได้เขาเองก็อยากจะออกไปนอกวังหลวงด้วยตนเอง ครั้นนั้นเองเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ ๆ จิ้งเซียนคิดว่านางกำนัลนางนั้นกลับมารีบเดินไปหาทว่ากลับกลายเป็นขันทีหย่งอู่ที่ถือชามยาต้มมาให้เขาพร้อมกับนางกำนัลสองสามคน"อาการของท่านจิ้งเซียนเป็นเช่นไรบ้างขอรับ องค์ชายเป็นห่วงอาการของท่านจึงให้ข้าไปหมอหลวงนำยาต้มมาให้ท่านดื่มบำรุงร่างกาย พวกเจ้ายกเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะให้ท่านจิ้งเซียนแล้วจะไปทำอันใดก็ไป”นางกำนัลรีบทำตามคำสั่งของขันทีหย่งอู่และพากันเดินออกไปเมื่อวางชามยาต้มไว้ที่โต๊ะ“ขอบใจท่านขันทีที่เป็นห่วงข้า น้ำใจของท่านกับองค์ชายที่มีต่อข้าช่างซาบซึ้งนักข้าจะดื่มให้หมดเลย” จิ้งเซียนยกชามยาดื่มรวดเดียวจนหมดขันทีหย่งอู่แอบมองเมื่อเห็นเขาดื่มจนไม่เหลือสักหยดวางชามยาลง เขายิ้มอ่อน ๆ ด้วยความพึงพอใจเดินไปหยิบชามยาก่อนจะเอ่ยเพื่อขอตัว“ยานี้ดีต่อสุขภาพเมื่อท่านดื่มแล้วข้าจะขอเอาชามไปเก็บไม่รบกวนเวลาท่านแล้ว เชิญท่านพักตามสบาย” จิ้งเซียนไม่ได้เอ่ยอันใดยิ้มตอบกลับก่อนจะหันไปทางหน้าต่างเมื่อสิ้นเสียงฝีเท้า
Read more
ตอนที่ 9 เรื่องน่าตกใจ
ตอนที่ 9 เรื่องน่าตกใจรุ่งเช้าวันต่อมาขันทีหย่งอู่เตรียมตัวให้แก่องค์ชายหลิวจื่อถงและเตรียมของขวัญให้กับองค์หญิงแปด ส่วนจิ้งเซียนเขาเองก็เตรียมตัวออกไปข้างนอกด้วยความตื่นเต้น วันนี้เขาจะเดินทางไปที่เรือนตระกูลไป๋ก่อนจะไปรับเอาดาบตามที่พูดคุยกับจื่อถงเอาไว้โดยไม่ได้บอกเขาล่วงหน้า เพราะครั้งก่อนเขาเห็นสีหน้าแววตาของบิดามารดาเสมือนทั้งสองคนจะเกรงกลัวองค์ชายจนไม่เป็นตนเอง หากเขาไปเพียงผู้เดียวความรู้สึกอาจจะแตกต่างกันไปทว่าเมื่อมาถึงเรือนตระกูลไป๋ก็ต้องตกใจเมื่อไม่เห็นมีผู้คนอยู่ในเรือน เรือนแห่งนี้ปิดประตูอย่างแน่นหนาเงียบไร้ผู้คนแม้กระทั่งสาวใช้ จิ้งเซียนแปลกใจและสงสัยจนต้องเดินไปถามชาวบ้านที่อยู่แถว ๆ นั้นทันที“พี่ชายท่านพอรู้หรือไม่ว่าคนตระกูลไป๋ไปที่ใดกันหมด หรือว่าเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นหรือ?”“คุณชายท่านถามหาเรือนตระกูลไป๋หรือ? ข้าอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็ก ๆ ไม่เคยได้ยินเรื่องตระกูลไป๋และที่นี่ไม่มีเรือนตระกูลไป๋ที่ท่านถามหาหรอกขอรับ”“เอ๊ะ! เดี๋ยวสิพี่ชายหากท่านบอกว่าท่านอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็กท่านไม่รู้จักเรือนตระกูลไป๋ แล้วเรือนหลังนั้นเป็นของผู้ใดกัน” สมองของจิ้งเซียนขาวโพลนไ
Read more
ตอนที่ 10 ความจริงเริ่มเผยทีละน้อย
ตอนที่ 10 ความจริงเริ่มเผยทีละน้อยปัง!! เสียงฝ่ามือทุบลงบนโต๊ะสองสามีภรรยาสั่นกลัวจนตัวสั่นรีบนั่งลงกับพื้นคุกเข่าขอโทษคนตรงหน้าเพราะกลัวตาย“ขะ ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจหลอกลวงท่านขอรับ เพียงแต่พวกข้าทั้งสองต้องทำตามคำสั่งขององค์ชายเท่านั้น ๆ ได้โปรดไว้ชีวิตของพวกเราสองคนเถิดขอรับ ”“ในที่สุดก็ยอมรับความจริงสิ จงเล่ามาทั้งหมดเกี่ยวกับพวกท่านและรู้สิ่งใดที่องค์ชายประสงค์ให้พวกท่านหลอกลวงข้า แล้วข้าจะปล่อยพวกท่าน เรื่องที่พวกท่านกล่าวมาข้าจะไม่บอกแก่องค์ชาย ”สองสามีภรรยาจ้องมองใบหน้ากันก่อนจะพยักหน้ายอมเล่าความจริงให้แก่จิ้งเซียนฟังตลอดเวลาที่ได้รับฟังเรื่องราวจากปากของทั้งสองความหมองหม่นในใจของจิ้งเซียนถาถมเข้ามาราวกับสายน้ำไหล ราวกับมีเข็มเป็นพันเป็นหมื่นทิ่มแทงในใจ มีเมฆหมอกปกคลุมดำทมิฬลอยอยู่เหนือศีรษะ ทั้งสองก็ไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของจิ้งเซียนเป็นผู้ใดมาก่อนเพียงแค่รับหน้าที่เป็นมารดาบิดาปลอม ๆ ของไป๋จิ้งเซียนเท่านั้น พวกเขามิได้รู้อะไรต่างจากนี้ เพียงรอคำสั่งของขันทีหย่งอู่และคอยทำตามเท่านั้น จิ้งเซียนจึงสั่งให้ทั้งสองเก็บเรื่องนี้เป็นความลับแต่ทำเหมือนที่เคยทำต่อไป และห้ามมิ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status