Lahat ng Kabanata ng พิษรักร้ายหมอมาเฟีย: Kabanata 111 - Kabanata 120

"หึ กูไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก ถ้ากลัว กูคงไม่มา..."แกร๊ก!เสียงประตูห้องรับแขกก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเจอเข้ากับคนของคลาสเวลต์ที่แห่พากันมาเต็มทั้งชั้น มาเฟียหนุ่มยิ้มคิดว่ากล้ามาถึงนี่ แล้วเขาจะไม่กล้าทำอะไรหรือไงกัน"หึ เป็นไง ปากดีไม่ออกเลยหรือไง กูไม่ใช่คนแบบที่มึงคิดหรอกนะไอ้เมธี" ภายนอกอาจจะดูอ่อนโยนและใจดี แต่ถ้าเขาต้องร้าย อยากจะบอกว่ามันเกินกว่าที่ทุกคนจะคิดได้แน่นอน"พวกมึงกล้าทำก็ลองดู""นี่แกกล้าทำฉันแบบนี้เหรอคิมหันต์ ฉันอุตส่าห์เลี้ยงแกมานะ" เสียงของรัมภาดังขึ้นเมื่อคนของคลาสเวลต์เริ่มกรุเข้าหา"แค่คนที่อุตส่าห์เลี้ยง คิดว่าตัวเองเป็นใคร ฉันถึงไม่กล้า" ทำไมถึงคิดว่าเขาจะไม่กล้าทำ ในเมื่อคนพวกนี้ทำคนที่เขารักเจ็บขนาดนี้ ต่อให้หน้าไหนเขาก็กล้าหมดแหละ"หึ แล้วนางหน้าโง่คนนี้มันรู้หรือเปล่าล่ะว่า...""อย่ามาพูด พล่อย ๆ เอาตัวมันออกไป" คิมหันต์รีบเอ่ยบอกคนของพี่ชายมิลินทันที เขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นต้องการบอกอะไรกับมิลิน แต่หากว่ามิลินจะต้องรู้เรื่องราวทั้งหมด เขาก็อยากจะเป็นคนที่บอกเรื่องนี้กับเธอเอง"หึ กลัวมันรู้หรือไง""ถ้ายังพูดมาก ฉันจะให้พวกมันตัดลิ้นของเธอดีไห

"ทำไมเฮียไม่เคยบอกเรื่องนี้กับผม""เรื่องมันก็นานแล้ว รู้ไปจะได้อะไร อีกอย่างต่อให้แกรู้ แล้วมันจะยังไง" สุดท้ายก็ไม่ได้มีผลดีต่อใครเลย จะโทษคิมหันต์มันก็พูดอยากคิมหันต์เป็นเพื่อนกับน้องชายเขามานานมาก ตอนเด็กก็เคยคิดว่าถ้าแค่เป็นเพื่อนมันก็ไม่ได้ผูกกันมาก มากสุดโตมาก็แค่แยกย้ายไปมีชีวิตของใครของมันแต่กับมิลินที่เขาสั่งห้ามเพราะว่าหากคบกันจริงมันก็ต้องใช้ชีวิตไปด้วยกันตลอด เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องราวที่น่าจะขุดคุ้ยขึ้นมาพูด เพราะรังแต่จะมีบาดแผลกันทั้งสองฝ่าย"ลินเป็นไงบ้าง""ให้ยาไปแล้ว คงนอนสักพัก" แพทย์หนุ่มถอนหายใจอย่างอิดโรย บางครั้งเขาก็รู้สึกเริ่มท้อกับเรื่องราวพวกนี้เหลือเกิน"ไม่เป็นไรหรอกน่า" คามิลเอื้อมมือไปกอดคอเพื่อนที่กำลังนั่งมือกุมหน้า ดูเหมือนทุกคนจะเข้าในสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างดีเรื่องแบบนี้ไม่มีใครอยากให้เกิด แต่ในเมื่อมันเกิดแล้วก็คงต้องหาวิธีแก้ไขปัญหากันต่อไป"กูหมดหนทาง กูไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย แต่กูผิดอะไรวะ ทำไมพวกเขาทำร้ายกูแบบนี้" ในชีวิตที่ผ่านมาเขาเคยสมหวังกับอะไรบ้าง ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่อยู่ด้วยมาตลอดไม่ใช่แม่บางทีดูเหมือ

"โถ่ลูกเอ๊ย ไม่ต้องร้อง ๆ" อัมราที่เห็นว่าหลานสาวของเขาร้องไห้จนสะอื้นก็อดสงสารไม่ได้ หรือทุกอย่างอาจผิดที่เธอ ที่ไม่เคยบอกความจริงข้อนี้ให้หลานได้ฟังเลย"ย่าขอโทษนะลิน ถ้าย่าบอกหนูเร็วกว่านี้ เรื่องแบบนี้มันก็อาจจะไม่เกิดขึ้น" ถ้าเธอตัดสินใจบอก มิลินเองก็คงเลือกที่จะไม่รักคิมหันต์ก็อาจเป็นได้ แต่ทว่าตอนนี้ดูเหมือนอะไร ๆ จะสายไป"พ่อกับแม่ท่านไปสบายนานแล้ว เขาคงมองดูลินอยู่ไกล ๆ อยากเห็นลินมีความสุขมากกว่าจมกับความเสียใจแบบนี้" "ฮื่อ พ่อกับแม่จะโกรธลินไหม" "โถ่ลูก พ่อกับแม่รักลินมาก เหมือนที่ย่าและพี่ ๆ ของหนูรักหนูไง ไม่มีใครโทษลินเลยลูก แม้แต่หมอคิมเองเขาก็รักลินมาก" "ลินรู้ค่ะ แต่ลินกลัวพ่อกับแม่เสียใจ กลัวว่าย่าจะโกรธที่ลินไปรักกับคนในครอบครัวที่เขาทำให้พ่อกับแม่ต้องจากไป ลินเสียใจค่ะย่า แต่ลินเลือกไม่ได้""ไม่เป็นไร ๆ ยังมีเวลาคิดอีกเยอะแยะ ลินลองใช้ความคิดไตร่ตรองดู มีสติให้มาก พ่อกับแม่ของหนูเขาจากไปไกลแสนไกล ไปในที่ที่มีความสุข เขาหวังเพียงแค่ขอให้ลินกับพี่ ๆ มีความสุข พวกเขาก็พอใจแล้วลูก""ส่วนสาเหตุ ใครจะทำอะไร อย่างไรก็ให้ผลกรรมทำงานของมันไปลูก ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมองหนูไ

"ถึงแล้วครับ" มิลินมองดูบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า แต่พอเปิดเข้าไปด้านในก็เจอเข้ากับห้องที่เป็นกรงขัง นับร้อย ๆ กรง แต่ทว่าทุกกรงมีกระจบบานทึบบดบังเอาไว้"ในนี้มีคนอยู่ใช่ไหมคะ""พวกเหลือเดน สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น" มิลินที่ได้เห็นก็รู้สึกใจสั่น ๆ ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยยอมรับในชีวิตแบบนี้เลยมันน่ากลัว แต่ทว่าพอมาถึงตอนนี้ เธอคงต้องทำใจยอมรับว่ามันคงไม่มีทางหลีกหนีเรื่องแบบนี้ไปได้ ถ้าเธอไม่ทำเขาสุดท้ายคนพวกนั้นก็ต้องทำเธอประตูบานทึบถูกรีโมตกดให้แปรเปลี่ยนเป็นสีใสทันที ก่อนที่มิลินจะมองเห็นสามคนที่กำลังถูกมัดตรงไว้กับเครื่องทรมาน"ปล่อยฉันไป ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยที" เสียงร้องของมะปรางดังขึ้น เธอคงอยู่ที่นี่มาตั้งแต่วันนั้นแล้วสินะ ส่วนอีกสองห้องถัดไปก็ยังเหมือนว่าจะสลบอยู่มิลินเดินเข้าไปด้านในห้องของมะปรางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยืนมองดูเพื่อนเก่าด้วยความสมเพชเวทนาใจ"มิลิน ช่วยฉันด้วย ฉันขอโทษ ๆ ฉันจะไม่ทำอะไรเธออีกแล้ว อย่าฆ่าฉันเลย" เสียงร้องไห้โหยหวนของมะปรางดังขึ้นไม่ขาดสาย"แล้วตอนที่ฉันขอร้อง ทำไมถึงยังคิดทำร้ายฉันล่ะมะปราง""ฉันขอโทษมิลิน ฉันกลัวแล้ว" กลัวแล้วจะมีความ

เมื่อเดินออกมาที่ด้านนอกพนักงานสาวโค้งตัวให้เธอเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว มีพยาบาลในวอร์ดกำลังมองดูเธอที่กำลังนั่งลงอย่างช้า ๆ ราวกับโดนมนต์สะกด"สวยอะ ออร่ามาก""น่าจะคนไข้วีไอพีปะ"มีเสียงของพยาบาลเอ่ยซุบซิบกันเบา ๆ และยังสายตาของผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นกำลังจ้องมองดูสาวสวยสะดุดตา มิลินเป็นคนที่หุ่นดีมากเธอมีผิวสีขาวอมชมพู หน้าตาเธอสวยเก๋มีสไตล์เป็นของตัวเอง เธอวางตัวดีเหมือนเป็นคุณหนูที่แสนน่ารัก จนคนทั้งชั้นต่างมองเธอไม่หยุด ทั้งพยาบาลรวมไปถึงคนไข้คนอื่น ๆ ด้วย มิลินยิ้มให้ทุกคนที่เธอเผลอไปเห็น จนสายตาเหลือบไปเจอกับคนข้าง ๆ ที่ท้องโตกว่าเธอมาก มิลินยิ้มกว้างและทักทายอย่างเป็นกันเอง"กี่เดือนแล้วคะ""เจ็ดเดือนแล้วค่ะ" คนที่นั่งข้าง ๆ ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร อีกหน่อยท้องของเธอก็จะโตแบบนี้อีกครั้ง แค่คิดก็รู้สึกดี เพราะตอนนี้มีน้องให้แม็กซ์ได้แล้ว หลังจากลูกชายคร่ำครวญอยากได้น้องทุกวันรวมไปถึงพ่อด้วย คราวนี้คงสมใจแล้ว"คุณก็ท้องเหมือนกันใช่ไหมคะ ท้องเล็กมาก ยังไม่เห็นเลย""ค่ะ พอดีว่ากำลังจะมาฝากท้อง" "ยินดีด้วยนะคะ""ค่ะ ยินดีด้วยเช่นกันนะคะ" มิลินยิ้มให้คนที่นั่งข้าง ๆ คุยกั