All Chapters of พิษรักร้ายหมอมาเฟีย: Chapter 91 - Chapter 100

-สองวันต่อมา-"แน่ใจไหมว่าจะไปเอง ให้คนไปด้วยเถอะอย่าดื้อ" เสียงของโซเฟียเอ่ยบอกมิลินที่กำลังจะออกไปซื้อของ ห้ามยังไงก็ไม่เคยจะฟังเลย"ลินไปแป๊บเดียว ฝากแม็กซ์ด้วย" ที่จริงวันนี้เธอมีนัดกับเตวิช แต่หากว่าเธอออกไปโดยมีบอดี้การ์ดพวกเขาก็ต้องรู้แน่ว่าเธอไปไหน อีกอย่างนี่ก็หลายวันแล้ว คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก"งั้นให้คนตามไปห่าง ๆ ไม่อยากโดนบ่นหูชา" โซเฟียเอ่ยบอกเพราะถ้าเฮียรู้มีหวังบ่นเธอหูชาแน่ ๆ มิลินก็ชอบอ้อนวอนเธอบ่อยมากแล้วเธอก็ดันจะใจดีกับมิลินมากกว่าคนอื่น ๆ"ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่คิมบ่น""มิลินอย่าดื้อ โดนบ่นดีกว่าโดนจับตัวไป" โซเฟียเสียงแข็งกับความดื้อรั้นของมิลิน เธอไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนเมื่อห้าปีที่แล้วอีก อะไรระวังได้เธอก็จะทำ"ขี้บ่นจัง เหมือนเฮียไปทุกวัน""ก็ดื้อไง นี่เริ่มปวดหัวแทนหมอแล้วนะ ทำไมลินดื้อแบบนี้ ดูดิลูกยังไม่ดื้อเท่าลินเลย ใช่ไหมครับแม็กซ์""ครับ คนฉวย" แม็กซ์เวลเอ่ยตอบโซเฟียก่อนจะยิ้มแฉ่งแล้วหันไปดูการ์ตูนกับเฟลิกซ์ต่อ"เอ้า เข้าข้างมามี้ก่อน""พ่อพ่อบอกว่ามามี๊ดื้อ เลยต้องลงโทษบ่อย ๆ ให้ป้าป้าลงโทษได้เย้ย" โซเฟียที่อยากจะยิ้มให้กับความฉลาดของเด็ก

"พ่อกลับไปเถอะ" เสียงของเตวิชเอ่ยขึ้นเพื่ออยากให้ทุกอย่างสงบ แต่มิลินกลับจับแขนของเตวิชเอาไว้ ถ้าเธอจะปกป้องเพื่อนที่เธอรักไม่ได้ ก็ให้มันรู้ไป"ปล่อยเขา เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยไป""ลินอย่ายั่วโมโหเขา เขาไม่เหมือนคนอื่น" มิลินจับแขนเพื่อนแล้วยิ้มให้เตวิชอย่างมาดมั่น เธอรู้ว่าเตวิชเป็นคนที่ดีมาก ต่อให้เขาจะชอบผู้หญิงหรือไม่มันไม่สำคัญเลย เพราะจิตใจเขาบริสุทธิ์มาก มากกว่าคนที่เป็นชายทั้งแท่งตรงหน้าเสียอีก"โกรธที่เขาไม่ชอบผู้หญิง หรือคุณโกรธที่เขาไม่ได้เป็นแบบที่คุณอยากให้เป็นกันแน่""อีนี่ มันจะมากไปแล้วนะ" ร่างสูงหันมาตวาดสายตาเหี้ยมเกรียมดุเดือดใส่เธอ แต่ทว่ามิลินก็ไม่แสดงออกว่าเกรงกลัวแต่อย่างใด เธอแค่ชะโงกหน้ามองดูแผ่นป้ายชื่อที่ติดอยู่บนหน้าอกของร่างสูงใหญ่"พลตรี อดิศักดิ์ อัครวิชัยชาญ หืม ยศใหญ่ซะด้วย" มิลินยิ้มแบบมีเลศนัย แต่ยิ่งเหมือนกับว่าสร้างแรงกระตุ้นให้คนที่กำลังเบ่งอำนาจตอนนี้ทำตัวใหญ่โตมากขึ้นเรื่อย ๆ"หึ รู้ก็ดี อย่ามาหือกับฉัน""กลัวแล้วค่ะท่านนายพล อย่าทำอะไรพวกหนูเลยนะคะ" จู่ ๆ มิลินก็ทำเสียงเล็กเสียงน้อย ราวกับว่าเริ่มกลัวคนตรงหน้าขึ้นมาแล้วจริง ๆ แต่ทว่าในตอนที่ทุก

มีหวังโดนดุแน่ ๆ แต่ถ้าไม่รับอาจจะโดนกว่านั้นเยอะ ช่างมัน รับก็รับ ไม่เห็นจะต้องกลัวเขาขนาดนั้นเลย"ค่ะ"(เป็นอะไร)"เปล่าค่ะ ลินมาที่ร้าน มาดูความเรียบร้อยเฉย ๆ ค่ะ" คนที่กลัวความผิดโกหกเป็นตุเป็นตะ แต่ทว่าใบหน้าคมยังคงนิ่งไม่แสดงอาการใดออกมา(อยู่กับใคร) เสียงทุ้มเย็นยะเยือกราวกับสิ่งที่อยู่รอบ ๆ พลันแข็งชะงักไปหมด รวมถึงเพื่อนที่อยู่ด้านหน้าเธอทั้งสองด้วย"ดะ เดียค่ะ" เสียงหวานกำลังสั่นเครืออยู่เล็กน้อย เพราะตั้งแต่ที่เขาออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามทำอะไรที่มันเสี่ยงเธอก็รู้สึกเหมือนว่าเขาจะโกรธขึ้นมาจริง ๆ(เพลนของกล้องดูรอบ ๆ) มีผัวฉลาดไม่ดีสักนิด แต่มิลินกลับใจดีสู้เสือแกล้งทำเป็นเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น"นี่ค่ะ เดียอยู่นี่" ว่าแล้วก็ใช้มือดึงนาเดียให้ลงมานั่งบนโซฟาก่อนที่นาเดียจะยิ้มให้คนที่อยู่ในสาย"เรียบร้อยค่ะ หมอไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวเดียส่งมิลินกลับบ้านเอง" ว่าแล้วสายก็ตัดไปทันทีโดยที่แพทย์หนุ่มยังไม่ได้พูดอะไรเลย"ตายแน่ ตายแน่ๆ""กลับยัง""ร้านเป็นแบบนี้จะกลับยังไง" มิลินหงุดหงิดงุ่นง่าน ตอนนี้ร้านก็ห่วง ส่วนคนที่วางสายไปไม่รู้จะว่าอย่างไรต่อ"ไม่ต้องคิดหนัก ยังไงก็เจอ""ข

ดวงตากลมกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อรู้สึกถึงความมึนเมาที่กำลังเกิดขึ้นให้หัวของตัวเอง เธอหันมองดูรอบ ๆ ตอนนี้มีใครหลายคนกำลังพูดคุยกันอยู่ไม่ห่างไกลนัก"หึ ว่าไงเพื่อนรัก ตื่นแล้วเหรอ" แม้เธอจะรู้สึกมึนหัวเป็นอย่างมากแต่ทว่าน้ำเสียงเย้ยหยันนั้นเธอก็จำได้ขึ้นใจเป็นอย่างดีมิลินเงยหน้าขึ้นไปมองดูหน้าเพื่อนเก่าที่ไม่คิดอยากจะเจอเลย แต่ถึงไม่คิดอยากจะเจอเธอก็คิดอยู่แล้วว่ามันต้องมีสักวันที่เกิดเรื่องแบบนี้"แกจะเอายังไงมะปราง ทำไมไม่เลิกแล้วต่อกันสักที""หึ แกต้องหัดโทษตัวเองบ้างนะลิน สาระแนร่านอยากได้ผู้ชายของคนอื่น ก็ควรพบจุดจบแบบนี้ ทำไมแกไม่ไปแล้วไปลับ จะกลับมาทำไมอีก" เสียงแสบแหลมสูงปรี๊ดดังเข้ามาในโสตประสาทจนมิลิน ต้องหันหน้าหนี กี่ปีกี่ชาติเธอจะหลุดพ้นจากอีเพื่อนอัปรีย์คนนี้สักที เบื่อแล้วโว้ย"จะเอายังไงก็ว่ามา" มิลินไม่อยากจะสนใจต่อล้อต่อเถียงอีก ถ้าถามว่ามันกล้าฆ่าเธอไหม บอกเลยว่าไม่น่าจะกล้า เพราะถ้าเธอเป็นอะไรไปมะปรางไม่มีทางรอดแน่"หมดเวลายื่นข้อเสนอไปตั้งนานแล้วเพื่อนรัก ที่ฉันพาแกมาวันนี้ก็เพื่อสั่งสอนแกเท่านั้น เข้ามาเด็ก ๆ" ว่าแล้วสายตาของมิลินก็เหลือบไปมองดูชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ที

ที่จริงอยากจะเอามันให้ตายคามือ แต่ถ้าแบบนั้นมันจะไปสะใจอะไร มันทำกับมิลินแบบไหนมันก็ต้องได้รับความเจ็บปวดแบบนั้นเหมือนกันเพื่อนรักสองคนมองหน้ากันราวกับรู้ใจ กล้าทำคนที่พวกเธอรัก งั้นก็ต้องกล้ารับผลที่จะตามมา"มานี่" เสียงโซเฟียเรียกบอดี้การ์ดที่ตอนนี้กำลังเคลียร์อยู่ด้านนอกให้เข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว"กะ แกจะทำอะไรฉัน อีพวกสารเลว" เสียงร้องของมะปรางที่นั่งตัวสั่นมองดูอยู่ในมุมห้องดังขึ้น แต่ทว่าโซเฟียกลับยกยิ้มที่เห็นว่าตัวต้นเหตุเริ่มจะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว"หึ เดี๋ยวนี่เธอกล้าขึ้นนะมะปราง หรือว่าตอนนั้นฉันเตือนเธอเบาไป" แม้ใบหน้าสวยจะฉายแววยิ้มสวยแต่นัยน์ตาคมโฉบเฉี่ยวกลับเย็นยะเยือกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ จนมะปรางสัมผัสได้ถึงความโหดเหี้ยมที่กำลังจะเกิดขึ้น"มึงมันอีโรคจิต""เหรอ ก็คงไม่เท่ามึงหรอกมั้ง"ปลายกระบอกปืนเลื่อนไปตามกรอบหน้าของมะปรางอย่างใจเย็น แต่ทว่ามะปรางคนปากดีเมื่อกี้กลับนั่งตัวสั่นเทาเป็นฝ่ายกลัวซะเองตอนนี้เกมพลิกแล้ว ตอนนี้มิลินถูกนาเดียพยุงแล้วพาเดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่นาเดียจะออกไปก็ไม่วายใช้เท้าถีบเข้าไปที่มะปรางอีกครั้งอย่างรุนแรงจนดัง ปึก!"อึก!