Todos los capítulos de ดอกไม้ในมืออัคคี: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 22 เมียผมไม่สบาย“มีอะไรหรือเปล่าแพร”“เปล่าคะ คุณพีชโทรมาค่ะ แพรโน้ตไว้แล้ว”“อ้อ โอเค งั้นทำงานเถอะ”“ค่ะ”ใจดวงเล็กกระวนกระวายเฝ้ามองแต่โถงหน้าลิฟต์รอว่าเมื่อไรอัคคีถึงจะมาทำงานสักทีทั้งยังคิดวกวนไม่ว่าจะเรื่องบุษบา เรื่องคนชื่อพีช และหนักสุดคือเรื่องของตัวเองกาแฟร้อนที่อุณากรรณแวะซื้อมาฝากเริ่มเย็นชืด จึงหยิบลุกขึ้นไปเก็บในตู้เย็นที่ห้องพักสำหรับพนักงานก่อนขณะที่เดินกลับมาอีกครั้งแว่วเสียงหวานนุ่มของผู้หญิงแปลกหูอยู่หน้าโถงผสมผสานกับเสียงทุ้มที่เธอคุ้นเคยเท้าเล็กรีบสาวเท้าเดินออกมาจากห้องพักมองตรงไปทางประตูห้องทำงานพอดีกับที่คนทั้งคู่กำลังเปิดประตูเข้าไปชายร่างสูงที่เคยนอนกอดเธอบัดนี้ลำแขนแข็งแกร่งโอบรัดเอวกิ่วของหญิงสาวนางหนึ่งที่สูงระหงและบอบบาง ชุดเดรสนำสมัยแบรนด์เนมอย่างผู้หญิงด้วยสีครีมนมเธอไม่ทันได้เห็นหน้าชัดเจนเพราะคนทั้งคู่เข้าไปในห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว“บอสมาแล้ว ไหนเห็นว่าถามถึงบอสไม่ใช่เหรอน้องแพร”“ค่ะ ไม่มีอะไรแล้วค่ะ”“น้องแพร! เป็นอะไร หน้าซีดเลย ไปหาหมอไหม หรือไปนอนห้องพยาบาลสักหน่อย”เลขานุการสาววัยแก่กว่าตกใจเมื่อหันมองหน้าผู้ช่วยที่หน้าซีดเผือดลงอีก

บทที่ 24 ถ้าเลน่าทำใหพี่เพลิงผิดหวัง“ตื่นแล้ว”อัคคีเอ่ยทักเมื่อเห็นอุณากรรณเดินออกมาจากห้องนอนสภาพล้างหน้าล้างตาแล้วเรียบร้อย“ค่ะ หิวจังเลย”“มานั่งสิ พี่สั่งให้แม่บ้านเตรียมแต่ของย่อยง่ายไว้ให้”ร่างคนตัวเล็กในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงบ็อกเซอร์นั่งลงเก้าอี้ถัดไปทางด้านซ้ายมือ“ไม่ยักรู้ว่าพี่เพลิงมีแม่บ้านด้วย”“ไม่ได้ให้มาทุกวัน เพราะที่นี่ก็ไม่ได้สกปรกหรือรกเท่าไร เพียงแต่เช้านี้พี่โทรเรียกมาพิเศษโดยเฉพาะ จะได้มีคนเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เราไงครับ”“อ้าว แล้วปกติพี่เพลิงทานอะไรคะ”“พี่แค่กาแฟดำ จากนั้นทานอีกครั้งเที่ยงเลย”“ไม่ได้นะคะ ที่จริงถ้าพี่ไม่ทานมื้อเช้าก็ช่วงสายควรมีของรองท้อง อย่าปล่อยให้หิวจนเกินไปไม่ดีนะคะ”อัคคีวางแก้วกาแฟลงเพื่อจับปลายคางมนก่อนจะโน้มหน้าลงจูบแผ่วเบา“งั้นต่อไปต้องเป็นหน้าที่ของเลน่าแล้ว คุณว่าที่ภรรยา”สีหน้าซีดเปลี่ยนสีลงกระทันหันของอุณากรรณทำให้อัคคีสบถในใจ รีบเปลี่ยนเรื่องทันที่“ทานเถอะคนเก่ง หิวไม่ใช่หรือไง”“ค่ะ”อุณากรรณมองข้าวต้มหมูร้อน ๆ ตรงหน้าแล้วหยิบช้อนขึ้นตักเข้าปาก ใจยังคิดถึงคำว่า ว่าที่ภรรยา“อ้อ เสาร์นี้ต้องไปวัดตัว พี่จะพาไปนะ”“

บทที่ 26**ncแสงสีทองสาดส่องผ่านผ้าม่านที่ไม่ได้รูดปิดยามอุณากรรณเดินเข้าในห้องนอนใหญ่ อุณหภูมิเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ กวาดตาไปโดยรอบมองไม่เห็นอัคคี กระทั่งสังเกตม่านพริ้วไหวมุมห้องและสีแดงจากปลายมวนบุหรี่วาบขึ้น“พี่เพลิงคะ”อัคคีเอี้ยวหน้ากลับมาแล้วจึงดับบุหรี่ในมือปิดหน้าต่าง ร่างแกร่งไร้เสื้อสวมเพียงกางเกงผ้าสีเข้มก้าวเดินมั่นคงตรงมายังเธอ ลำแสงสุดท้ายพาดผ่านใบหน้ากระทบแววตาสีเข้มจนเกิดแสงประหลาดในนัยน์ตาอย่างลูกเสี้ยวอุณากรรณยืนนิ่งหลงวนอยู่ในลำแสงนั้นที่เคลื่อนใกล้เข้ามา เขาจับจ้องเธอ ตรึงเธอไว้ราวกับเชือกรัดที่มองไม่เห็น“เรียบร้อยแล้วเหรอครับ”นิ้วชี้หักงอคล้ายตะขอรูปกรอบดวงหน้างดงามที่แหงนเงยมองคนร่างสูงตรงหน้า ตัวเขามีกลิ่นบุหรี่ กลิ่นผู้ชาย และกลิ่นโคโลจญน์ประจำตัวผสมผสานจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะของเขา“ค่ะ”เสียงนุ่มแหบพร่าขยับเอ่ยแผ่วเบา ยืนนิ่งปล่อยให้มือร้อนค่อยรูดซิปด้านหลังของชุดเดรสลายดอกไม้ลง ปลายนิ้วไล้พรมลงลงตามร่องแผ่นหลังยามที่ซิปค่อยเคลื่อนลงทิ้งความร้อนเป็นทางราวกับไฟ“พี่รอมาหลายวัน”ไหล่นุ่มบอบบางสัมผัสผมนุ่มดกหนายามอัคคีโน้มใบหน้าลงจรดริมฝีปากบนลาดไหล่ชวนให้

บทที่ 28 มิคาอิลโรงแรมหรูหราสูงเสียดฟ้าแหล่งท่องเที่ยวสุดฮิตของเหล่าท่องราตรี อุณากรรณพาร่างระหงในชุดย่ำราตรีตัวสั้นสีดำรองเท้าส้นสูงสานประดับคริสตัลคู่เก่งสะพายกระเป๋าหนังแบรนด์เนมเข้ามาในลานก่อนถึงพื้นลดต่ำทำลดระดับลงไปด้วยบันไดประมาณสามขั้น“เลือกได้ดีนะเลน่า”“ค่ะบอส แหมมื้อชั้นนี้แล้ว มาเถอะค่ะ เลน่าจองโต๊ะไว้แล้ว”อุณากรรณเดินนำต้องไปหาบริกรแจ้งชื่อ เธอสะบัดผมยาวสยาย ค่อยเดินระมัดระวังเพราะความมือของคลับแบบเปิดหลังคาสัมผัสอากาศเย็นของลมบนชั้นยอดตึก“บอสเดินระวังนะคะ”“ผมเป็นผู้ชายนะอย่าลืมสิ คุณควรห่วงตัวเองมากกว่าเลน่า”“ค่า ถึงโต๊ะแล้วค่ะ รับเป็นไวน์นะคะ”“เอาสิ จะได้ไม่เมามาก”เสียงเพลงดังจนกลบเสียงพูดคุย อุณากรรณคอยจับโทรศัพท์ในกระเป๋าไว้ตลอดเวลารอให้พี่สาวโทรเข้ามาเธอมองบอสใหญ่เจ้าของเรือเดินสมุทรเจ้าพ่อขนส่งชาวรัสเซีย มิคาอิล วอสเครสเชนสกี้ ชายร่างใหญ่กว่าอัคคีผมสีออกน้ำตาลแดง ใบหน้าแกร่งจมูกโด่งสันงุ้มปลาย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดุจเหยี่ยว ผมหวีเรียบดั่งนักธุรกิจในชุดลำลองกางเกงยีนส์เสื้อเชิ้ต“บอสคะ นี่ยำปลาหมึก ของขึ้นชื่อที่คลับค่ะ”มิคาอิลก้มมองจานสีจัดจ้าน ใบหน้า“เผ็ดไห

บทที่ 30*ncดวงตาหวานกลมรื้นหยาดน้ำด้วยแรงพิศวาสหรี่ปรือมองภาพสะท้อนในกระจก หน้าคมเข้มเปี่ยมแรงปรารถนา ดวงตาล้ำลึก เขาเสือกท่อนลำเข้าปลอดรัดจนสุดอัคคีย่อเข่าลงกระทุ้งสะโพกขึ้นอย่างแรงติดต่อกันจนร่างเล็กสะเทือน มือรวบวางบนโต๊ะหาที่จับเป็นหลักยึด“อื้อ อา อ่า พี่เพลิง”“ลืมตาดูพี่เลน่า”อุณากรรณมองกระจกอีกครั้ง อัคคีกระแทกไม่ยั้งจนเธอต้องหวีดร้องสุดเสียง“เอาแรง ๆ ชอบไหม ซี้ด”มือใหญ่ดันกลางแผ่นหลังกดต่ำมือคว้าผมจนหน้าเงยขึ้น“มองกระจกเลน่า”ดวงตากวางเหลือบมองพร่าเลือน แรงส่งด้านหลังต่อเนื่องรุนแรงเพิ่มมากขึ้น นัยน์ตาคมจ้องเธอผ่านกระจก ใบหน้าบิดเบี้ยวเนินสวาทเปียกฉ่ำชื้นน้ำหวานไหลอาบ เนื้อผ้ากางเกงยังไม่ได้ถอดสัมผัสแก้มก้น หัวซิปกระแทกไปพร้อมจังหวะ“พี่เพลิง อ่า อา”เสียงหวานแหลมขึ้นมือจิกบนเนื้อไม้โต๊ะเครื่องแป้ง ท้องหน่วงหนักใกล้สุขสม“ยัง ยังไม่ให้เสร็จ”เขาถอนกายแกร่งออก จับเนคไทดึงจูงให้ร่างเล็กเดินตาม เสียงรองเท้าส้นสูงสานไขว้ประดับคริสตัลกระทบพื้นเป็นจังหวะ เขาพาเดินมาถึงขอบเตียง“นั่งลงกับพื้น”ร่างเล็กทรุดฮวบเขาดึงมือเล็กขึ้นสูงจนร่างแอ่น อีกมือปลดกางเกงลงสะบัดออกจากกรอมเท้าจ