All Chapters of ดอกไม้ในมืออัคคี: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12 พี่ชอบกินเด็กครับปัง!เสียงปิดประตูทำให้บุษบาเดินออกมาจากห้องนอน มองเห็นน้องสาวฝาแฝดใบหน้าดูไม่ค่อยสบายใจนัก เพราะคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ทั้งริมฝีปากเม้มตึง“เป็นอะไรพลอย”เฮือก!! อุณากรรณสะดุ้งทันทีเพราะมัวแต่คิดเรื่องบนรถจนไม่ได้ยินเสียงพี่สาวฝาแฝดเดินออกมาจากห้องนอน“ไม่มีอะไร”รีบแสร้งเดินไปรินน้ำในครัวเพื่อปรับสีหน้า“อย่ามาโกหกเลย เราเป็นฝาแฝดกันนะ แค่มองหน้าก็รู้แล้วว่ามีเรื่อง”อุณากรรณยกน้ำขึ้นดื่มแล้วเดินออกจากห้องครัวตรงไปทางโถงนั่งเล่นของคอนโดมิเนียมขนาดกว้างพอสมควรขณะเดินไปพยายามคิดหาคำพูดบอกพี่สาว ตอนนี้เธอทำเรื่องยุ่งยากกว่าเดิม บุษบาต้องใจเสียแน่เมื่อได้ยินตุบ!หลังจากทิ้งร่างบนโซฟาแล้ววางแก้วน้ำลง จึงหันไปมองพี่สาวฝาแฝดตรง ๆ ตัดสินใจพูดความจริงออกไปดีกว่า“พี่เพลิงจะให้พ่อกับแม่ไปหาฤกษ์แล้ว”“ห๊า!! อะไรนะ ไหน ๆ พลอยบอกมีวิธี แล้ว แล้วนี่แค่พลอยไปทำงานวันเดียว ทำไมกลายเป็นแบบนี้”“ใจเย็น ๆ สิแพร พลอยเองก็ไม่เข้าใจ ตามที่แพรเล่ามา พี่เพลิงก็ดูไม่ได้ชอบอะไรแพร ซ้ำยังยืดเวลาขอดูใจออกไปอีก แต่ค่ำนี้หลังจากกลับจากทานข้าวกับลูกค้า ก่อนลงจากรถพี่เพลิงก็บอกจะให้พ่อก

บทที่ 14 รู้ตัวบ้างไหมเด็กดื้อฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ร่างระหงเดินไม่ตรงทาง หัวสมองมึนงงแต่ยังพอฉุกคิดได้เมื่อมองไปทางร่างสูงใหญ่ หน้าหวานตาฉ่ำเยิ้มเริ่มโกรธขึ้นมาจึงเดินไปทางกลุ่มชายรูปหล่อเร็วขึ้นในเมื่อพี่เพลิงอยากจะรู้นักว่าเธอทำอะไรบ้าง เธอก็จะทำให้ดู“เฮ้! เล่นด้วยได้ไหมคะ”ชายกลุ่มดังกล่าวเงยหน้าขึ้นแปลกใจ แต่พอเห็นเป็นสาวสวยจัดจึงยิ้มกว้าง“ได้สิครับ เล่นเป็นหรือเปล่าเนี่ย”“ไม่เป็นเลยค่ะ สอนหน่อยสิคะ”มือเท้าโต๊ะพูลไว้กันล้มส่งน้ำเสียงหวานอ้อนเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปใกล้อีก ชายรูปหล่อได้ทีจึงดันสาวร่างโปร่งไปทางโต๊ะโดยยืนซ้อนหลัง“นี่ จับไม้แบบนี้นะครับ ใช่ ขออนุญาตจับมือนะครับ”“ได้สิค่ะ”อุณากรรณส่งยิ้มหวานทำทีเล่นไม่เป็น ปล่อยให้ชายหนุ่มรูปหล่อทาบมือลงมาบนมือเล็กเรียวแล้วโน้มตัวคร่อมเธอไว้ด้านหลังร่างเล็กจับไม้คิวมือขวา มือซ้ายทาบตั้งนิ้วสามเหลี่ยมบนพื้นกำมะหยี่สีแดงด้านหน้า ลำตัวแอ่นโค้งโดยชายรูปหล่อกระซิบอยู่ข้างหูใช้ตัวใหญ่โตคร่อมเธอไว้“แบบนี้ครับ”โป๊ก!เสียงไม้คิวกระทบลูกพลูกระเด้งไปชนขอบโต๊ะก่อนจะเด้งไปชนลูก“อ้อ แบบนี้นี่เอง ลองอีกครั้งนะคะ”แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะทา

บทที่ 16 พี่ยังไม่พอเลยอุณากรรณมองหาห้องส่วนตัวสำหรับโทรศัพท์ มองไปมองมาจึงเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว“พลอย!”“แพร พลอยขอโทษไม่ได้ติดต่อกลับ เมื่อคืนเมามากไปหน่อย”“แล้วทำไมถึงไปค้างห้องพี่เพลิงได้”“แพรรู้ได้ยังไงว่าเป็นพี่เพลิง”“โธ่ ก็จำเสียงได้ไง ตกลงมันยังไงกันแน่”“ไม่มีอะไร๊!!”“แล้วทำไมต้องเสียงสูง”“อย่าคิดมากสิ เราแค่เมาแล้วพี่เพลิงเลยพามานอนพักก่อน แค่นั้น ไม่มีอะไรทั้งนั้น”“เอาล่ะ ๆ แก้ตัวไปแพรก็ไม่เชื่อหรอก แล้วนี่จะกลับกี่โมง”“ยังไม่รู้เลย พี่เพลิงจะให้อยู่ด้วยทั้งวัน เดี๋ยวก่อนกลับเราจะส่งข้อความไปหานะ”“โอเค ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ พี่เพลิงไม่ใช่ผู้ชายที่พลอยจะจูงจมูกได้เหมือนคนอื่นนะ”“รู้แล้วจ้า แค่นี้นะบาย”ฟู่!!ลอบพ่นลมหายใจหลังจากวางสายพี่สาวฝาแฝด มองประตูห้องแต่งตัวครุ่นคิดหาวิธีทำให้อัคคีพาไปส่งบ้าน“พี่เพลิงคะ”อัคคีเอียงเบือนหน้าออกมาจากรายการกีฬาในจอโทรทัศน์เมื่อได้ยินเสียงหวานนุ่มเรียกแผ่วเบา“ครับ”ภาพที่เห็นยิ่งทำให้ทรวงอกชายหนุ่มแน่นขนัดจนต้องยืดกายขยับตัว อุณากรรณในชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่คลุมปิดต้นขา ผมที่สระเพิ่งแห้งแต่ยังไม่มากดูยุ่งเหยิง ทำสีหน้าขัดเขินเมื่อ

บทที่ 18**ncอัคคีข่มอารมณ์มาตลอดทางจากนนทบุรีกว่าจะเข้าถึงตัวเมืองอีกครั้งใช้เวลาร่วมเกือบสองชั่วโมงในเวลาเร่งด่วนถ้าอุณากรรณคิดชิงหนีจากสิ่งที่คนตัวเล็กได้ก่อไว้ เขาไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้น“หาที่จอดรอ คงอีกสักพักกว่าจะลงมา”“ครับบอส”ชุมพลรับคำแล้วจึงเคลื่อนรถออกจากชานบันไดขึ้นคอนโดมิเนียมที่เขาได้ขับมารับบุษบาก่อนหน้านี้คนร่างสูงสาวเท้าแทบก้าวกระโดดขึ้นบันไดเพื่อไปยังลิฟต์ นึกตำหนิความปลอดภัย เพราะขนาดเขาไม่มีบัตรเข้าออกยังสามารถแทรกตัวเข้ามาได้ยามคนเปิดประตูหน้าออกจากรายงานเขารู้อยู่แล้วว่าอุณากรรณพักอยู่ชั้นไหน จึงขึ้นลิฟต์กดเลขสิบสี่ระยะเวลาไม่กี่นาทีเป็นเวลาที่รวดเร็วจนอัคคียังข่มอารมณ์โกรธลงไม่ทัน หน้าเข้มบึ้งดุดันย่ำเท้าไปตามโถงกระทั่งถึงห้องพักก๊อก ก๊อก !อัคคีมือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือยันประตูไว้กันอุณากรรณกระแทกประตูปิด แล้วจริงดั่งคาด เมื่อสาวร่างเล็กเปิดประตูออกมาจากสีหน้ายิ้มแย้มกลายเป็นตกตะลึงจากนั้นซีดเผือดลงเป็นหวาดหวั่น รีบดันประตูปิดแต่ไม่ทันคนร่างโตกว่าที่ใช้แรงชายดันจนประตูเปิดออกกว้าง“พะพี่เพลิงมาได้ยังไงคะ แล้ว แล้ว”“แล้วอะไรเลน่า”ปัง!มือใหญ่กระแทกประตู

บทที่ 20 แพรเห็นนะคอนโดมิเนียมสูงตระหง่านยามอุณากรรณเงยมองขึ้นเมื่อลงจากรถแท็กซี่ด้านหน้า เธอให้รถจอดส่งตรงแค่ถนนทางเข้าเพราะต้องการเดินเท้าเข้าไปซึ่งเป็นระยะทางแค่ไม่เกินห้าสิบเมตร แต่เธออยากใช้เวลาคิดเรื่องราวของเธอกับอัคคีคอนโดมิเนียมแห่งนี้พ่อกับแม่ซื้อไว้ให้ตั้งแต่พวกเธอเรียนมหาวิทยาลัยกลางเมืองจะได้สะดวกไม่ต้องเทียวกลับบ้านทุกวันชีวิตของเธอสุขสบายไม่เคยลำบาก พ่อเป็นนายแพทย์ใหญ่ประจำโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ส่วนแม่เป็นแม่บ้านที่คอยดูแลเฉพาะครอบครัวและลูกสาวสองคนมือเล็กกดลิฟต์เพื่อขึ้นสูงชั้นสิบสี่ ความคิดสวิงกลับไปกลับมาไม่เป็นตัวของตัวเองเธอทำพลาดที่ยอมเสียความสาวให้กับอัคคี สิ่งนี้เรียกคืนมาไม่ได้ ถ้าเขารู้ว่าเธอไม่ใช่บุษบา เธอเชื่อว่าเขาเองก็ยอมแต่งงานกับเธออยู่ดี เพราะอัคคีเป็นผู้ชายที่มีเกียรติ เป็นสุภาพบุรุษพอ เขาย่อมทำในสิ่งที่ควรกระทำแต่นั่นจะใช่หัวใจแท้จริงของเขาไหม แล้วเธอล่ะ เธอชอบอัคคีมากพอที่จะแต่งงาน ใช้ชีวิตด้วยกันไปตลอดหรือไม่ขณะที่ยังคิดวนเวียนลิฟต์ก็พาเธอมาถึงชั้นสิบสี่ เสียงลิฟต์ดังขึ้นทำให้อุณากรรณกลับมาจากภวังค์ความคิดของตัวเอง เดินไปตามโถงแก็ก!“ในที่สุ