Todos los capítulos de แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก: Capítulo 11 - Capítulo 20

คอนโดใบข้าว ใบข้าว“เสียดาย พรุ่งนี้ฝันต้องไปทำธุระกับพ่อ อดไปดูหนังกับข้าวเลย” ทอฝันทำหน้าเศร้าเพราะอุตส่าห์นัดกันไว้แล้ว“ไว้ไปวันหลังก็ได้ กลับได้แล้วขับรถดี ๆ นะ” ฉันเอามือบีบแก้มทอฝันและส่งยิ้มให้ก่อนจะลงจากรถ ทันทีที่ลงจากรถทอฝันก็ขับรถออกไป ก็มัวแต่นั่งคุยกันเพลิน กว่าจะถึงห้องก็ 2 ทุ่มพอดี“ปวดหัวชะมัด” เสียงบ่นพึมพำเพราะช่วงนี้ทั้งเรียนทั้งต้องเรียนงานกับอีตาบ้านั่นอีก เหนื่อยเป็นบ้า“แล้วเขาชื่ออะไร?” ฉันตั้งคำถามให้ตัวเอง คือมันก็หลายเดือนแล้วที่รู้จักกับเขา ไม่ใช่รู้จักกับเขาสิ ใครจะไปอยากรู้จักกับคนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ชอบลวนลามตลอดถ้าเจอหน้าไม่จูบก็กอด แต่เหมือนจะได้ยินพนักงานที่บริษัทเรียกเขาว่า ลูเซีย อะไรนี่แหละก็ไม่ได้สนใจฟัง ช่างเถอะไม่เห็นอยากรู้ไม่เห็นต้องจำ!!อาทิตย์หน้าพ่อจะไปอเมริกา ไปกับแม่เลี้ยง ฉันเองเพิ่งจะรู้ว่าพ่อเป็นโรคหัวใจ และมะเร็งระยะที่ 2 ที่เครียดเพราะเรื่องนี้ด้วย มันอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงถึงจะโกรธพ่อที่พ่อนอกใจแม่ แต่ยังไงพ่อก็คือพ่อ คือคนที่รักและเคารพมาตลอด ฉันก็แบบนี้แหละไม่ว่าใครจะร้ายแค่ไหน ยังไงก็มองโลกในแง่บวกไว้ก่อนเราจะมาจมปลักกับความแค้น

“อ๊าาาา... ใบข้าว อย่าตอดแรง... จะแตก... ซี๊ด~~”เขาเงยหน้าขึ้นกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ครางเสียงกระเส่าอย่างสุขสม ฉันได้แต่เบี่ยงหน้าหนี ไม่อาจทนมองหน้าเขาได้ในเวลานี้ ได้แต่หลอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงฝันร้าย และเมื่อตื่นขึ้นมาทุกอย่างจะจบลง...ฉันหลับตาแน่น มือจิกกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ปล่อยให้ผู้ชายเลือดเย็นคนนี้ตักตวงความสุขจากร่างกายฉันตามอำเภอใจลูเซียจับขาฉันแยกออกกว้างก่อนจะสอบเอวกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มือหนาทั้งสองข้างบีบขยำหน้าอกคู่งามอย่างรุนแรงจนเจ็บระบม“อ่าาาาา... อ๊ะ!”ฉันทำได้เพียงนอนหลับตา เม้มปากแน่นสะกดกลั้นเสียงร้อง เมื่อเขาเร่งจังหวะกระแทกกายเข้าหาถี่รัวจนตัวฉันสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ของเขา ร่างหนาโน้มลงมากอดรัดฉันไว้แน่น ก่อนจะก้มลงตะโบมดูดดุนยอดถันสีชมพูอย่างหื่นกระหาย ในขณะที่ช่วงล่างยังคงถาโถมเข้าใส่ร่องรักของฉันอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ... อ่าาา!”ลูเซียคำรามเสียงต่ำเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนร่างสูงจะเกร็งกระตุก ปลดปล่อยธารอุ่นสีขาวขุ่นเข้ามาในกายฉันทุกหยาดหยด“พอใจคุณแล้วก็ออกไป!”ฉันเอ่ยไล่ทันทีเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นวาบที่ถูกฉีดพ่นเข้ามา เขาซบหน้าลงก

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวข้าวจะออกไป...”ฉันชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ลืมไปสนิทเลยว่าถ้าขืนบอกว่าจะออกไปซื้อยาคุมกำเนิด เขาต้องฆ่าฉันแน่“ไปไหน?” สายตาคมตวัดมองมาทันที“หยุดความคิดนั้นซะ!! อย่าแม้แต่จะคิดไปหาซื้อยากิน หรือแอบไปฉีดยาคุมเด็ดขาด ถ้าฉันรู้เมื่อไหร่... ฉันเอาเธอตายแน่!!”เขาตวาดเสียงแข็ง นัยน์ตาดุจนน่ากลัว นี่เขาอ่านความคิดคนอื่นได้หรือไงกัน!“แต่ข้าวไม่อยากท้อง! ข้าวยังเรียนไม่จบเลยนะ!! แล้วอีกอย่างข้าวก็ไม่ได้เป็นอะไรกับคุณด้วย!!” ฉันโมโหจนลืมกลัว จ้องหน้าเขาเขม็งแล้วเถียงกลับเสียงแข็ง“แต่ฉันอยากให้เธอท้อง! จบนะ!” เขาตัดบทดื้อๆ“หยุดพูด!! ฉันเหนื่อย จะนอน”พอฉันอ้าปากจะเถียงต่อ เขาก็พูดแทรกขึ้นมาดักคอทันที“งั้นก็ปล่อยสิ ข้าวจะไปใส่เสื้อผ้า” ฉันพยายามแกะมือเขาออก เพราะตอนนี้เขากอดรัดฉันไว้แน่นจนแทบจะจมหายไปกับอกแกร่ง“ไม่ต้องใส่... หายเหนื่อยเดี๋ยวเอาอีก วันนี้ฉันว่าง!!”พูดจบเขาก็กระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิมตุ๊บ!!!“นี่คุณ!!! จะบ้าหรือไง ข้าวเป็นคนนะ ไม่ใช่ตุ๊กตายางหรือผู้หญิงที่คุณชอบนอนด้วย!!” ฉันเหลืออด ทุบกำปั้นลงบนอกเขาเต็มแรง“เป็นเมียทำร้ายร่างกายผัว... มันบาปนะรู้ไหม!”“ข้

“ทีหลังอย่าเชื่อใจใครง่ายๆ เข้าใจไหม!!”ผมยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอหลังจากสั่งสอนเสร็จ“ปล่อยสิ!” เธอจ้องหน้าผมดุๆ พยายามออกแรงแย่งโทรศัพท์คืน“มีคนมาหา...” ผมยอมปล่อยมือ แต่ก้มลงกระซิบข้างหูพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางประตูห้องใบข้าวหันขวับไปมองตาม พอเห็นว่ามีคนยืนมองอยู่จริงๆ หน้าเธอก็แดงแปร๊ดขึ้นมาทันที“กรี๊ดดดด ไอ้บ้า!! พี่มัน...” เธอกำหมัดแน่นก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนอกผมแรงๆ แก้เขิน“หึ...” ผมกระตุกยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะหันหลังเดินหนี“ให้เวลา 10 นาที... ฉันหิว!”ผมตะโกนสั่งเสียงดังก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องนอน การได้แกล้งเด็กนี่มันทำให้อารมณ์ดีจริงๆมันอดไม่ได้ที่จะยิ้มทุกครั้งที่ได้แหย่เธอ แปลก... ผมทำกับเธอขนาดนี้ แต่เธอยังยิ้ม ยังหัวเราะได้ เหมือนสิ่งที่ผมทำร้ายเธอเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย“เด็กบ้า...”ผมเผลอยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีแต่รอยยิ้มสดใส ไม่ได้ยิ้มแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ... นานจนลืมไปแล้วว่าหน้าตัวเองเวลายิ้มจริงๆ มันเป็นยังไงแต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับความจริงที่ว่า ความใสซื่อและมองโลกในแง่บวกของใบข้าวมันกำลังจะเป็นภัยต่อตัวเธอเองถึงใบข้าวจะดูเหมือนทันคน แต่เธอก็ยังเด็ก

“สนุกไหม?”เสียงทุ้มเอ่ยถามทำลายความเงียบในรถระหว่างทางกลับคอนโด“สนุกค่ะ ขอบคุณนะคะ” ฉันหันไปยิ้มให้พี่เจเคปากก็บอกว่าสนุกไปอย่างนั้นแหละ เอาเข้าจริงหนังเรื่องนี้ 60% มีแต่ฉากผีโผล่มาตุ้งแช่ ฉันแทบจะไม่ได้ดูรู้เรื่องอะไรเลยนอกจากมุดหน้าหนี“หึ...” เขาส่ายหัวแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างรู้ทัน ก่อนจะตั้งใจขับรถต่อจนถึงคอนโดทันทีที่ถึงห้อง ฉันก็อดถามไม่ได้ “พี่ไม่คิดจะกลับบ้านพี่บ้างหรือไง”“อืม” เขาตอบรับในลำคอ วางของในมือลงแล้วเดินตรงไปที่ประตูห้อง“พี่จะไปไหน?” ฉันรีบถามทันทีที่เห็นมือหนาจับลูกบิดประตู“กลับห้องฉันไง” เขาหันมาตอบหน้าตาย“คือ...”ฉันรีบเดินเข้าไปคว้ามือเขาไว้แล้วส่งสายตาอ้อนวอน คือตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว แถมฉันก็เพิ่งดูหนังผีมาหมาดๆ จะให้อยู่คนเดียวตอนนี้คงไม่ไหว“กลัว?” เขายื่นหน้าเข้ามาถามยิ้มๆ“.......” ฉันพยักหน้าหงึกหงักยอมรับความจริง“ก็เธอไล่ฉันเอง” สีหน้าและน้ำเสียงเขาดูเหมือนกำลังงอนเป็นเด็กๆ“ข้าวไม่ได้ไล่... ข้าวแค่ถาม ก็เผื่อมีใครรอพี่กลับบ้าน”“ใคร?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง“......ก็ลูกเมียพี่ไง” ฉันก้มหน้าตอบเสียงอ้อมแอ้ม อายุขนาดนี้แล้วมันก็ต้องมีบ้างแหละ ไม่เชื่