รำคาญ(2)

“หรือจะไปโรงพยาบาล?” เขาเลิกคิ้วจ้องหน้า

“....ไม่ไปนะข้าวไม่ไป” ฉันส่ายหัว ถ้าไปที่โรงพยาบาลพ่อก็ต้องรู้เรื่องนี้แน่

“งั้นก็อยู่เฉย ๆ” เขาพูดเรียบ ๆ และดึงผ้าห่มออกจากตัวทันที

“ไม่ต้อง ข้าวทำเอง!” ฉันดึงผ้าห่มไว้แน่น

“เรื่องมาก!!” เขาวางผ้าไว้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างหงุดหงิด

“คนบ้า!!” ฉันด่าเขาในใจก่อนจะหยิบผ้าที่เขาวางไว้

“ร้อนชะมัด” ฉันต้องรีบวางทันที ก่อนจะค่อย ๆ หยิบแล้ววางไว้ที่หน้าท้อง ตอนแรกมันรู้สึกร้อนมากแต่มันทำให้อาการเจ็บค่อย ๆ หายไป พี่ครินต์เคยเล่าให้ฟังเหมือนกันว่าวิธีนี้ช่วยให้อาการเจ็บหน่วงหายไปได้โดยไม่ต้องไปหาหมอถ้าอาการไม่หนัก แต่ผู้ชายอย่างเขารู้เรื่องแบบนี้ได้ไง

“คงชอบทำร้ายผู้หญิงล่ะสิถึงรู้ดี” ฉันบ่นพึมพำเพราะตอนนี้อาการปวดมันดีขึ้น ไม่ปวดมาก ฉันลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้าเพราะขืนอยู่ในสภาพนี้เสียเปรียบเขาแน่

แกร๊ก!!

ฉันรีบหันไปดูทันทีที่ประตูห้องน้ำเปิด โชคดีที่ใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย แต่ต้องมองไปที่เขาที่ไม่ใส่เสื้อ ใส่เพียงกางเกงเดินออกมา หน้าอกแน่น ๆ กล้ามแขนเป็นมัด ๆ กล้ามหน้าท้องเป็นลอน ๆ เคยเห็นแต่พระเอกในซีรีส์ ไม่เคยเห็นของจริงเต็ม ๆ ตาแบบนี้ ที่จริงเขาหล่อกว่าพระเอกซีรีส์ที่เคยดู แต่ก็เท่านั้นเพราะเขาคือลูกชายของแม่เลี้ยงฉันและเขาก็ชอบรังแกฉันด้วย

ที่สำคัญเขาน่ากลัว สายตาเย็นชาเวลาที่เขามองมามันคาดเดายากว่าเขากำลังคิดอะไร ทั้ง ๆ ที่ปกติฉันอ่านใจคนอื่นไม่ยากจากสายตา ถึงจะเด็กแต่เรื่องร้าย ๆ ที่ได้เจอตั้งแต่เด็กมันทำให้เข้มแข็งและรู้ทันโลก แต่สำหรับเขาฉันกลับไม่รู้เลยว่าเขาต้องการอะไร

เพราะดูจากการแต่งตัวเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับที่เขาใส่มันบอกอย่างชัดเจนว่าเขารวยในระดับมหาเศรษฐีเลยล่ะ

“มองอะไร!” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของเขาทำให้ต้องหลุดจากภวังค์ความคิดก่อนจะถอยหนีเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้

“รีดให้หน่อย!!” เขาโยนเสื้อใส่หน้าอย่างแรง

“ไม่!!” ฉันตอบเสียงแข็งก่อนจะโยนเสื้อคืนให้เขา

“โอเค!!” เขายักไหล่และเดินตรงไปที่เตียงก่อนจะทิ้งตัวลงนอน

“นี่คุณ ออกไปจากห้องข้าวนะ” เขานิ่งทำเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันพูด นอนหลับตาอย่างสบายใจ

“ข้าวจะแจ้งตำรวจ” ฉันเดินไปหยุดที่ปลายเตียง

“ตามสบาย!!” เขาพูดทั้งที่ยังหลับตา

“ถ้าอยากให้คนอื่นเดือดร้อน โดยเฉพาะครอบครัว พี่ชายเธอ” เขาลืมตาก่อนจะมองมา พูดแบบนี้หมายความว่าไง

“เงียบ จะนอน!!” กำลังจะอ้าปากพูดแต่เขากลับสั่งเสียงแข็งก่อนจะหลับตานอนต่อ ดูเขาจะอารมณ์ดีที่พูดขู่กันได้

“ถ้าไม่เงียบฉันจะปิดปากเธอเอง” เขาพูดทั้งที่หลับตาเหมือนเขารู้ว่าฉันจะพูดอะไร

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด

ฉันกำลังจะเอ่ยปากไล่เขาแต่โทรศัพท์ดันดังขึ้นก่อน พอได้โอกาสเลยรีบเดินออกไปคุยกับอานิภาที่ระเบียง แต่ถึงกับต้องอ้าปากค้างเมื่ออานิภาบอกมีคนลอบเข้าบ้านพัก ดีที่อาหมอไม่เป็นอะไรมาก

อานิภาเลยโทรมาบอกให้ระวังตัว ฉันคุยกับอานิภาเสร็จรีบเดินเข้าห้องเพราะเรื่องนี้มันต้องเกี่ยวกับเขาแน่ ๆ

Ep:7 ผู้หญิงก็เลวเหมือนกันหมด

หลายวันต่อมา เจเค

“เจเค... เมื่อไหร่แกจะจัดการเรื่องเด็กใบข้าวให้แม่สักที”

“..…….” ผมมองหน้าแม่ ไม่สิ ผู้หญิงคนนี้ไม่คู่ควรให้ผมเรียกว่าแม่

“เราสองคนไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น เพราะฉะนั้นคุณควรเรียกเหมือนที่คนอื่นเรียกจะดีกว่า” ผมเดินไปที่ระเบียงห้อง วันนี้แค่เข้ามาดูงานให้พ่อเด็กนั่น ถ้าไม่ใช่เพราะอยากให้พ่อเห็นผมในสายตาบ้าง คงไม่รับข้อเสนอผู้หญิงคนนี้หรอก เพราะผู้หญิงมันก็เลวเหมือนกันหมด หึ..

“นี่ฉันเป็นแม่แกนะ!” เธอโวยวายเสียงดัง

“หึ... แม่! แม่ที่ทิ้งลูกตัวเองแล้วไปกับชู้น่ะเหรอ น่าตลกชะมัด” ผมหันไปยิ้มเยาะเธอที่จะมาอ้างความเป็นแม่อะไรเอาตอนนี้ สิ่งที่เธอทำมันน่ารังเกียจที่สุด!!

“โอเค!! ฉันยอมแพ้แก”

“ลูคา ลูเซียโน่ ซิเดตร้า แกมันก็เหมือนกับพ่อแก” ..พาริสามองหน้าลูกชายอย่างไม่พอใจ

“แล้วเมื่อไหร่แกจะจัดการกับเด็กนั่นให้ฉัน”

“......” ผมมองหน้าเธอด้วยสายตาเย็นชา แค่อยากได้สมบัติถึงกับต้องทำร้ายลูกเลี้ยง ผู้หญิงคนนี้น่าสมเพชสิ้นดี

“เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น!” ผมตอบเรียบ ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน

“แต่ตอนนี้ไอ้แก่นั่นมันจะไปรักษาตัว และมันให้ทนายจัดการยกสมบัติให้ลูกมัน ทั้ง ๆ ที่มันควรจะเป็นของฉันทุกอย่าง!!” เธอพูดเสียงแข็งจ้องหน้าอย่างไม่พอใจ

“แล้วไง?” ผมเลิกคิ้วมองหน้าเธอ

“ได้ข่าวว่าที่เขาให้คุณมันก็ไม่ได้น้อยอะไรนี่ หรือมันไม่พอที่จะไปเลี้ยงไอ้ตัวที่คุณซุกไว้” ผมกระตุกยิ้มมุมปากมองหน้าเธอที่ตอนนี้ดูตกใจ

“แกรู้ได้ไง!”

“หึ... ไม่สำคัญว่ารู้ได้ไง ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ไม่รู้นอกจากจะไม่อยากรู้” ผมลุกขึ้นจ้องหน้าเธอ

“ถ้าแกไม่จัดการจับนังเด็กนั่นแต่งงานจดทะเบียน ฉันจะให้คนอื่นทำ!!” เธอพูดเสียงแข็งทำหน้าจริงจังใส่

“หึ... เอาสิถ้าอยากตายก่อนจะได้สมบัติ” ผมจ้องดุเธอด้วยสายตาเกรี้ยวกราดเลือดเย็น

“อย่าลืมว่าผมเป็นใคร ถึงพ่อจะไม่ได้สนใจอะไรแต่แค่พูดทุกอย่างก็จบ! และคุณคงจะรู้ดีว่าถ้าพ่อรู้ว่าคุณมาวุ่นวายกับผมกับน้องจะเกิดอะไรขึ้น!! หึ...”

“แกขู่ฉันเหรอ!!”

“แล้วแต่จะคิด อยากรู้ก็ลองทำดูดิ” ถึงจะไม่ได้ชอบเด็กนั่น แต่อะไรที่เป็นของผมคนอื่นก็ห้ามแตะ เพราะเธอยังมีประโยชน์กับผมอีกมาก

“อย่าคิดดึง เบนจามิน เข้ามาเกี่ยวถ้าไม่อยากเป็นศพ!!” ...ลูเซียโน่จ้องหน้าแม่อย่างเกรี้ยวกราดและเลือดเย็น

“หึ... อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกอิจฉาที่พ่อแกรักเบนจามินมากกว่าเพราะแกมันก็แค่ลูกชู้!!”

“หุบปาก!!!” ผมตวาดใส่เธอเสียงดัง

ที่เธอพูดมันไม่ผิดเพราะพ่อไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตา พ่อเอาใจเบนจามินทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้อิจฉาน้อง เพราะคนที่ทำให้ชีวิตผมเป็นแบบนี้คือเธอ ผู้หญิงที่คลอดออกมา

และที่ยอมมาที่ไทยไม่ได้มาเพื่อช่วยเธอและไม่ได้อยากได้สมบัติแค่ปลายเล็บนี่สักนิด!! แค่เด็กนั่นมีประโยชน์ต่างหาก

ก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ จะว่าเห็นแก่ตัวก็ได้ที่ลากเด็กนั่นเข้ามาเกี่ยว เพราะที่ทำทุกอย่างเพราะพ่อต้องการให้แต่งงานและมีทายาทเพื่อจะได้รับความไว้วางใจ เพราะยังไงผมก็คือลูกชายคนโตของตระกูล ถึงพ่อจะมองว่าเป็นแค่ลูกชู้! ก็เถอะ!

“ออกไป!!! แล้วอย่าคิดวุ่นวายกับใบข้าวหรือใคร!!”

“อย่าคิดนะว่าไม่รู้ว่าคุณทำอะไร”

“กับแค่ไอ้นักเลงกระจอกพวกนั้นอย่าคิดลองดี!!” ผมลุกขึ้นจ้องหน้าเธออย่างเกรี้ยวกราด

“แก!! ไอ้ลูกเนรคุณ! ฉันไม่ยอมจบเรื่องนี้แน่!!” เธอพูดเสียงแข็งใส่ก่อนจะเดินออกไป

และคนที่ส่งคนไปทำร้ายครอบครัวเด็กนั่นก็แม่เลี้ยงเธอนั่นแหละ แต่เด็กนั่นเข้าใจว่าเป็นผม แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ใครมาเข้าใจ

ผมแค่ต้องการแต่งงานกับเธอหลังจากเธอคลอดลูกให้ทุกอย่างจบ เพราะชีวิตนี้จะไม่มีทางใช้ชีวิตคู่กับผู้หญิงคนไหนแน่นอนเพราะพวกผู้หญิงมันก็เป็นได้แค่ของเล่น มันก็เลวเหมือนกันหมด..

“ผมไม่ได้โกรธพ่อที่ผมหักหลัง แต่ผมแค่อยากให้พ่อมองเห็นผมบ้าง!!” …..ลูเซียโน่ทรุดตัวลงนั่งก่อนจะนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

”ความรัก!! ความจริงใจ ความซื่อสัตย์ หึ.. มันก็แค่ลมปากจากผู้หญิงเลว ๆ!!”

ปัง!!!

...ลูเซียโน่กำหมัดแน่นตบโต๊ะเสียงดัง ก่อนดวงตาที่เศร้าจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาไร้ความรู้สึก ค่อย ๆ ดุดันเกรี้ยวกราดเลือดเย็นขึ้นเรื่อย ๆ

“ต่อจากนี้ไปอย่าหวังว่าฉันจะปรานีเธอ ใบ!! ข้าว!!”

...ลูเซียโน่ยิ้มร้ายก่อนจะเดินออกจากห้องและขับรถออกไปด้วยความเร็ว

….ตอนนี้ลูเซียโน่ไม่ต่างอะไรจากปีศาจร้าย เพียงแค่เขามีรูปร่างหน้าตาเหมือนเทพบุตรที่สาว ๆ คนไหนเห็นก็ต้องการครอบครอง

….แต่ปีศาจยังไงก็คือปีศาจ และเขาคือปีศาจที่ไม่มีหัวใจ เพราะมันได้ถูกปิดตายตั้งแต่วันที่เขาโดนหักหลังจากคนที่เขารักจนแทบจะตายแทนได้..