แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก

แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก

last updateLast Updated : 2025-12-19
By:  ญาณินOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
20Chapters
1.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ใบข้าว" นักศึกษาสาววัยใสที่ชีวิตต้องพลิกผันเมื่อตกเป็นเป้าหมายในเกมแก้แค้นของ "เจเค" (ลูเซีย) มาเฟียหนุ่มผู้เย็นชาและเลือดเย็น เจเคมีความแค้นฝังใจกับแม่แท้ๆ ของตนที่ทิ้งเขาไปและกลายมาเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายของใบข้าว เขาจึงเข้าหาใบข้าวเพื่อใช้เธอเป็นเครื่องมือระบายความแค้นและข้อต่อรองกับครอบครัว โดยบีบบังคับให้เธอตกเป็นของเขาและตั้งท้องลูกให้ ทว่าความไร้เดียงสาและความดีของใบข้าวกลับค่อยๆ ทลายกำแพงหัวใจอันด้านชาของเจเค เปลี่ยนความแค้นให้กลายเป็นความรักและความหวงแหนโดยไม่รู้ตัว แต่ความสุขมักมาพร้อมบททดสอบ เมื่อความขัดแย้งในอดีตย้อนกลับมาทำร้ายจนใบข้าวต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องลูกแฝดในครรภ์จากเงื้อมมือของแม่เลี้ยง เหตุการณ์เฉียดตายทำให้เจเคสำนึกผิดและรู้ใจตัวเอง เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตภรรยาและลูก แม้ต้องรอคอยปาฏิหาริย์ให้เธอฟื้นคืนสติและกลับมารักเขาอีกครั้ง บทสรุปของความรักที่เริ่มต้นด้วย "แผนร้าย" จะจบลงอย่างไร เมื่อหัวใจของมาเฟียร้ายยอมสยบให้ยัยเมียเด็กเพียงผู้เดียว

View More

Chapter 1

ความทรงจำ (1)

If heartbreak had a sound, it would be silence.

Not the calm kind.

The kind that presses against your ribs until even breathing hurts.

I used to think love was logical.

Predictable.

Like code — if you gave enough, worked hard enough, believed deeply enough, it would never fail.

But love isn’t logic.

It’s a system that crashes without warning.

My name is Samantha Hale, and I was the perfect equation… until my husband decided to delete me from it.

Ethan Hale — my husband, my boss, my biggest mistake.

He was the golden man of Hale Technologies: brilliant, charming, a visionary in every sense of the word.

People adored him.

They saw confidence where I saw control.

They saw success where I saw manipulation.

We built the company together. He took the credit.

I wrote the code. He wrote the speeches.

We were partners — or so I thought.

He loved efficiency. Precision. Obedience.

And I mistook that for love.

Our mornings were a ritual.

Coffee. Compliments. And then, always, the small silver tin.

“Your vitamins,” he’d say, kissing my temple. “You’ve been pushing yourself too hard, Sam.”

I never questioned it. Ethan was obsessed with health, productivity, optimization.

If he said I needed supplements, I believed him.

That’s what trust looked like to me: blind faith in a man who smiled while he dismantled me.

The day I found out the truth, it wasn’t because I went looking.

It was because of a single folder.

Private_EH – Updated 1 min ago.

I shouldn’t have opened it.

But I did.

Inside were photos.

Ethan.

And my sister, Chloe.

Laughing.

Kissing.

Her belly swollen beneath his hand.

Pregnant.

For a moment, I couldn’t even feel anger — just disbelief so deep it hollowed me out.

---

When Ethan came home that night, I was waiting on the couch. The silver tin sat in front of me.

He paused in the doorway, composed as ever.

“You shouldn’t have gone through that folder,” he said quietly.

“That’s it?” My voice trembled. “You betray me with my sister, and that’s all you can say?”

He sighed, as if my pain was an inconvenience. “You’ve been distant for months, Sam. Chloe’s been there for me.”

I stared at him. “She’s my sister.”

“She’s the woman carrying my child,” he corrected softly.

Something in my chest cracked. “You told me you didn’t want kids.”

“With you,” he said simply.

My stomach twisted. “The pills. The vitamins—”

He didn’t even blink.

“You drugged me,” I whispered. “You made me take something that stopped me from—”

He cut me off, voice cool and measured. “You’re overreacting. The compound was harmless. It helped your focus. And yes, it reduced your fertility. You weren’t ready to be a mother.”

“You decided that for me.”

He gave a faint smile. “Someone had to.”

Before I could speak, the doorbell rang.

When I opened it, Chloe stood there.

Beautiful. Glowing. Dressed in a designer coat I’d never seen before — one I realized she must have bought with his money.

She smiled faintly. “Hey, sis.”

My throat tightened. “You have no shame.”

“Don’t start,” she sighed. “I came to help.”

“Help?” I repeated. “You’re living in my home with my husband—”

She interrupted, her tone falsely gentle. “You’re overreacting. You need to calm down and think practically. Ethan just wants this to go smoothly.”

I laughed — bitter, sharp. “Smoothly? You two destroyed my life.”

Chloe crossed her arms. “You’ll be fine, Sam. You’re strong. You’ll bounce back. But right now, you need to leave.”

“Leave?”

She stepped inside, scanning the living room. “Everything here is his, technically. The apartment, the furniture, the car, the jewelry. He’s asking that you don’t take anything he bought for you.”

I stared at her, unable to breathe. “You’re joking.”

She shook her head. “It’s fair. If you didn’t pay for it, you shouldn’t keep it.”

Then she looked pointedly at my hand. “Including the ring.”

My pulse roared in my ears. “You want my wedding ring?”

She smiled — small, cruel. “It’s not yours anymore.”

Ethan appeared behind her, holding a folder. “Let’s keep this civil, Sam. Sign these papers, and we’ll all move on.”

“What papers?” I demanded.

“Divorce agreement,” he said. “You’ll waive your rights to shared assets and property. It’s better this way. No lawyers. No mess.”

My voice broke. “You’re taking everything.”

He sighed, like I was being difficult. “You don’t need it. You’ll get a modest settlement and full freedom.”

Chloe added sweetly, “He’s being generous, you know. You should thank him.”

I wanted to scream. To hit her. To throw the folder into the fire.

Instead, I opened it.

A clean, legal dagger.

Every clause carefully worded to leave me with nothing.

I looked up at Ethan. “You planned this.”

He didn’t deny it.

And that was the worst part — not that he’d done it, but that he felt nothing about it.

My hand shook as I picked up the pen. “You want me to sign away my life?”

“It’s already gone,” Chloe said quietly. “Might as well make it official.”

So I signed.

Because I had nothing left.

The pen left a faint scratch on the page — the sound of finality.

Ethan smiled faintly, closing the folder. “Good girl.”

“Be at the office at nine tomorrow,” he added. “We’ll process your resignation. Chloe will be taking over your projects.”

My throat tightened. “You’re replacing me with her?”

Chloe smiled. “It’s poetic, isn’t it? Keeping it in the family.”

When I left that apartment, I wasn’t a wife or a lead architect anymore.

I was nobody.

No jewelry. No money. No keys. No home.

Even my phone was on his plan.

I took my suitcase and walked out barefoot into the cold hallway, my ring finger burning where the band used to be.

I didn’t cry until I reached the car.

And once I started, I couldn’t stop.

---

The Next Morning

The lobby of Hale Technologies felt colder than usual.

The receptionist wouldn’t meet my eyes. My badge didn’t work.

When I finally got upstairs, Chloe was sitting at my desk — my seat, my computer, my view of the city.

She wore one of my old blazers.

And Ethan’s watch.

She looked up, smiling. “Morning, sis. I wasn’t sure you’d show.”

I swallowed. “Where’s HR?”

“Down the hall,” she said lightly. “They have your paperwork ready. Oh — Ethan asked me to remind you to leave your company laptop. It was purchased under his name.”

I just stared at her. “You’re unbelievable.”

She shrugged, eyes gleaming. “Don’t take it personally, Sam. You’re not built for leadership. You’re brilliant, but cold. People like warmth.”

“People like snakes,” I whispered.

She leaned closer, her voice sweet as poison. “At least this snake gave him what you couldn’t.”

The sound of my palm connecting with her cheek echoed through the office.

Gasps. Silence.

Ethan appeared in the doorway, his voice sharp and cold. “Get out, Samantha. Now.”

I walked out for the last time. Past the glass walls, the whispers, the fake sympathy.

Outside, the sunlight felt cruelly bright.

In the reflection of the building’s mirrored windows, I barely recognized myself.

My hair was a mess. My eyes were red. My soul looked empty.

He had taken everything from me.

But maybe that was his mistake.

Because when you strip a woman down to nothing,

what’s left is something you can’t control.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
20 Chapters
ความทรงจำ (1)
“เอาตัวคุณหนูกลับบ้าน!”“หยุดนะ! ถ้าพ่อยังวุ่นวายกับชีวิตข้าว ข้าวจะตายตามแม่ไป!!”ฉันที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนถึงกับอารมณ์เสียทันทีเมื่อเห็นพ่อยืนรออยู่หน้าคอนโด มิหนำซ้ำยังสั่งลูกน้องให้เข้ามาจับตัวฉันเพื่อพากลับไป... หึ ‘บ้าน’ งั้นเหรอ? ที่นั่นมันไม่ใช่บ้านสำหรับฉันมาตั้งแต่วันที่พ่อมีคนอื่นแล้ว!จำได้ดีว่าวันที่แม่พาฉันเดินออกมา ก็เพราะพ่อพาเมียอีกคนเข้ามาเหยียบย่ำหัวใจแม่ ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นชอบดุด่าตบตีฉันลับหลัง แต่พออยู่ต่อหน้าพ่อ หล่อนกลับแสร้งทำเป็นดี ทำตัวรักใคร่เอ็นดู... ฉันเกลียดที่สุดคือคนหน้าไหว้หลังหลอกพรรค์นั้น!แม่เป็นฝ่ายตัดสินใจเดินออกมาและขอหย่าขาด เพราะพ่อหลงเมียใหม่จนไม่ลืมหูลืมตา หาว่าแม่กลั่นแกล้งตัวเองสารพัด ทั้งที่ความจริงแล้วผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่ทำร้ายฉันกับแม่มาตลอด!ตอนที่แม่พาฉันออกมา เราไม่มีเงินติดตัวสักบาท ฉันในวัยเพียง 10 ขวบต้องอาศัยอยู่ในห้องเช่ารูหนู ยิ่งเห็นแม่แอบร้องไห้ทุกคืน ฉันก็ยิ่งเจ็บปวด แต่ทำได้เพียงกอดแม่ไว้และกลั้นน้ำตา เพราะรู้ดีว่าถ้าฉันร้องไห้อีกคน แม่คงยิ่งเสียใจกว่าเดิมโชคยังดีที่แม่มีเพื่อนเก่าแนะนำงานที่โรงพยาบาลให้ เราสองแม่ลูก
Read more
ความทรงจำ(2)
“แล้วพ่อล่ะ... พ่อเหลือลูกแค่คนเดียวนะข้าว”“ข้าวรักพ่อนะคะ พ่อมาหาข้าวได้ตลอดถ้าพ่อคิดถึง แต่ให้ข้าวกลับไปอยู่กับพ่อ... ข้าวคงทำไม่ได้” ฉันตอบเสียงแผ่ว “ข้าวขอโทษจริงๆ ค่ะ”“โอเค พ่อเข้าใจ... เอาไว้ข้าวพร้อมจะกลับเมื่อไหร่ค่อยบอกพ่อนะ พ่อรอข้าวเสมอ”“พ่อรักข้าวนะลูก...” พ่อเดินเข้ามาใกล้ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พ่อมันโง่เองที่ยอมปล่อยข้าวกับแม่ไปในวันนั้น” น้ำเสียงของพ่อสั่นเครือจนน่าใจหาย“เมื่อก่อนข้าวยอมรับว่าข้าวโกรธพ่อมาก แต่ตอนนี้ข้าวไม่ได้โกรธพ่อแล้วค่ะ... แต่ข้าวแค่ไม่อยากเจอหน้าผู้หญิงคนนั้น พ่อเข้าใจข้าวนะคะ”“พ่อเข้าใจ... พ่อจะรอ รอวันที่ข้าวโตพอที่จะกลับไปดูแลธุรกิจที่เป็นของข้าวเองนะลูก”สิ้นคำพูด พ่อก็ดึงฉันเข้าไปกอด... “พ่อรักข้าวนะ”“ข้าวก็รักพ่อค่ะ...” ฉันพูดเสียงเบาหวิว ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นกอดตอบท่านฉันกอดพ่อไว้แน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น อ้อมกอดของพ่อยังคงอุ่นเหมือนตอนที่ฉันยังเด็ก แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่ความรู้สึกนี้ฉันจำได้ไม่เคยลืม มันคืออ้อมกอดที่ฉันโหยหามาตลอดหลายสิบปี“พ่อดูแลตัวเองด้วยนะคะ อย่าทำงานหนักจนลืมดูแลสุขภาพ” ฉันผละ
Read more
ความทรงจำ(3)
วันต่อมาณ ห้างสรรพสินค้า“เมื่อไหร่พี่ชายข้าวจะกลับอ่ะ...” ทอฝันเดินเอียงไหล่มากระแทกฉันเบาๆ ทำท่าบิดตัวเขินอายม้วนต้วนทันทีที่เอ่ยถึง ‘พี่ครินต์’ “อีก 6 เดือน” ฉันตอบกลับเรียบๆ แสร้งทำเป็นไม่สนใจอาการระริกระรี้ของเพื่อนสาว ทอฝันปลื้มพี่ชายฉันมาตั้งแต่พี่เขาเรียนหมอปี 1 จนตอนนี้พี่ครินต์อายุ 25 เข้าไปแล้ว ความคลั่งไคล้ของนางก็ยังไม่ลดลงเลย “แล้วพี่ครินต์มีแฟนหรือยังอ่ะ” ยัยตัวดีเอานิ้วมาจิ้มๆ ที่ต้นแขนฉัน ยืนบิดไปบิดมาไม่เลิก จะเขินอะไรเบอร์นั้นแม่คุณ “ไม่รู้สิ... น่าจะมีแล้วมั้ง ไม่ได้ถามเหมือนกัน” ฉันแกล้งตอบพลางลอบสังเกตสีหน้าเพื่อน พอได้ยินแบบนั้นหน้าตาที่ยิ้มแย้มเมื่อกี้ก็จ๋อยสนิททันตาเห็น ฉันต้องกัดริมฝีปากกลั้นขำแทบตาย “ล้อเล่นน่า! พี่ครินต์เรียนหนักจะตาย จะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟน อีกอย่างถ้าพี่ครินต์มีแฟน พี่ต้องบอกฉันก่อนอยู่แล้ว” ฉันรีบเฉลยเมื่อเห็นทอฝันทำหน้าเหมือนโลกจะแตก “พูดจริงนะ! งั้นฉันก็ยังมีโอกาสสิ!” ทอฝันตาโต หูผึ่งขึ้นมาทันที“...ยัยบ๊องเอ๊ย” ฉันย่นจมูกใส่เพื่อนก่อนจะออกเดินต่อ ทอฝันนี่อาการหนักจริง เคยบอกอยากเป็นหมอตามพี่ครินต์ แต่พอนางเห็นเลือดก็จะเป็นลม เลยต
Read more
ใคร(1)
“ฝันดีนะคะแม่...”ฉันกระซิบผ่านรูปถ่ายของแม่เหมือนเช่นทุกคืนก่อนนอน แต่วันนี้ความรู้สึกมันต่างออกไป เรื่องราวแย่ๆ ที่เพิ่งเจอมาทำให้ความโหยหาในอ้อมกอดของแม่ทวีความรุนแรงขึ้น ฉันกอดกรอบรูปแนบอกอยู่นาน ก่อนจะจำใจวางมันลงที่เดิมแล้วเอื้อมมือไปปิดไฟฉันพยายามข่มตานอน แต่ความหวาดระแวงทำให้สมองไม่ยอมหยุดคิด แม้จะย้ำกับตัวเองว่าล็อกห้องดีแล้ว และระบบรักษาความปลอดภัยของคอนโดนี้ก็แน่นหนา แต่ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนจับตามองอยู่ตลอดเวลามันทำให้ฉันข่มตาไม่ลงตึก! ตึก!ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน... หัวใจฉันเต้นรัวเร็วขึ้นทันที“ฉันไม่ได้หูฝาดแน่...” ฉันดีดตัวลุกจากเตียง รีบเดินไปเปิดไฟและคว้าของใกล้มือมาถือไว้ป้องกันตัวแกร๊ก!ฉันกลั้นใจเปิดประตูออกไปช้าๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า... ไม่มีใคร? หรือฉันจะคิดมากไปเองจริงๆ“เหมียว~”“ออเดรย์!” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นเจ้าแมวน้อยขี้อ้อนเดินนวยนาดเข้ามาหา“แอบหนีมาเที่ยวห้องพี่ข้าวอีกแล้วนะ พี่ฟ้าไม่อยู่ล่ะสิ” ฉันอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นมา เจ้าออเดรย์เป็นแมวข
Read more
ใคร (2)
“รับผิดชอบบ้าอะไร! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!” ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร แต่วินาทีนี้รู้เพียงอย่างเดียวว่าต้องหลุดจากอ้อมแขนที่แข็งแกร่งราวคีมเหล็กนี้ให้ได้“หึ... ไม่ง่ายแบบนี้สิ ถึงจะสนุก” เขายกมุมปากเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ“ได้โปรด... ปล่อยข้าวไปเถอะ อย่าทำอะไรข้าวเลย... อึก” ฉันเงยหน้าขึ้นอ้อนวอน น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบเป็นลม ตอนนี้ความกลัวถาโถมเข้ามาจนรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้“เอาล่ะ วันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปก่อน... แต่ครั้งหน้าเธอไม่รอดแน่” เขาพูดเรียบๆ แต่แววตาเย็นยะเยือกจ้องมองมาอย่างน่าหวาดหวั่น ก่อนสายตาคมกริบจะเลื่อนลงไปสำรวจซอกคอและหน้าอกของฉันจ๊วบ!!!ยังไม่ทันที่ฉันจะได้หายใจ เขาก็ฉวยโอกาสก้มลงซุกไซ้ซอกคออย่างหื่นกระหายและรุนแรง“ฮือ!! ปล่อยนะข้าวเจ็บ!!” ฉันร้องประท้วงด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง มันเจ็บแปลบเหมือนเนื้อกำลังจะฉีกขาด แต่เขาไม่สนใจเสียงร้องต้านของฉันเลยแม้แต่น้อย และไม่ยอมถอนริมฝีปากออกไป“ฝากไว้ก่อน... วันหลังจะมาเอาคืน” ในที่สุดเขาก็ผละปากออก มองหน้าฉันอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะยกนิ้วขึ้นปาดคราบเลือดจางๆ บนริมฝีปา
Read more
น่ากลัว(1)
หลายวันผ่านไป“ข้าว เลิกเรียนแล้วไปดูหนังกันมั้ย”“ไว้วันหลังแล้วกัน วันนี้ข้าวมีนัดทานข้าวกับพ่อ”“ว้า เสียดายจัง” ทอฝันทำหน้าเศร้าทันที“ไว้วันเสาร์เราไปดูหนังกันนะ ข้าวเลี้ยงเอง” ฉันเดินไปนั่งข้าง ๆ ทอฝัน“จริงนะ” ทอฝันยิ้มดีใจใหญ่ คือตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่ออกไปไหนเพราะกลัวเจอผู้ชายคนนั้นอีก แต่ก็ยังดีที่ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้เจอเขาอีก และตอนนี้ฉันก็เปลี่ยนรหัสห้องเปลี่ยนคีย์การ์ดเรียบร้อยแล้วเลิกเรียนฉันเดินออกมาพร้อมทอฝัน ก่อนจะเดินไปเรียกแท็กซี่เพื่อไปหาพ่อ ทีแรกฝันจะไปส่งแต่มันอยู่คนละทางกับทางไปคอนโด เกรงใจทอฝันเลยนั่งแท็กซี่ไปเอง“สวัสดีครับ คุณใบข้าวใช่มั้ยครับ” ทันทีที่ถึงร้านพนักงานในร้านก็เดินเข้ามาหาทันที“ใช่ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆ“เชิญทางนี้ครับ คุณภูษิตรอคุณอยู่” วันนี้พ่อทำตัวแปลก ๆ เพราะปกติเวลานัดทานข้าวพ่อต้องให้ฉันเลือกร้านเอง แต่วันนี้พ่อเลือกร้าน และร้านนี้ก็ดูดีดูหรูมากฉันเดินตามพนักงานเข้าไปในร้าน ระหว่างที่เดิน ๆ อยู่ฉันรู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองอยู่ตลอด แต่พอหันไปมองก็ไม่เห็นใคร“ถึงแล้วครับ”“ห้องนี้เหรอคะ?” ฉันจ้องหน้าถามพนักงาน“ครับ ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวนะครั
Read more
น่ากลัว(2)
“พี่เขาจะมาดูแลธุรกิจแทนพ่อสักระยะ เพราะพ่อต้องไปรักษาตัวที่อเมริกา” พ่อพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด ฉันเองก็พอจะรู้ว่าพ่อไม่สบาย แต่ไม่คิดว่าอาการจะหนักขนาดนี้“ในเมื่อข้าวตัดสินใจจะดูแลบริหารงานแทนพ่อ พ่อก็เบาใจ แต่ข้าวยังเด็กและยังเรียนไม่จบ พ่อเลยให้พี่เขามาช่วยดูแลระหว่างที่พ่อไม่อยู่” พ่อยิ้มให้อย่างอบอุ่นฉันพูดอะไรไม่ออก ที่พูดออกไปแบบนั้นก็เพราะแค่อยากเอาชนะผู้หญิงคนนั้น ซึ่งตอนนี้เธอก็กำลังยิ้มอย่างพึงพอใจแปลกๆ พ่อเป็นคนไม่ไว้ใจใครง่ายๆ คนที่ท่านเลือกมาดูแลงานและสอนฉัน คงต้องเป็นคนดีและเก่งกาจจริงๆ ฉันจึงคิดว่าเรื่องนี้คงไม่มีปัญหาอะไร“ค่ะ พ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้าวนะคะ” ฉันยิ้มให้พ่อเพื่อให้ท่านสบายใจจะได้ไม่ต้องคิดมาก“ขอโทษครับที่ผมมาช้า”ฉันตัวแข็งทื่อทันทีที่ได้ยินเสียง... เสียงนี้มัน... เหมือนกับเสียงเขาคนนั้น! หรือฉันจะคิดมากและกลัวเขาจนได้ยินเสียงใครก็เป็นเขาไปหมด?“นี่ไงข้าว คนที่จะมาทำงานและสอนข้าว”ฉันหันหน้าไปมองและยกมือไหว้ แต่แล้วก็ต้องตกใจจนเบิกตากว้าง... เขาจริงๆ!“สวัสดีครับคุณลุง” เจเคทักทายพ่อฉันก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากมองมาที่ฉันอย่างเย็นชา เขาไ
Read more
ไม่อยากตายก็ถอยไป(1)
“นี่คุณ!! ขับช้า ๆ หน่อยได้มั้ย” ฉันจ้องหน้าเขา คือกลัวเขาก็กลัว แต่ตอนนี้กลัวตายมากกว่า เล่นขับเร็วปาดหน้าปาดหลังแบบนี้ใครจะไปทนได้“......” เขาเงียบ!!! ก่อนแววตาเย็นชาจะมองมาแวบหนึ่ง แล้วเขาก็เร่งความเร็วขึ้นอีกเอี๊ยด!!!!!“โอ๊ย!!! ทำบ้าอะไรเนี่ย!!” อยู่ ๆ เขาก็หยุดรถกะทันหัน หัวฉันเลยกระแทกกับคอนโซลหน้ารถเจ็บเป็นบ้า ด้วยความลืมตัวฉันเลยตวาดใส่เขาเสียงดัง“........” เขาจ้องตาเขม็ง แววตามันเต็มไปด้วยความน่ากลัว“ปล่อยนะ!! ข้าวจะกลับเอง” ฉันกำลังจะเปิดประตูแต่เขาจับมือไว้“กลับเอง?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน สายตาเย็นยะเยือกจ้องอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ“โอเค!! ลงไป!” เขายอมปล่อยมือและปลดล็อกประตู ฉันมองหน้าเขา บทจะง่ายก็ง่าย ฉันรีบเปิดประตูลงจากรถทันทีสิ จะรออะไร คนบ้าอะไรน่ากลัวดุกว่าหมาอีก“โชคดีนะสาวน้อย!!” เขาลดกระจกก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากและขับรถออกไป“ที่นี่ที่ไหน?” ฉันมองไปรอบ ๆ ตอนอยู่บนรถมัวแต่กลัวจนไม่ได้มองทาง เลยไม่รู้ว่าเขาพามาที่ไหน ตอนนี้ฉันยืนนิ่งเพราะตรงนี้มันมืดมาก สองข้างทางมีแต่ป่า“ทอฝัน!!!” พอนึกขึ้นได้ว่าต้องโทรหาทอฝันให้มารับ เพราะทอฝันน่าจะเช็กพิกัดสัญญาณโทรศัพท์
Read more
ไม่อยากตายก็ถอยไป(2)
“หุบปาก!!” ชายตัวผอมตบหน้าฉันอย่างแรงและพุ่งเข้ามาจะจูบแต่ฉันดิ้นและขัดขืนตุ๊บ!!!“โอ๊ย” ฉันร้องเสียงเบาก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นเพราะโดนต่อยเข้าที่ท้องอีกครั้งและแรงกว่าเดิมตอนนี้มันไม่มีแม้แต่แรงจะหนี ก่อนจะถูกพวกมันจับกดลงกับพื้น น้ำตามันไหลออกมาไม่หยุด มองดูพวกมันสองคนกำลังถอดกางเกงก่อนจะเห็นแสงไฟจากรถที่สาดเข้ามาทางฉัน รถคันหรูแล่นมาจอดพร้อมมีผู้ชายร่างใหญ่เดินลงมาจากรถ“ปล่อย!!” เขามองมาที่ฉันก่อนจะสาดสายตาเย็นชาเลือดเย็น จ้องหน้าชายตัวผอมที่หยิบมีดที่พื้นขึ้นมา“มึงเป็นใคร ถ้าไม่อยากตายอย่ามายุ่ง” ชายตัวผอมชี้ปลายมีดไปหาเขา เขาคนที่ทิ้งฉันไว้และไม่คิดว่าเขาจะกลับมาช่วย“หึ...” เขาเค้นหัวเราะในลำคอปัง!!!และชักปืนยิงที่ขาชายตัวผอม“อยากตาย?” เขาเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มขมวดคิ้วจ้องหน้าชายตัวผอมอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินข้ามชายตัวผอมเดินตรงมาหาฉัน“อย่าเข้ามานะ” ชายตัวอ้วนปล่อยฉันแล้ววิ่งหนีไป ก่อนฉันจะรีบลุกขึ้นแต่ไม่มีแรง ได้แต่นั่งเอามือกุมท้อง“ระ...”ปัง!!!ฉันกำลังจะบอกให้เขาระวังตัวเพราะชายตัวผอมลุกขึ้นยกมีดจะแทงเขา แต่ไม่ทันที่จะพูดจบต้องเอามือมาปิดหูเมื่อเสียงปืนดังขึ้น มั
Read more
รำคาญ(1)
ตอนเช้า ใบข้าว“กรี๊ดดดดดดดด” “ไอ้บ้า!!! ไอ้เลว!! แกมันเลวกว่าไอ้สองตัวนั้นอีก” ฉันกรีดร้องเสียงดังลั่นเมื่อลืมตาตื่นมาเห็นเขานอนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ใส่เสื้อ ก่อนจะเปิดผ้าห่มแล้วต้องตกใจกว่าเดิมเพราะไม่มีอะไรอยู่บนตัวสักชิ้น ฉันด่ากราดเขาอย่างไม่เกรงกลัว ไม่สนอะไรแล้วตอนนี้พรึ่บ!! ปึก! ปัก!!“ไอ้ชั่ว!! ไอ้เลว!!” สองมือคว้าหมอนฟาดเขาที่ยังนอนเฉยเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันด่า“อะไรหนักหนาวะ!!! คนจะนอน!!” เขาจับหมอนไว้ก่อนจะกระชากจนหมอนหลุดมือ เขาจ้องฉันตาเขม็ง สายตาเย็นยะเยือกที่มองมามันน่ากลัว เขามันซาตานในร่างเทพบุตรชัด ๆ แต่ถึงจะหล่อแค่ไหนแต่นิสัยเลวก็ไม่สน!!“แหกปากอยู่ได้!!” เขาลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงมาหา“อี๊!!! ไอ้ลามก” ฉันหลับตาปี๋ก็เขาไม่ได้ใส่อะไรน่ะสิ“หึ... ไม่เคยเห็น?” ฉันรู้สึกว่าตอนนี้เขาอยู่ใกล้ ใกล้เอามาก ๆ“ไอ้บ้า!! ออกไปนะ!” ฉันยังคงหลับตา เอามือดันตัวเขา มืออีกข้างจับผ้าห่มที่พันตัว แต่ต้องรีบดึงมือตัวเองกลับเมื่อสัมผัสถูกหน้าอกแกร่ง“ลืมตา!!” เขาสั่งเสียงแข็งพร้อมกับจับมือไว้แน่น“ปล่อยนะ!! ไอ้บ้า ไอ้เลว” ฉันพยายามดึงมือตัวเองแต่เขาไม่ยอมปล่อย“ถ้ายังไม่หุบปากฉันจะเอาเธอตอนนี้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status