All Chapters of โซ่รักกับดักหัวใจ: Chapter 21 - Chapter 30

คำพูดที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุด มุกดาหันขวับมองหน้าผู้พูดทันที นี่นะเหรอพวกผู้ดี กิริยามารยาทของหล่อนช่างไม่ต่างจากตัวอิจฉาในละครเลยสักนิด“แล้วคุณลิต้าเลิกกับคุณกฤษแล้วเหรอคะ?” แอนนาที่แกล้งถามหน้าซื่อ“เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเห็นคุณกฤษพาแฟนมาแนะนำให้รู้จักนายังงงอยู่เลยว่าเลิกกับคุณลิต้าตอนไหน”“คุณกฤษขอเลิกแล้วเหรอคะ?” เธอย้ำอีกครั้ง“คุณแอนนา”ลลิตาเสียงสูงพร้อมกับคิ้วโก่งที่ขมวดเข้าหากันหน้าตึงขึ้นมาทันที แต่แอนนาก็ยังยิ้มได้อยู่“นาไม่กล้าถามคุณกฤษน่ะค่ะกลัวเสียมารยาท แต่ที่กล้าถามคุณลิต้าเพราะคิดว่าเป็นคนกันเอง คงไม่โกรธนานะคะ”ลลิตาเม้มปากแน่นทั้งโกรธทั้งอายอุตส่าห์แอบคบซ้อนเพราะคิดว่าเลือกดีแล้วแต่สุดท้ายก็โดนเท แถมแอนนายังมารู้ความลับนี้อีก และไม่รู้จะหาคำไหนมาโต้ตอบพวกผู้ดีนี่บทจะเสียบกันก็แสบใช้ได้ มุกดาที่แอบยิ้มมุมปาก“ขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้คุณลิต้าโกรธ”แอนนาที่พูดนิ่ม ๆ ต่อ ส่วนคนฟังนั้นเลือดขึ้นหน้าลมออกหูแล้ว“ขอให้คุณแอนนาปรับตัวเก่งแบบนี้ไปตลอดนะคะเพราะเราคงจะยังเจอกันอีกนาน ตอนนี้ลิต้ากับดลกำลังปรับความเข้าใจกันอยู่”ปรายตามาทางมุกดาและขยับเข้ามาใกล้ยืนเผชิญหน้าแบบไม่ล

“บอกโยธาไม่ต้องเอารถออกวันนี้คุณมุกจะไปคันเดียวกับฉัน”สั่งขนุนหลังจากนั่งจิบกาแฟรอไปส่งลูกที่โรงเรียน“ค่ะคุณดล”หลังจากส่งลูกที่โรงเรียนเรียบร้อย มุกดาก็ต้องตามไปนั่งรอเขาที่ทำงานโดยข้ออ้างของเขาคือหลังภูวภัสเลิกเรียนจะพาลูกไปกินข้าวนอกบ้านและซื้อของ จะได้ไม่ต้องขับรถกลับไปกลับมาให้เสียเวลา ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นทั้งที่เขาเองก็จ้างคนขับรถแยกหน้าที่กันไว้ชัดเจนแล้วทุกสายตาที่หน้าประชาสัมพันธ์ต่างจับจ้องอยู่ที่ร่างผู้หญิงตัวเล็กที่เดินเคียงข้างกับบอสเข้ามาในบริษัทเป็นตาเดียว“สวัสดีค่ะบอส” เสียงทักทายจากสาวสวยหน้าประชาสัมพันธ์ ที่ยกมือไหว้เขาพร้อมกับสายตามองเลยมาที่มุกดา ชายหนุ่มรับไหว้พยักหน้าน้อย ๆ มุกดาหันไปรับไหว้เช่นเดียวกันพร้อมกับรอยยิ้มทันทีที่ก้าวขาเข้าบริษัทร่างเฉยชาใบหน้านิ่งเรียบเฉยก็เข้าสิงเขาทันที จากที่อยู่ในรถยังยิ้มแย้มคุยจ้อเรื่องลูกไม่หยุดปากอยู่ก็ตามทันทีที่สองร่างเดินลับตาเจ้าหน้าที่สาวก็สวมวิญญาณลูกยายนินทันที ต่างวิพากษ์วิจารณ์ว่าหญิงสาวปริศนาที่เดินเคียงข้างบอสเป็นใครกัน?“ใครอ่ะ?”“แม่น้องภูหรือเปล่า?”พร้อมทั้งคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ตามประสาของวงสนทนาที่

มุมนั่งต่อจิ๊กซอว์ของภูวภัสในห้องทำงานของพ่อกลายเป็นมุมทำงานของมุกดาชั่วคราวระหว่างที่รอห้องทำงานใหม่เสร็จสิ้น จากการเริ่มโครงงานเครื่องประดับภายใต้แบรนด์ เอมดีจิวเวลรี่ ซึ่งมีที่มาจากอักษรย่อของเขาและเธอ โดยจะเริ่มต้นจากจุดเล็ก ๆ คือจ้างผลิตซึ่งจะช่วยลดต้นทุนการเตรียมสต๊อก และการจองขายผ่านช่องทางออนไลน์เท่านั้นโดยมีที่ปรึกษาจากการแนะนำของแอนนาที่มีความเชี่ยวชาญทั้งเรื่องข้อกฎหมายและการจดทะเบียนผลิตภัณฑ์จนกระบวนการสุดท้าย ส่วนงานดูแลลูกค้านั้นมุกดาได้เซททีมงานไว้เรียบร้อยแล้วเธอทุ่มเทอย่างหนักในช่วงเวลาที่ภูวดลไปดูงานที่ญี่ปุ่น และตั้งใจจะเตรียมการให้ทุกอย่างเรียบร้อยก่อนวันเขากลับมา ต่างคนต่างยุ่งมีเพียงข้อความที่ส่งหากันเท่านั้นพร้อมกับรูปถ่ายคู่กับลูกที่ส่งไปให้เขาทุกวันมุกดายกข้อมือมองเวลาที่หน้าปัดนาฬิกาและกดสายหาคนขับรถทันที หลังจากที่เธอออกมาดูโรงผลิตและงานออกแบบที่นัดประชุมกับผู้ผลิตไว้กับ ณวัฒน์ ที่ปรึกษามากประสบการณ์ที่เป็นธุระจัดการให้แทบทุกเรื่องอย่างชำนาญ แต่ดูเหมือนการประชุมจะยังไม่จบง่าย ๆ“ฮัลโหล…โยธาไปรับภูกลับบ้านได้เลยนะฉันคงกลับไม่ทัน”(“ครับคุณมุก”)และไม่ลืมที

“ไม่ดีกว่าค่ะ” มุกดาพูดแทรกขึ้นยืนยันคำเดิมแต่ใบหน้ายังยิ้มอยู่“มุกอยากไปกับคุณดลแค่สองคนค่ะ มุกไม่ชอบทานข้าวกับคนอื่นที่ไม่สนิทค่ะมันอึดอัด” มือสอดประสานเข้าไปในมือหนาวางทับเป้ากางเกงของชายหนุ่มแสดงความเป็นเจ้าของ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือและส่งยิ้มให้“คุณอยากไปกับมุกสองคนหรืออยากให้คุณวินนี่ไปด้วยคะ?”“แล้วแต่เธอ” ภูวดลยักไหล่“แต่วินนี่มากับดลนะคะ”“เดี๋ยวมุกให้เด็ก ๆ เรียกแท็กซี่ให้ค่ะ พูดพลางยกมือเรียกพนักงานในร้านให้เดินมาหา”“เรียกแท็กซี่ให้คุณวินนี่ด้วยจ้ะ”“ค่ะคุณมุก”“ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องให้คุณวินนี่กลับเอง”“ขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้ไปส่งพอดีลูกค้าเพิ่งแจ้งมาเมื่อครู่ ไว้เจอกันวันหลังนะครับ”เมื่อหล่อนตั้งใจมาเพื่อจะสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวเขาทำไมยังต้องสนใจความรู้สึกของหล่อนด้วย การประสานงานก็ผ่านทางโรงพยาบาลอยู่แล้วไม่มีผลกระทบใด ๆ กับเขาเลยสักนิดที่จะไม่แคร์หล่อนวนิดาหน้าตาเหลอหลามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหล่อนจริงหรือ หล่อนกำลังโดนผู้ชายเท ทั้งที่ออกตัวแรงจนล้อฟรีขนาดนั้น และนิ่งไปสักพักสมองพลางตื้อไปด้วยมุกดาลุกขึ้นยืนพร้อมกับภูวดลมือยังไม่ปล่อยจากกัน“ขอบคุณคุณวินนี่

“ขนุน” ตะโกนเรียกเสียงดังขณะที่เดินลงบันไดมาจากชั้นบน“ขนุน” ตะเบ็งเรียกอีกครั้งเต็มเสียงพร้อมกับร่างของขนุนที่วิ่งออกมาจากในครัวทันที“คะคุณดล”“คุณมุกออกไปตอนกี่โมง?”“ก่อนคุณภูจะเลิกเรียนไม่นานค่ะ”“ไปกับใคร?”“ขนุนเห็นไปคนเดียวนะคะ”“มีกระเป๋าด้วยหรือเปล่า?”“มีค่ะสองใบ”“แล้วทำไมไม่บอก” มือเท้าสะโพกคิ้วย่นอย่างหัวเสีย“ก็…คุณดล…ไม่ได้ถามนี่คะ” พูดเสียงเบาหวิวหลบตาทันที“แล้วคุณมุกไม่บอกเหรอว่าจะไปไหน?”“ไม่ได้บอกค่ะ”“โธ่เอ้ย…แล้วทำไมไม่ถามล่ะอยู่บ้านยังไงถามอะไรก็ไม่รู้เรื่องสักอย่าง”ตะคอกเสียงดัง ขนุนสะดุ้งโหยง เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาในเวอร์ชั่นนี้“ขนุนถามแล้วค่ะแต่คุณมุกเอาแต่ร้องไห้ไม่พูดไม่จาแล้วก็ขนกระเป๋าขึ้นรถไปเลยค่ะ”มือประสานกันก้มหน้าไม่กล้าสบตาเจ้านาย หลับตาปี๋สลับกับกะพริบถี่ ๆ“ร้องไห้?”“ใช่ค่ะ”“ร้องจนตาบวมเป่งไปหมดเลยค่ะ ขนุนคิดว่า…ทะเลาะกับคุณดล…ก็เลยไม่กล้าถามเยอะค่ะ”“เฮ้ย…”“โยธา” ยืนอยู่กับที่แต่เสียงทรงพลังอย่างเหลือเฟือสิ้นเสียงเจ้าของชื่อก็มาหยุดอยู่ตรงหน้ายืนมือประสานกันข้าง ๆ ขนุน เตรียมรับลูกระเบิดด้วยความพร้อมเพราะได้ยินเสียงโวยวายก่อนหน้าแล้ว“ครั