All Chapters of โซ่รักกับดักหัวใจ: Chapter 1 - Chapter 10

พระอาทิตย์ที่โผล่พ้นขอบตึกให้เห็นแค่แสงอ่อนๆ ในตอนเช้าของวันทำงาน บนถนนขาออกจากหมู่บ้านหรู รถคันงามราคาแพงที่เคลื่อนออกไล่ตามกันไปตามท้องถนนจนหนาตา และจะเริ่มบางตาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เป็นภาพที่มีให้เห็นอยู่เป็นประจำในทุกเช้ามุกดาสาวเท้าวิ่งสุดกำลังบนฟุตบาทแข่งกับรถเก๋งคันงามหลายคันบนท้องถนนที่วิ่งแซงหน้าผ่านไป บรรยากาศและสิ่งแวดล้อมรอบตัวตอนนี้ไม่มีผลใด ๆ กับเธอเลยแม้แต่น้อย เป้าหมายของหญิงสาวตอนนี้คือป้ายรถเมล์หลังจากปล่อยสปีดเกียร์หมาจนสุดกำลังแต่ได้แค่ครึ่งทางเท่านั้นก็ต้องหยุดพัก มือค้ำเข่าทั้งสองข้างหายใจหอบจนตัวโยน ใบหน้าผุดผ่องตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ถึงแม้แสงแดดอ่อน ๆ ในยามเช้าจะทำให้บรรยากาศสดชื่น แต่สำหรับนักวิ่งจำเป็นตอนนี้พวงแก้มเป็นสีระเรื่อแล้วจากการวิ่ง“จะทันไหมเนี่ย”เธอพูดคนเดียว หลังจากวันนี้ที่ออกไปตลาดสดตั้งแต่เช้ามืดกับขนุน ซื้อผักและวัตถุดิบให้ป้ายวนใจกว่าจะเสร็จก็สายเสียแล้ว แถมมอเตอร์ไซค์ที่ขนุนจะขับออกมาส่งที่หน้าหมู่บ้านก็ดันมาเสียตอนถึงหน้าบ้านพอดิบพอดี หากไม่ทันรถเมล์รอบนี้ก็คงต้องรออีกหลายนาทีนั่นคือเธอจะเข้าทำงานสาย และแน่นอนว่ามีผลต่อการฝึกงานข

มุกดาจอดมอเตอร์ไซค์ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะใกล้บ้าน นั่งกอดเข่าสับสนมึนงงไปหมดกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ภาพที่เธอตื่นมาในตอนเช้าคือร่างเปลือยเปล่าของตัวเองที่นอนเคียงข้างอยู่กับร่างเปลือยเปล่าของเจ้านายหนุ่มภูวดล บนเตียงนุ่มในห้องนอนของเขา ถึงแม้สติที่มีอยู่จะไม่ถึงร้อยที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่เธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เธอเคยดื่มบ้างกับเพื่อน ๆ แต่อาการแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอเลยสักครั้ง และเมื่อคืนก็ไม่ได้ดื่มของมึนเมาอะไรเข้าไปทั้งนั้นมีเพียงกาแฟแก้วนั้น…ของยวนใจที่ชงมาให้เธอและบอกว่าเจ้านายขอแล้วไม่ดื่ม หากจะทิ้งก็เสียดายของ บวกกับเธอต้องขึ้นไปจัดกระเป๋าให้เจ้านายก็เลยดื่มไปจนหมดแก้ว ลำดับเหตุการณ์พร้อมตั้งคำถามและคำตอบให้ตัวเองในหัว ต้องมีอะไรอยู่ในกาแฟแก้วนั้นเธอต้องโดนวางยาเป็นแน่! จากอาการที่เกิดขึ้นกับร่างกายก็พอจะเข้าใจได้ ใครกันที่เป็นคนทำ?ยวนใจหรือเปล่านะ? เพราะกาแฟแก้วนั้นหล่อนก็เป็นคนถือมาให้แต่หล่อนจะทำไปทำไม?...ทำเพราะอะไร?คุณดลรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?...หรือเขาเป็นคนสั่ง?ทบทวนดูแล้วแต่ก็ไม่น่าจะใช่เพราะเขามีคนรัก

หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายคืนจนได้คำตอบที่ตกผลึกแล้วให้กับตัวเอง กับการตัดสินใจในครั้งนี้ หลังจากเจ้าหน้าที่กรมธรรม์โทรหาเธอให้ติดต่อเรื่องรับเงินประกันชีวิตที่ผู้เป็นย่าแอบทำไว้ให้ และเงินก้อนสุดท้ายจากย่านี้เองที่จะพาเธอและลูกออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ หลังจากหาบ้านเช่าได้เรียบร้อยแล้วหากเธออยู่ที่นี่ต่อไป แน่นอนว่าท้องของเธอก็ต้องโตขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานความจริงก็จะปรากฏ และไม่รู้ว่าหลังจากยวนใจกลับมาทำงานต่อนางจะทำอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น หากให้เธอคาดเดานางต้องอ้างสิทธิ์ความเป็นป้าและเรียกค่าทำขวัญจากเจ้านายเป็นแน่มุกดาเองเกิดมาท่ามกลางความไม่ได้ตั้งใจของพ่อและแม่ แต่เธอโชคดีที่มีย่า ลูกของเธอก็เกิดมาจากความไม่ได้ตั้งใจเช่นเดียวกัน และเธอจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกถึงแม้วันข้างหน้าสิ่งที่เธอเลือกมันอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เธอหวัง แต่เธอจะทำให้ลูกมีความสุขที่สุดเท่าที่จะทำได้ส่วนคนที่เป็นพ่อของลูกนั้นเธอคาดเดาไม่ได้จริง ๆ ว่าเขาจะทำอย่างไรหากรู้เรื่องนี้ ซึ่งเขาเองก็มีคนรักอยู่แล้ว แน่นอนว่าเขาคงไม่ได้ยินดีกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้แน่“ลูกเมียเก็บ”“ลูกเมียน้อย”“ลูกนางบำเรอ”“แม่แกเป็น

มุกดาเบิกตาโตแทบถลนออกมานอกเบ้ากับยอดเงินที่เด้งเข้าบัญชีหลังจากเทวาโทรแจ้งให้ตรวจสอบยอดที่เจ้านายของเขาโอนเข้าบัญชีเธอ“ค่าทำขวัญหลักล้านเลยเหรอ?”แต่ก็เลือกที่จะขอบคุณผ่านทางเทวาเช่นเดียวกัน การหลีกเลี่ยงไม่เจอหน้าเขาน่าจะเป็นการดีที่สุด ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกลัวการเผชิญหน้ากับเขาทำไมกัน ทั้งที่เรื่องคืนนั้นก็ยังไม่ถูกเคลียร์แสดงว่าเขาปล่อยผ่าน หรือไม่ก็จำไม่ได้ หรือไม่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเธอ แต่มันก็ยังคาใจเธออยู่สิ่งที่เธอกังวลว่าเขาจะถามความจริงจากยวนใจนั้นก็ตัดทิ้งไปได้เลย เพราะหลังจากที่ยวนใจกลับมาทำงานตามปกติและได้หายไปอีกครั้งพร้อมกับนาฬิกาเรือนหรู และของมีค่าในห้องนอนของภูวนาถในครั้งที่เจ้าของบ้านป่วยและเข้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล และหล่อนก็ไม่กลับมาที่บ้านอัครเทพอีกเลยตามคำบอกเล่าของขนุนหรือกลัวว่าเขาจะรู้ว่าภูวภัสคือลูกของเขากลัวว่าเขาจะอ้างสิทธิ์เลี้ยงดูลูกตามกฎหมาย เขามีเงินมากมายจะทำอะไรก็ได้ แล้วเธอล่ะเงินจะจ้างค่าทนายยังคิดแล้วคิดอีกและกลัวว่าเขาจะพรากลูกไปจากเธออีกอย่างเขากับเธอไม่ได้มีความพิศวาสต่อกัน เรื่องในคืนนั้นมันเกิดขึ้นเพราะอุบัติเหตุไม่มีทางที่เขาจะยอมร

ภูวภัสตื่นแต่เช้าตรู่เพื่ออาบน้ำพร้อมกับเสียงเพลงจากปากเจ้าตัวเล็กที่ร้องดังจนก้องห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี แต่งตัวรอพ่อมารับอย่างตื่นเต้น มุกดาที่มองภาพเด็กชายพร้อมความเศร้าที่ผุดขึ้นมาในใจรู้สึกผิดต่อลูกจนใจหวิว เขาคงดีใจมากที่มีพ่อเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ ซึ่งทุกครั้งที่ลูกถามเธอก็บ่ายเบี่ยงมาตลอดเสียงรถจอดหน้าบ้านพร้อมกับร่างเจ้าตัวน้อยที่วิ่งพรวดพราดออกไปดูทันที“พ่อดลมาแล้ว” เปิดประตูรั้ววิ่งออกไปหาผู้เป็นพ่อที่อยู่หน้าบ้าน“รอพ่อนานไหมครับ?” อุ้มลูกขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอด“นานมาก….” ลากเสียงยาว“ยังไม่ถึงเวลานัดเลย พ่อมาก่อนเวลาด้วยนะโกหกหรือเปล่า?”พร้อมเสียงหัวเราะสองพ่อลูกที่ดังประสานกันสองผู้สูงวัย ยายดวงใจ และตาทวี ที่กำลังตัดแต่งกิ่งดอกกุหลาบในกระถางหน้าบ้านส่งสายตาข้ามกำแพงรั้วที่สูงแค่อก กั้นอาณาเขตบ้านสองหลังอยู่ มองภาพผู้มาเยือนที่ไม่คุ้นหน้าแต่ท่าทางสนิทสนมกับภูวภัส ก่อนจะเอ่ยปากถามเด็กชาย“น้องภูจะไปเที่ยวไหนจ๊ะแต่งตัวเท่เชียว” คำถามจากยายดวงใจ“ไปซื้อของครับยายดวง”“พ่อมารับครับ” เด็กน้อยอวดว่าเขามีพ่อแล้วอย่างมีความสุข“พ่อ?” ยายดวงทวนคำพูดของเด็กน้อยในใจ“สวัสดีครับ”ภูวดลท