All Chapters of โซ่รักกับดักหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องทำงานปลุกให้คนที่นั่งอมยิ้มปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันทีจากการดูภาพถ่ายของตัวเองกับลูกชาย และภาพที่แอบถ่ายแม่ของลูกก่อนหย่อนโทรศัพท์มือถือเข้าเก็บในกระเป๋ากางเกง“วินนี่โทรหาคุณหลายครั้งแล้วแต่เทวาบอกว่าคุณยุ่งอยู่วินนี่ก็เลยแวะมารอค่ะ”วนิดา ที่กำลังตกเป็นข่าวซุบซิบในแวดวงไฮโซว่าเธอคือหญิงสาวที่กำลังคบหาดูใจกับภูวดลอยู่ในขณะนี้ แต่เป็นเพียงแค่ข่าวลือที่เธอสร้างขึ้นและกระจายข่าวออกไปเท่านั้น สำหรับเธอเองที่ยังรอคอยสถานะจากภูวดลอยู่ และไม่มีทีท่าว่าเขาจะให้ความชัดเจนกับเธอเลยสักครั้ง ยังคลุมเครืออยู่อย่างนั้น แต่เธอก็ไม่ท้อใจในการวิ่งตามความรู้สึกของตัวเอง“ผมเพิ่งออกห้องประชุมเห็นเบอร์คุณแล้วแต่ยังไม่ได้โทรกลับ”“คุณมีอะไรด่วนหรือเปล่า?”“ไม่มีอะไรด่วนหรอกค่ะ วินนี่แค่มาชวนคุณไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน”“ไปนะคะ” ส่งยิ้มให้และรอคำตอบอยากจะปฏิเสธแต่ก็นึกเห็นใจหล่อนที่อุตส่าห์นั่งรอเขาอยู่นานจนกระทั่งประชุมเสร็จ ไหน ๆ ก็เป็นคนคุ้นเคยก็แค่ออกไปกินข้าวกลางวันเท่านั้น จึงตกปากรับคำไป แต่ในใจกลับคิดถึงสองแม่ลุกขึ้นมาเสียอย่างนั้นมุกดานั่งมองคนหน้าเศร้าที่ต่อจิ๊กซอว์คนเดี

หลังจากทำงานบ้านเสร็จเรียบร้อยหญิงสาวก็อาบน้ำเดินเข้าห้อง วันหยุดที่แสนจะเหนื่อยล้าจากการเดินจนขาลาก เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ปลายสายเป็นเพื่อนร่วมงานที่ส่งข้อความจะโทรมาเม้าท์มอยเรื่องงาน เอนตัวลงบนเตียงนอนคุยโทรศัพท์นานสองนานกว่าจะวางสายไป รอยยิ้มที่มีความสุขของลูกในวันนี้ผุดขึ้นมาในหัวทำให้เผลอยิ้มคนเดียว หลับตาผ่อนคลายเบาๆ ด้วยความอ่อนเพลียทำให้เผลอหลับไปสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถูกฝ่าเท้าเล็กๆ ถีบเข้าที่สะโพก เธองัวเงียลุกขึ้น ไฟในห้องถูกปิดแล้ว ตอนไหนกัน นี่เธอกลายเป็นคนนอนขี้เซาตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงไม่รู้สึกตัวได้ขนาดนี้ และที่สำคัญสองพ่อลูกนอนอยู่ข้างเธอ บนเตียงเดียวกัน ลุกพรวดขึ้นมาทันที กำลังอ้าปากจะวีนเขา“ชู่ว” ภูวดลที่ส่งสัญญาณห้ามใช้เสียง นิ้วชี้วางทับที่ริมฝีปากและชี้ที่เจ้าตัวเล็กที่กอดพ่อแน่นและกำลังหลับอย่างสบายใจ“กลับห้องคุณเลย” เธอกระซิบเสียงเบาเขาชี้นิ้วบอกต้นเหตุที่ทำให้เขาไม่ได้กลับห้องที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ตอนนี้ มุกดาโน้มตัวลงไป เอื้อมมือคว้าแขนเจ้าตัวเล็กออกจากอกพ่อ และทันทีที่ภูวภัสพลิกตัวเปลี่ยนท่าอย่างรวดเร็วและฟาดแขนลงที่แขนพับของแม่อย่างกะทันหันโดยไ

“คุณพ่อจะเปิดตัวโชว์รูมอย่างเป็นทางการอาทิตย์หน้าค่ะ”“ถ้าไม่ติดอะไรเชิญนะคะเป็นงานเลี้ยงเล็ก ๆ เฉพาะคนสนิทเท่านั้น” ส่งยิ้มหลังจากพูดจบและลุ้นคำตอบจากเขา“ถ้าว่างผมจะแวะไป”ภูวภัสที่แอบอยู่ข้างพาร์ทิชั่นชะโงกหน้าออกมาดูแขกของพ่อ และวนิดาที่มองไปเห็นพอดี เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยสายตาจับจ้องอยู่กับเด็กชายตรงหน้าที่ไม่ยอมหลบสายตาเธอเช่นกัน“เอ่อ…” ภูวดลมองตามสายตาเธอไปและเจ้าตัวเล็กที่ตาแป๋วจ้องอยู่อย่างนั้น“มีเด็ก…อยู่ตรงนั้น…ใครเหรอคะ?”“ภูมานี่ครับ” คนตัวเล็กที่รอให้พ่อเรียกเดินออกมาทันที“สวัสดีครับหรือยัง?”“สวัสดีครับ” เด็กชายยกมือไหว้วนิดาและเดินไปหาพ่อ“สวัสดีค่ะ” สาวสวยฉีกยิ้มสดใสทักทายกลับ พร้อมคำถามที่เกิดขึ้นในใจแต่รอให้เขาเป็นคนพูดน่าจะดีกว่า“ชื่อภูเหรอคะ?”“ครับ” ตอบแต่ไม่ได้สนใจหญิงสาวตรงหน้า“พ่อดลทำงานเสร็จหรือยังครับ?” เด็กน้อยหันมาถามพ่อภูวดลพยักหน้ารับ มือโอบกอดร่างน้อยที่เบียดเข้าหาและเกาะแขนเขาอยู่“งั้นเราก็ไปได้เลยใช่ไหมครับ”“เรายังไปตอนนี้ไม่ได้ต้องรอแม่ก่อน”ทันทีที่เขาพูดจบรอยยิ้มจากใบหน้าของวนิดาก็ค่อย ๆ หุบลงพร้อมทวนคำพูดที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่พ่อ?รอแม่ก่อน

มุกดานั่งพิงโซฟามองหน้าจอโทรศัพท์ส่งข้อความโต้ตอบกับเพื่อน ๆ ในที่ทำงานมือเป็นระวิงกับการลาออกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของเธอ ข้าง ๆ คือภูวภัสที่ตาจับจ้องอยู่กับหน้าจอทีวีแบบไม่กะพริบกับการ์ตูนเรื่องโปรดตรงหน้า“เธอมีเวลาพักหนึ่งอาทิตย์ก่อนเตรียมตัวย้ายไปอยู่ที่บ้าน”คำพูดจากภูวดลที่เอ่ยขึ้นหลังจากนั่งลงข้างลูกที่โซฟาเดียวกัน“อะไรนะคะ…ย้ายไปอยู่บ้านคุณ?” ใบหน้าสวยตอนนนี้คิ้วย่นผูกกันเป็นปมแล้วจากคำพูดของเขา“ใช่”“ฉันไม่ไปค่ะ”“เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองเพราะฉันเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้เธอ”“ฮะ…” มุกดาอ้าปากค้างหน้าเหวอคิ้วยังย่นอยู่อย่างนั้น“แต่มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงนี่คะคุณไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ซะหน่อย”“นั่นมันเงื่อนไขของเธอ ส่วนเงื่อนไขของฉัน ฉันยังไม่ได้พูดเลย”“นี่มันขี้โกงชัด ๆ” เธอเริ่มฉุนกับท่าทีที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวของอีกฝ่าย“เงื่อนไขฉันมีแค่สองข้อเท่านั้นเองคุณไม่ได้พูดเงื่อนไขของคุณก็ถือจบตามนั้น พอมาวันนี้จะมาบอกว่ามีเงื่อนไขอื่นอีกแบบนี้มันไม่แฟร์มั้งคะ” “เงื่อนไขของเธอมีสองข้อ งั้นฉันก็ขอสองข้อก็แล้วกันจะได้แฟร์ ๆ”“พูดมาค่ะ” เบือนหน้าออกไปทางอื่นพร้อมถอนหายใจทิ้ง“ข้อหนึ่งเธอจะต้องย

เสียงรถที่จอดหน้าบ้านทำให้การต่อสู้กันในเกมของสองพ่อลูกหยุดลงทันที ภูวดลเดินออกไปต้อนรับพี่ชายและครอบครัวที่เพิ่งเดินทางมาถึงจากสนามบิน ภูวไนยพร้อมภรรยาสาวสวยและสาวน้อยแอนเดรียลูกสาวที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน“สวัสดีค่ะอาดล” เสียงสดใสของแอนเดรียทักทายขึ้น“สวัสดีครับแอนเดรียคนสวย” ผู้เป็นอาที่ทักทายตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่แอนเดรียคุ้นเคย“สวัสดีค่ะคุณดล” เสียงหวานจากแอนนา“สวัสดีครับ”ทักทายถามไถ่กันสักครู่ก่อนจะเดินตามกันเข้าไปที่ห้องโถงใหญ่ในบ้าน“มีอะไรกินบ้างฉันหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้วเนี่ย” ภูวไนยเดินไปบ่นไป“พี่ก็นั่งพักให้หายเหนื่อยก่อนมาถึงก็จะกินเลยหรือไง”ภูวภัสที่มองตาแป๋วอยู่อีกมุม“ภูมาหาพ่อมา” เด็กชายเดินมาหาพ่อพร้อมกับสายตาผู้มาเยือนที่จ้องมองหลายชายตัวน้อยไม่วางตาส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้เจ้าตัวเล็ก“นี่ลุงไนย ป้าแอนนา และนี่พี่แอนเดรียที่พ่อเล่าให้ฟังเมื่อคืนไง”ภูวดลผายมือไปที่ครอบครัวน่ารักทีละคนให้เจ้าตัวเล็กรู้จัก“สวัสดีครับ” ยกมือไหว้พร้อมมองหน้าทีละคน“ชื่อภูใช่ไหมเรา?” ภูวไนยทักทายหลายชายตัวน้อย“ใช่ครับ”“หน้าเหมือนพ่อเดะ แต่รูปหล่อเหมือนลุง”“ย้อนแย้งนะคะ” แอนนาที่แซว