All Chapters of ปมร้าวรอยรัก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 9 ประชดหรือน้อยใจหลังจากศึกในห้องอาหารจบลง ยศชัยและม่านตะวันก็ถูกเชิญให้ไปนั่งดื่มชาที่ศาลาริมน้ำตามธรรมเนียมประจำของบ้าน เพราะทุกครั้งที่ทั้งคู่แวะมาที่นี่ คุณมาลินีก็ไม่ยอมปล่อยให้กลับไปง่าย ๆ น้อยที่สุดก็คือดื่มชาถามสารทุกข์สุกดิบ มากสุดก็ขอให้ค้างคืนอยู่ที่นี่ด้วยกันสักคืนหนึ่ง“แล้วม่านเป็นยังไงบ้างลูก สบายดีไหม? คุณพ่อหนูโอเคหรือยัง?” คุณมาลินีถามพลางจับมือบางของม่านตะวันไว้หลวม ๆสายตาประมุขของบ้านเหลือบไปเห็นแหวนแพลทินัมที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของหญิงสาวและก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปมองที่มือลูกชายซึ่งสวมแหวนลายเดียวกันอยู่เช่นกัน“คุณพ่อก็ทรง ๆ ค่ะ แต่ก็ดีขึ้นมากหลังจากคุณยศช่วยย้ายห้องกับเปลี่ยนคุณหมอคนใหม่ให้ค่ะ” ม่านตะวันตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ ก่อนจะก้มหน้าลงหลบสายตาคมกริบที่มองมาลึก ๆ ภายในใจนั้นเธอรู้สึกซาบซึ้งอยู่ไม่น้อย เพราะเรื่องทั้งหมดยศชัยเป็นคนจัดการให้โดยที่เธอไม่เคยเอ่ยปากร้องขอเลยนี่คืออีกเหตุผลที่เธอตัดสินใจที่จะอยู่ต่อ…อยู่เพื่อเผชิญหน้ากับเขา เพราะต่อให้อยากหนีแค่ไหนก็ดูเหมือนว่าสุดท้ายมันก็มีหลายเรื่องที่ทำให้เราหนีกันไม่พ้นในตอนนี้คุณม

บทที่ 11 ฝากไว้ NCในท่ายืนอยู่หน้ากระจกม่านตะวันใช้สองมือยกขึ้นโอบรอบต้นคอของเขาไว้เพื่อทรงตัวขณะที่ร่างสูงของยศชัยแนบชิดเข้ามาจากด้านหลัง เขายังคงโหมปรนเปรอม่านตะวันด้วยจังหวะรักอันหนักหน่วง การเคลื่อนไหวของเขาหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาจนเธอแทบทรงตัวไม่อยู่“เจ็บ คุณยศ…” “เจ็บ แต่ตอดฉันไม่หยุดเชียว…”เสียงครางทุ้มต่ำสั่นระริกกระซิบอยู่ข้างกกหูของเธอ ใกล้เสียจนม่านตะวันต้องเม้มปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงจากลำคอหลุดออกมาลมหายใจของเขาร้อนผ่าว แผ่วเบาราวเสียงกระซิบ แต่กลับไล้ลึกลงไปถึงขั้วหัวใจของเธอปึก! ปึก! ปึก! ร่างสูงแนบชิดจากด้านหลังก่อนเขาจะเงยใบหน้าขึ้นจากลำคอระหงของเธอ ดวงตาคมทอดมองหน้าอกอวบอิ่มซึ่งสั่นไหวไม่หยุดตามแรงกระแทกที่ถาโถมอย่างไม่ปรานี สะท้อนภาพชัดเจนในกระจกบานตรงหน้า เหมือนต้องการเห็นอากัปกิริยาทุกอย่างบนใบหน้าม่านตะวัน ว่าเธอรู้สึกอย่างไร“คุณยศ... พะ พอแล้ว…”“อยากให้ฉันพอจริงเหรอ...หืม?”ยศชัยกดสะโพกแนบแน่น ก่อนจะควงวนค้างไว้ในความอ่อนนุ่มร้อนผ่าว ทุกแรงกระแทกที่ลึกเข้าไป มันไม่ใช่แค่การครอบครองร่างกายเธอ แต่ราวกับเขากำลังพยายามฝังตัวตนของเขาไว้ในหัวใจเธ

บทที่ 13 เส้นบาง ๆ ของความห่วงใย ม่านตะวันสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น เธอรีบเอื้อมมือไปกดปิดอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าจะรบกวนการนอนหลับของคนที่นอนอยู่ข้างกาย ดวงตากลมกะพริบปรับสายตาไล่ตามความมืดที่โอบคลุมทั่วห้อง ก่อนจะมองเพดานนิ่งราวกับกำลังรวบรวมสติว่าสิ่งที่รู้สึกคือความฝันหรือความจริงแต่ลำแขนหนักอึ้งพาดอยู่บนหน้าท้อง ยังไม่อาจยืนยันความจริงได้เท่ากับลมหายใจอุ่นร้อนที่แผ่วกระทบอยู่ตรงซอกคอ เมื่อคืนเธอนอนหลับสนิทเพราะเพลียมากจึงไม่รู้ว่าเขาเอาท่อนแขนมากอดก่ายตั้งแต่ตอนไหน เมื่อนึกถึงตรงนี้มือบางค่อย ๆ ยกแขนที่พาดเอวอยู่ออก แต่กลับกลายเป็นว่าถูกรวบไปกอดแน่นยิ่งกว่าเดิม หลังจากนอนนิ่งอยู่นานจนกระทั่งเสียงนาฬิกาในโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น แทนที่เขาจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ยศชัยควานหาโทรศัพท์เพื่อปิดเสียงสอดแขนกลับมากอดเธอต่อ “คุณยศคะ…” ม่านตะวันจึงตัดสินใจปลุกเขาอีกครั้ง“อือ…” เขาครางรับในลำคอแต่ยังคงซุกใบหน้าแนบลำคอเธออยู่ ลมหายใจร้อนจัดที่กระทบซอกคอไม่ทำขนลุกเท่ามือหนาที่ล้วงเข้ามาในสาบเสื้อชุดนอนและบีบเต้าอวบข้างหนึ่งของเธอ“คุณยศคะ ปล่อยก่อนค่ะต้องลงไปช่วยคุณแม่เตรียมของใ

บทที่ 15 ญาติโกโหติกา เป็นเช้าที่ผิดไปจากทุกวัน เป็นวันแรกในรอบปีที่ม่านตะวันตื่นสาย มันสายแบบทันทีที่เห็นนาฬิกาติดผนังบอกเวลาก็เป็นอันต้องผุดลุกขึ้นมานั่งตามสัญชาตญาณแต่การเคลื่อนไหวรวดเร็วปานนั้นกลับทำให้ผ้าห่มที่ห่มกายอยู่ร่วงหล่นจนเผยให้เห็นเรือนร่างช่วงบนที่เปลือยเปล่า ลมหายใจเธอสะดุดเล็กน้อยเมื่อสบกับดวงตาคมที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว มือบางรีบปล่อยท่อนแขนหนาที่เธอกอดก่ายอยู่ครึ่งค่อนคืนอย่างไม่รู้ตัว ม่านตะวันไม่รู้จะตกใจกับสิ่งไหนก่อนดีระหว่างรอยรักสีกุหลาบที่กระจายอยู่เต็มเนินอกและหน้าท้องกับดวงตาราบเรียบจนไม่อาจอ่านความหมายได้ แต่ทั้งหมดก็สามารถกดดันกันแบบที่เธอจะทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว“ขะ ขอโทษค่ะ” ม่านตะวันตั้งสติได้ก็รีบเอ่ยปากขอโทษเขาเพราะยศชัยยกมือขึ้นและทำท่าบิดแขนเพื่อคลายความปวดเมื่อย นั่นคงเป็นเพราะเธอนอนทับแขนเขาทั้งคืน แต่พอเห็นสายตาของเขาที่มองกันไม่ใช่ใบหน้า ยศชัยมองต่ำลงมากกว่านั้น ม่านตะวันใบหน้าร้อนผ่าวรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายบดบังทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองข้างทันทียศชัยตื่นนานแล้วแต่เขายังไม่อาจจะลุกออกจากเตียงได้ เหตุผลก็เพราะแขนข้างหนึ่งของเขาถูกคนข้าง ๆ นอนกอดแ

บทที่ 17 เริ่มแตกหัก“และคุณ…อย่ามาพูดเรื่องแม่ลูกอะไรกับผมอีก” ยศชัยยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าสงบนิ่งเหมือนทุกอย่างที่เพิ่งพูดออกไปนั้นไม่เคยได้ทิ้งความเจ็บปวดใด ๆ ไว้ในหัวใจของเขา“ยะ ยศ…ฮึกกก” มาลินรู้สึกเหมือนใจจะขาดใบหน้าคมคายแสยะยิ้มกลับ น้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าของผู้ให้กำเนิดไม่ได้ทำให้ยศชัยรู้สึกอะไรเลยคำพูดของเขาเสียดแทงบาดลึก…ลึกเสียแบบที่ไม่เหลืออะไรให้กับผู้ให้กำเนิดอย่างมาลินเลยจริง ๆ ไม่ใช่การพูดประชดไปอย่างนั้น“ฉันขอโทษที่เป็นแม่ที่ไม่เอาไหน...” “ผมมีแม่คนเดียว ชื่อคุณมาลินี”วินาทีที่ประโยคนั้นหลุดออกจากปากยศชัย มาลินเหมือนถูกทุบกลางอก เธอหายใจไม่ออกขาไม่มีแรงแม้แต่จะยืน ร่างของเธอทรุดลงกับพื้นทั้งเสียงสะอื้น ทั้งน้ำตามันไหลออกมาราวกับห่าฝนที่ไม่มีท่าทีจะหยุด“ยศ ฮึกกก แม่ขอโทษ…” มาลินมองลูกชาย แต่ภาพของเขากลับพร่าเลือนเพราะด้วยม่านน้ำตาที่บดบังทุกอย่าง“ผมบอกคุณแล้วไง…ผมไม่เคยโกรธคุณเลย” ยศชัยยังคงจ้องมองผู้ให้กำเนิดด้วยแววตาว่างเปล่ามันไม่ใช่คำปลอบ ไม่ใช่คำอโหสิกรรม และไม่ใช่ความเมตตาใด ๆ มันคือบทลงโทษที่ฟ้าให้มาประโยคที่ตอกย้ำว่า มาลิน…หมดสิทธิ์แม้แต่จ