All Chapters of ปมร้าวรอยรัก: Chapter 1 - Chapter 10

INTROเสียงฝีเท้าบางเบาที่ย่ำเข้ามาใกล้ ในบรรดาสิบคนที่ยศชัยรู้จัก ไม่มีใครเดินได้เงียบเชียบเท่าคนจากบ้านเขาอีกแล้วเมื่อยศชัยเงยหน้าขึ้นก็เป็นอย่างที่คิดไว้ ร่างบางระหงคุ้นตากำลังมาทางนี้ และเมื่อเห็นเธอแววตาคมเข้มของเขาก็ฉายแววประหลาดใจม่านตะวันในวันนี้สวมเดรสแขนยาวสีดำสั้นเหนือหัวเข่าไปเป็นคืบ หญิงสาวเลือกที่จะเพิ่มความงามของปลีน่องด้วยรองเท้าส้นสูง ทั้งที่ยามปกติแล้วส้นสูงไม่ใช่รองเท้าที่เธอจะเลือกมาใส่ใบหน้าสวยหวานตกแต่งเพียงบางเบา แต่ก็ทำให้สะดุดตามากพอสมควร “คุณยศพอจะมีเวลาว่างคุยธุระสำคัญกับม่านสักครู่ไหมคะ” ไม่ต้องรอให้ยศชัยเอ่ยปากถาม เมื่อมาถึงม่านตะวันก็เปิดการสนทนาราวกับเร่งรีบทันที“ถ้าธุระที่เธอว่าสำคัญมันทำให้ฉันเสียเวลา รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ม่านตะวันมารบกวนเวลาทำงานอันแสนมีค่าของเขาไม่ใช่คำขู่ ม่านตะวันรู้ว่าสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีพูดออกมานั้น เขาทำได้ยิ่งกว่าที่พูดอีก“มีอะไรก็รีบพูด จะมายืนอ้ำอึ้งเอาอะไร!” ชายหนุ่มเอ่ยถามเธอเสียงไม่พอใจนักและยื่นมือไปดับบุหรี่ที่กำลังจุดสูบม่านตะวันแพ้ควันบุหรี่...เธอเป็นภูมิแพ้ หรือเรียกภาษาชาวบ้านคือ

บทที่ 2 ไม่ไหวแล้ว NCบทรักเร่าร้อนบรรเลงไปอย่างต่อเนื่องจนม่านตะวันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เพราะนอกจากเส้นผมตัวเอง ผ้าปูที่นอน และใบหน้าของเขาแล้ว เธอก็เหมือนว่าจะไม่เห็นสิ่งอื่นใดภายในห้องนอนนี้อีก“ม่าน…อึก ทนไม่ไหวแล้ว” “ทนไม่ไหวก็แตกสิ…”ตอนแรกม่านตะวันยังไม่เข้าใจนักว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเธอ เพียงแค่รู้สึกวาบหวิวเมื่อเขาแตะต้องตรงจุดนั้น จนเมื่อความรู้สึกอุ่นชื้นเอ่อออกมาทีละน้อย ขณะที่เขาแนบความใหญ่โตเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นและใช้ตรงส่วนหัวถูไถซอกซอนร่องหลืบเร้นลับของเธอ เขาไถมันไปมาอย่างเชื่องช้า ราวกับจะให้เธอจดจำทุกความรู้สึกในตอนนี้…“ม่าน อึกกก ม่านทรมาน”“อยากให้ฉันทำอะไรตรงนี้…” เขาพึมพำถามเสียงต่ำข้างหูเธอ หัวใจของม่านตะวันกระตุกวูบ เธอหายใจไม่เป็นจังหวะ หัวใจก็เต้นแรงจนแทบหลุดจากอก ใบหน้าสวยหวานเธอชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผสมปนกับไอร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย ริมฝีปากเผยอหอบหายใจถี่ ๆ ดวงตากลมโตปรือปรอยสะท้อนแรงปรารถนาที่ไม่สามารถอธิบายถึงความเสียดเสียวทีมากระจุกรวมกันอยู่ตรงท้องน้อยนั้นได้ยิ่งเมื่อใบหน้าคมคายของเขาโน้มลงมาใกล้ ม่านตะวันถึงกับสะดุ้งเบา

บทที่ 4 คนที่ดีม่านตะวันไม่คิดว่าหลังจากที่เธอพูดประชดประชันแหย่ประสาทเขาเล็กน้อยออกไปแล้ว ปฏิกิริยาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีจากที่ควรโมโหจนฟาดงวงฟาดงาเหมือนอย่างที่เคยทำ ยศชัยกลับทำสิ่งแปลกใหม่นั่นคือยกยิ้มคล้ายว่ารู้ทันเธอเพียงเท่านั้น ก่อนที่ร่างสูงของเขาจะก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเรียกว่าแนบชิดกันได้เลย แต่เพราะความตั้งใจที่พาเธอกลับมาในวันนี้มีมากกว่าความหวาดกลัว ม่านตะวันจึงเชิดหน้าขึ้นใช้ดวงตาคู่เศร้าสบสายตาเขาตอบกลับไปอย่างไม่หวั่นไหว“หึงที่ผู้หญิงคนอื่นอยู่ใกล้ฉัน…มันถึงกับต้องประชดประชันขนาดนี้เลยเหรอ?”ยศชัยอยู่ในเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำสนิท กลิ่นน้ำหอมร้อนแรงของเขาแตะปลายจมูกทันทีที่เข้าใกล้ ม่านตะวันคิดว่าการไม่ได้เจอกันนานจะทำให้มันเลือนรางในความรู้สึก แต่ไม่เลยความเป็นเขามันกลับฝังแน่นอยู่ในความทรงจำเธอไม่เคยจางไปกลิ่นกายของเขาเหมือนเปลวเพลิงแผดเผาเธอจากภายใน ราวกับจะให้ตนมอดไหม้ไปทั้งตัว“ม่าน...ไม่ได้ประชด” เธอตอบเสียงเบาทว่านุ่มนวล ดวงตากลมแสนเศร้านั้นยังคงจ้องเขาแน่วแน่ ไม่ละสายตาแม้เพียงนิดเดียว“ต่อให้เธออยากประชดฉันแค่ไหน...ก็ไม่มีสิทธิ์นั้น”แววตาของเขาเหยียดหยาม

บทที่ 6 คนที่ร้าย“ยี่สิบล้าน?” ยศชัยถามออกไปเหมือนว่าเขายังคงไม่ตื่นดี“ครับ ยี่สิบล้านครับ” เสียงสุภาพดังมาจากหนึ่งผู้เป็นเลขาคนสนิทของชายหนุ่มท่ามกลางความเงียบของห้องทำงาน เจ้านายที่เพิ่งลุกจากเตียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดี ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ขอบตาดำคล้ำบ่งบอกว่าเมื่อคืนคงแทบจะไม่ได้พักผ่อนเลยเมื่อคืนยศชัยที่คิดว่ามันจะสักเท่าไหร่ที่เขาจะต้องเสีย แต่ตัวเลขที่ได้รู้ในตอนเช้านี้ทำเอาเขาตาสว่างจนอยากกลับไปนอนต่อ!ชายหนุ่มใช้ตูดปากกาจิ้มคลึงที่ขมับตนเองเพราะรู้สึกอาการปวดหัวกำเริบ และดูท่ามันจะไม่หายปวดง่ายกะอีแค่กินยาแก้ปวดสองเม็ด!“ยี่สิบล้าน…” ยศชัยผ่อนลมหายใจก่อนจะเงยหน้าขึ้น มองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ไม่สามารถอ่านอะไรออกได้เลย“หึ!” เสียงนั้นไม่ได้ส่งมาให้หนึ่ง แต่ส่งไปหาอีกคนที่อยู่ห้องข้าง ๆ “ทางนั้นยินดีให้คุณยศถือหุ้นครึ่งหนึ่งครับ”หนึ่งพูดต่อด้วยท่าทีสงบ แม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่าเจ้านายคงไม่ได้สนใจในข้อเสนอนี้“คุณหนึ่งอยากเหนื่อยเพิ่มหรือไง?” น้ำเสียงที่ออกมาจากปากเจ้านายเย็นเฉียบ แต่ริมฝีปากหยักลึกกลับมีรอยยิ้มประหนึ่งคนอารมณ์ดีเช่นเดิม“แต่ผมไม่อยากเหนื่อยไงคุณหนึ่ง…” หนึ่งก

บทที่ 8 บทของคนรักรถสปอร์ตคันหรูขับเข้ามาในรั้วคฤหาสน์เนตรวรชัย ทันทีที่รถจอดม่านตะวันก็ปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมจะเปิดประตูลงไปแต่มือหนาก็คว้าข้อมือของเธอไว้ก่อน“รู้ใช่ไหมว่าต้องทำตัวยังไง?”“ม่านทราบค่ะ”ยศชัยปล่อยข้อมือเธอทันทีราวกับแตะต้องของร้อน ม่านตะวันไม่ได้อ้อยอิ่งอะไรเธอเปิดประตูลงจากรถ เขาเองก็ตามลงมาแต่ก่อนจะเดินเข้าบ้าน เธอเอื้อมคว้าแขนเขาไว้สวมกอดหลวม ๆ เหมือนทำตามหน้าที่มากกว่าความรู้สึก“คุณแม่บ้านมาค่ะ” ม่านตะวันกระซิบพอให้ได้ยินกันแค่สองคนเสียงนั้นย้ำเตือนว่าคนสนิทของมารดาเขากำลังเดินตรงมาทางนี้ ยศชัยไม่พูดอะไรเพราะรับทราบแล้ว แต่สิ่งที่เขาไม่ทันตั้งตัว คือจังหวะที่ม่านตะวันขยับเข้ามาใกล้ แล้วคล้องแขนเขาไว้หลวม ๆ อย่างแนบเนียนเขาไม่ได้ขยับหนี ไม่ได้เอ่ยค้าน ปล่อยให้เธอเกาะแขนเขาเอาไว้ราวกับเป็นเรื่องปกติของสามีภรรยาแต่พอเธอกอดแน่นขึ้นความใกล้ชิดนั้นกลับทำให้เขารู้สึกแปลกแยก ช่วงข้อศอกสัมผัสเข้ากับความหยุ่นนุ่มของเนินอก ซึ่งยศชัยก็ไม่รู้ว่าม่านตะวันจงใจหรือแค่ไม่ทันได้ระวังตัวแต่ยศชัยรู้สึก...รู้สึกแบบชัดเจนเพราะมันแนบเนื้อ และรู้ด้วยว่าวันนี้เธอใส่บราเซียร์ตัวไห