Todos los capítulos de อ้อนรักเมีย: Capítulo 31 - Capítulo 40

"..." ผู้หญิงที่ชื่อรินะถึงกับขึงตาและทำท่าไม่พอใส่พี่ยูทันที"เอ้า กินๆ กันเถอะ จะได้แยกย้ายกันไปพักผ่อนนะลูกนะ"คำพูดยายทำให้เราทุกคนหันมาสนใจที่จะกินข้าว กินไปได้สักพักยายผิงแกก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำและพักผ่อน ตอนนี้เลยเหลือหนุ่มๆ สาวๆ นั่งร่วมวงกันโดยไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไร"เป็นแฟนกับคิงมานานรึยัง?" รินะเป็นฝ่ายถามฉัน"ทำไมล่ะคะ" ฉันเบียงประเด็นแล้วมองหน้ารินะกลับเพราะว่าเธอมามองก่อนโดยใช้สายตาไม่ดีด้วย"ฉันเป็นว่าที่คู่หมั้นของคิง เรารู้จักกันที่ญี่ปุ่น ถ้าให้นับก็สองปีเห็นจะได้" ก็แค่ว่าที่ที่ผู้ชายเขาปฏิเสธไม่เอาอีท่าเดียวเนี่ยนะยังจะกล้าพูด ที่ฉันรู้ก็เพราะว่าพี่คิงบอกมาก่อนหน้าจะเดินเข้าบ้านนี่เอง"แต่แนทรู้จักกับพี่คิงมาหกปีค่ะ นานกว่า" ฉันพูดเกทับพร้อมกับโยกศีรษะคนพี่ให้มาใกล้ๆ เพื่อจะได้ซบหน้าลงที่อกฉัน "อีกอย่างแฟนของแนทเขาเป็นคนที่มั่นคงมากเลย รักเดียวใจเดียว ขนาดรินะสวยแบบนี้พี่คิงยังไม่เปลี่ยนใจไปชอบคุณเลยน่ะ" "ว้าว ฟาดมากน้อง" พี่ยูตะปรบมือให้ "ว่าแต่ขอพี่ซบอกน้องแนทบ้างดิ" ว่าจบพี่ยูก็ทำท่าจะเข้ามาซบอกฉัน แต่จังหวะนั้นดันโดนพี่คิงเอาเท้ายันไว้ที่หน้าท้อง "ไอ้ชาติหมา!

ใจฉันก็มีอยู่แค่เนี้ย ทำไมคนพี่ชอบทำให้หวั่นไหวบ่อยจังอะ"...""เขินเหรอยัยเด็ก""แนทไม่ใช่เมียสักหน่อยอย่าโมเม" "ทำไมจะไม่ใช่ เราได้กันแล้วนะ ถึงจะไม่กี่วันแต่หลายครั้งมาก""ทะลึ่งอะพี่คิง!"ฟึบ! จู่ๆ สมุดการบ้านฉันก็ลอยไปตกอยู่ด้านหน้าซึ่งเป็นฝีมือของผู้ชายมือไวจอมก่อกวน"อุ๊ย สมุดการบ้ารแนทไปโน่นแล้วอะ เก็บสิ" สีหน้าดูทะเล้นแล้วยิ้มแฝงเลศนัย"ใครโยนไปคนนั้นก็ต้องเป็นคนเก็บค่ะ" ใช้สายตาสั่งให้คนพี่เก็บแทนปากบอก"เมียอยู่ใกล้กว่าก็เอื้อมมือไปเก็บสิ" "มันเอื้อมถึงที่ไหนคะ แขนแนทสั้นจะตาย" "ถึงสิลองดู" "..." ส่ายหน้าเอือมระอาแล้วเอี้ยวตัวไปเก็บสมุดการบ้านเอง ขืนเกี่ยงให้พี่เขาเก็บวันนี้ก็คงจะทำไม่เสร็จฟุบ! จู่ๆ ฉันก็ถูกจับกดลง ช่วงหน้าอกเกยอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นแล้วเอวคอดถูกมือใหญ่กดล็อกไว้ กางผ้าตัวบางที่ฉันสวมใส่ถูกถอดออกแล้วร่นอยู่ช่วงเข่า เสื้อถูกถกขึ้นเผยให้เห็นแผ่นหลังนวลเนียน"ข้อดีของการที่เมียไม่ใส่เสื้อในกางเกงในนอนคือเวลาจะเอามันไม่ต้องถอดเยอะ" ฝ่ามือหยาบบีบขยำก้นฉันเล่นอย่างมันมือ"พะ...พี่คิงนี่ไม่ใช่เวลาทำเรื่องอย่างว่านะคะ" ฉันร้องท้วงแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนเพราะดูแล้วน่าจะเ

ช่วงค่ำหลังจากที่เตรียมสถานที่สำหรับนอนค้างคืนกันเสร็จแล้วพวกเราทั้งสี่คนก็พากันมานั่งก่อกองไฟแก้หนาวและพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยตามประสา พี่ยูตะเล่าถึงเรื่องตัวเองให้ฟัง รินะก็ไม่น้อยหน้ายกเรื่องนั่นนี่มาเกทับ พี่คิงเองก็มีเล่าบ้างประปราย และฉันเป็นผู้ฟังที่ดีไม่รู้จะเล่าอะไรเพราะชีวิตไม่ได้เจอโลกกว้างมามากมายเท่าพวกเขา"แล้วแม่แนทล่ะ" อยู่ๆ รินะก็ถามถึงแม่ฉัน"แม่เหรอ?" "อื้ม เห็นก่อนหน้าว่าเธออยู่กับพ่อมาตั้งแต่เด็กและแม่ล่ะไปไหน? แม่เธอยังอยู่รึเปล่า??" "...""ถามบ้าอะไรเนี่ยยัยริ" พี่ยูตะค้านรินะขึ้นเมื่อเห็นฉันเงียบ"นั่นสิ เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ" พี่คิงก็พูดขึ้น สายตาเขามองมาที่ฉัน"เอ้า ก็คนอยากรู้""คือแม่แนทยังมีชีวิตอยู่ แต่แม่เลิกกับพ่อไปมีครอบครัวใหม่ที่ญี่ปุ่นน่ะ""จริงดิ อยู่เมืองอะไรรู้ปะ เผื่อฉันจะรู้จัก" รินะยังคงถามซอกแซกต่อ"ไม่รู้หรอก รู้แค่นั้นเพราะพ่อบอกผ่านๆ ไม่ได้ลงรายละเอียดอะไรมาก" พ่อบอกตั้งแต่ฉันยังเล็กๆ อยู่ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมาก บอกแค่ว่าอย่าเกลียดแม่ จริงๆแม่เป็นคนดี แต่ที่ทิ้งพ่อไปนั้นเป็นเพราะความรักมันหมดลงเลยแยกทางใครทางมันซึ่งแม่ก็เลือกไปในทางที่ม

ฉันไม่เลิกกับพี่คิงหรอก"ทำไมล่ะฮืม...?""เพราะเรารักกันมากค่ะ""เธอรักมันมากอย่างนั้นเหรอ?" "ค่ะ ตอนนี้พี่คิงคือคนเดียวที่หนูมีอยู่ในชีวิต" "เอานี่ไปดู" "..." ฉันรับซองสีน้ำตาลมาก่อนจะเปิดมันออก ภายในนั้นมีรูปภาพอยู่สามใบใส่ซองพลาสติกซ้ำอีกทีและมีคราบเลือดติดอยู่ในรูปภาพแต่ดูเหมือนจะนานมากแล้ว หยิบออกมาดูทีละใบใบแรกคือรูปภาพครอบครัวที่มีพ่อแม่และฉันถ่ายด้วยกันใบที่สองคือรูปภาพแม่อุ้มฉันตอนยังแบเบาะใบที่สามคือผู้หญิงนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่กับผู้ชายอีกคนนะ...นี่มันอะไรกัน"ฉันเจอรูปพวกนั้นในกระเป๋าสตางค์ของผู้หญิงที่ลูกชายฉันเผลอมือฆ่า เด็กในรูปนั่นคือเธอ และแน่นอนว่าผู้หญิงที่นอนตายอยู่คือแม่ของเธอ" "..." โลกเหมือนหยุดหมุนทันที ใจเริ่มแตกสลายลงเรื่อยๆ "เธอยังจะคบกับคนที่ฆ่าแม่ตัวเองได้ลงอีกหรือ" "ไม่จริงใช่มั้ยคะ ไม่..." "แนท!" เสียงพี่คิงตะโกนเรียกก่อนจะวิ่งเข้ามาหา "แนทเป็นอะไรรึเปล่า" "..." ฉันไม่พูดอะไร กำรูปภาพในมือแน่นแล้วเดินออกมาโดยไม่สนใจอะไรอีก"เดี๋ยวสิ" เขาวิ่งตามมาแล้วดึงรั้งแขนฉันไว้ "พ่อพี่ทำอะไรเธอ?!"ฮึก... น้ำใสๆ เริ่มเอ่อออกมาจนคลอเบ้าตา"ฆ่าแม่แนททำไ

EP 21พาร์ทคิงสองปีต่อมาประเทศญี่ปุ่นวันเวลาหมุนผ่านไปไวแป๊บเดียวก็จะสองปีแล้วที่ย้ายมาอยู่ญี่ปุ่น ครั้งนี้คงต้องอยู่ถาวรยันตาย เพราะกลับไทยไปเมียที่เคยรักมากนั้นไม่ต้องการผมอีกแล้วล่ะ เพราะทำเรื่องเหี้ยๆ ต่อเธอที่มันเกินจะให้อภัยฆ่าแม่คนที่รักตายนั่นคือสิ่งที่ตอกย้ำอยู่ในจิตใจไม่เคยเลือนหาย ความรู้สึกผิดถาโถมในใจตลอดเวลา ที่บอกว่าไม่ได้ตั้งใจผมพูดจริงๆ ย้อนไปสี่ปีก่อนตอนที่มาอยู่ญี่ปุ่นใหม่ๆ แน่นอนว่าพ่อแต่งตั้งให้ผมเป็นนายน้อยของแก๊งยากูซ่าที่แกสร้างชื่อขึ้นมากับมือ มันเลี่ยงไม่ได้และต้องยอมจำนนแต่โดยดี งานแรกที่ผมต้องทำเลยคือฆ่าหัวหน้าแก๊ง... มันเป็นแก๊งที่คอยรีดไถและเอาเปรียบชาวบ้านผมฆ่าหัวหน้าได้และ...พ่วงเมียของมัน ผู้หญิงคนนั้นเอาตัวเองเข้ามารับกระสุนด้วยอีกคนทำให้ตายตาม ยอมรับว่าจิตตกมาก คติของผมคือจะไม่ฆ่าผู้หญิง คนแก่ หรือเด็กเป็นอันขาด จะทำก็ต่อเมื่อพวกนั้นมันชั่วและเลวถึงขีดจำกัดจริงๆแล้วมารู้ทีหลังมาผู้หญิงที่นอนจมกองเลือดเพราะน้ำมือผมนั้นคือแม่ของแนท ที่รู้ก็เพราะภายในกระเป๋ามีรูปแนทและลุงอยู่ด้วย มันทำให้ผมช็อกจนสติหลุด ไม่รู้จะทำยังไงเลยเก็บตัวเงียบไปเป็นเดือนๆ แ