جميع فصول : الفصل -الفصل 48

EP 22กลืนไม่เข้าคายไม่ออกกินไม่ลงคงไม่กิน"อาหารไม่อร่อยเหรอคะ" คุณโนยะถามเพราะเห็นว่าชามของผมยังคงมีอาหารเต็ม"อร่อยครับแต่ว่าเป็นคนกินน้อย" แถหน้าด้านๆ ปกติกินเท่าชามข้าวหมายังไม่อิ่มเลย"เหรอคะ" คุณโนยะมีสีหน้าที่ดูฉงนใจก่อนจะปรับตามเดิม "ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยธุระกันดีกว่าค่ะ" "ครับ คือ..." ผมกำลังจะพูดแต่ก็ถูกขัดจังหวะ"แม่คะ" "จ๊ะ" "วันนี้แนทขอไปคาเฟแมวของคุณยายยูมิได้มั้ย""เนก็ขอไปด้วย" "ได้สิ แต่อย่าพากันกลับดึกนะลูก" "รับทราบค่า" ผมยืนทำหน้างง ความสงสัยอัดแน่นเต็มในใจแต่ไม่กล้าที่จะถาม"ก่อนจะไปก็มาไหว้พี่เขาก่อน" แนทและผู้ชายคนนั้นยกมือไหว้ผมตามที่คุณโนยะสั่ง ส่วนผมยกมือรับไหว้แบบมีมารยาท "นี่ลูกสาวคนโตกับลูกชายคนเล็กของฉันเองค่ะ""ละ...ลูกเหรอครับ?!"เป็นลูกบุญธรรมหรือว่ายังไง ก็ในเมื่อแม่ของแนท... "ใช่ค่ะ แนทเป็นลูกสาวแท้ๆ ที่มีกับอดีตสามีเก่า ส่วนนี่เนเป็นลูกชายที่มีกับสามีคนปัจจุบันหรือคุณโอกะคุงนั่นเองค่ะ" คุณโนยะอธิบายให้ผมฟังถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าผู้หญิงคนนี้คือแม่แท้ๆ ของแนทเหรอ"ไปกันดีกว่าแนทเดี๋ยวคุณยายจะปิดร้านก่อน" "อื้มๆ ไปก่อนนะคะแม่" และเธอก็เดินออกไ

EP 23บ้านแม่ยายพูดคุยจนชัดเจนและตกลงปลงใจกลับมาคบกันเหมือนเดิม เราสองคนก็พากันเดินกลับมาที่บ้าน วันนี้จะนอนค้างที่บ้านแม่ยายและคาดว่าอาจจะมีอีกหลายๆ วัน"นอนได้ใช่มั้ยจ๊ะ" แม่ยายถามพร้อมกับเอาผ้าห่มมาวางให้"นอนได้ครับแม่ สบายๆ" ถึงห้องจะดูเล็กไปหน่อยแต่ก็นอนได้แหละ ขอแค่ได้ใกล้เมียก็พอส่วนไอ้ยูมันหนีไปเช่าโรงแรมหรูนอนคนเดียว"แต่ถ้าจะนอนห้องลูกสาวแม่ก็ได้นะถ้าเจ้าตัวเขายอมน่ะ" แม่ยายเปิดทางให้เรียบร้อยครับ ชงลูกเขยเก่งจริงๆ ผมล่ะชอบชะมัด"แม่..." เมียเรียกแม่ลากเสียงยาว"แม่ไปนอนแล้วดีกว่า จะเอาไงก็คุยกันนะ ขอตัวก่อนจ้ะ" แม่ยายเดินจากไปทิ้งให้พวกผมอยู่กันตามลำพังสองต่อสอง"นอนได้มั้ยคะ""ถ้านอนไม่ได้จะให้พี่ไปนอนในห้องเธอปะล่ะ" "ถ้าอยากนอนก็นอน ไม่ได้ว่าอะไร" ปากตอบแต่ตาหลุบมองลงต่ำ มือก็จับชายกระโปรงนอนแก้เขิน"ให้แค่นอนเหรอครับ" ขยับเข้าไปยืนใกล้ๆ แล้วรวบรัดเอวเล็กก่อนจะดึงเข้ามาแนบกาย "สองปีที่เราไม่ได้เจอกันเลยนะ""แล้วพี่อยากจะทำอะไรมากกว่านอนเหรอคะ" เธอแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าผมต้องการอะไร"ไปที่ห้องก่อนมั้ยแล้วเดี๋ยวจะบอก" ปลายนิ้วไล้ตามผิวกายของเมียแล้วหยิบผมยาวสล

EP 24สองเดือนต่อมาชีวิตฉันตอนนี้เหมือนค่อนข้างลงตัวบ้างแล้วในบางเรื่อง เรื่องเรียนไม่ต้องห่วงระดับนี้เอบวกทุกวิชาส่วนเรื่องภาษาญี่ปุ่นนี่แทบจะพูดคล่องกว่าภาษาไทยเสียอีก เล่าย้อนไปตอนที่มาอยู่ใหม่ๆ คือกอดเข่านั่งร้องไห้ทุกวันเพราะมันเหมือนทุกอย่างต้องเริ่มใหม่ อันที่จริงก็กะว่าจะไม่มาแต่แม่ขอร้องอ้อนวอนฉันเลยใจอ่อนเรื่องความรักก็กำลังไปได้สวยถึงจะเปิดตัวตนของกันและกันในตอนนี้ไม่ได้ก็ตาม ถึงอย่างนั้นฉันมีความสุขมากนะ พี่คิงทำหน้าที่แฟนได้ดีเยี่ยมและเสมอต้นเสมอปลาย แต่ด้วยระยะทางและหน้าที่ทำให้เราเจอกันแค่อาทิตย์ละสองครั้งโดยที่คนพี่จะเป็นฝ่ายมาหาที่ซัปโปโรเอง ฉันก็มีแย้งในตอนแรกว่าจะสลับกัน เขามาบ้างฉันไปหาเขาที่โตเกียวบ้างและมีหรือที่เขาจะยอม ให้เหตุผลว่ากลัวฉันจะนั่งรถเหนื่อยเช่นวันนี้เป็นวันที่เราจะต้องเจอกัน มีนัดกินข้าวดูหนังตามประสาหนุ่มสาวที่คลั่งรักกันและกัน คนเป็นแฟนมาตรงตามนัด บางครั้งฉันก็เผลอหลุดขำบ้างให้การปิดบังตัวตนของคนพี่แต่รอบนี้ดีหน่อย เขาแต่งตัวสบายๆ ใส่กางเกงขายาวสีน้ำตาลและเสื้อฮูดสีดำตามด้วยใส่แมสปิดปากสีขาว ฉันเองก็แต่งตัวไม่ต่างจากแฟนเพราะว่ามันคือชุดคู่ของเ

EP 25'สิ้นชื่อนายน้อยคิยะแห่งแก๊ง... แล้ว''ขอให้นายน้อยเดินทางไปสู่โลกใบใหม่ใช้ชีวิตให้มีความสุข'เสียงเอ่ยขานของบรรดาคนที่รักนายน้อยคิยะดังกึกก้องฉันยืนกอดรูปพี่คิงแล้วมองดูโลงศพที่บรรจุร่างของคนรักค่อยๆ ถูกดินกลบทีละนิด น้ำตาไหลออกมาอาบสองแก้มอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทุกคนต่างโศกเศร้าเสียใจไม่ต่างกันโดยเฉพาะยายผิงที่ร้องไห้ฟูมฟายแทบขาดใจ"ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้ มีเกิดก็ต้องมีตาย" ลุงครามพูดขึ้น สีหน้าเขาดูเรียบเฉยเหมือนไม่ได้เสียใจอะไรมากมายนัก ที่สำคัญเขาไม่คิดจะตามหาตัวคนที่ทำให้ลูกชายตัวเองตายเลยสักนิด ปล่อยผ่านเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ"..." ฉันยืนเหม่อลอย สมองคิดไปถึงตอนเราได้ใช้เวลาร่วมกันมันช่างมีความสุขเสียจริง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เสียงหัวเราะของคนพี่ หรือคำว่ายัยเด็กยังคงดังก้องในหัว'ทุกคนวางดอกไม้อาลัยให้นายน้อยคิยะ'ผู้คนมากมายต่อแถวแล้วพากันวางดอกไม้สีขาวลงบนหลุมศพพี่คิงจนครบทุกคน ฉันเป็นคนสุดท้ายวางดอกไม้ลงแล้วลูบพื้นดิน หยดน้ำตาไหลกระทบ "แนทคิดถึงพี่จัง คิดถึงมากแทบขาดใจ ป่านนี้จะไปอยู่ไหนแล้ว คิดถึงกันบ้างรึเปล่านะ" นั่งพูดอยู่อย่างนั้นจนแม่ต้องมาพาตัวฉันไปนั่งพักที่หน