Semua Bab ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา: Bab 11 - Bab 20

(มุมมองของลอเรนโซ่)สงครามกับตระกูลลอมบาร์ดิเป็นการต่อสู้ที่ยืดเยื้อและสกปรก การล้างแค้นเพื่อเอมีเลียของฉันทำให้ช้าลงราวกับคลานไปทีละนิด แต่ในทางที่แปลก มันก็หล่อหลอมฉันเช่นกัน ความโกรธแค้นที่ทำลายทุกอย่างได้เย็นตัวลง กลายเป็นบางสิ่งที่เย็นกว่า แข็งกว่า อดทนกว่า และอันตรายยิ่งกว่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุดฉันยืนอยู่ที่แผนผังในห้องวางแผนสงคราม สายตามองไม่เห็นเขตแดนสีสันเหล่านั้นอีกต่อไป หากแต่เห็นเพียงจุดเดียวที่ตรึงแน่นอยู่ในความว่างเปล่า การล้างแค้นเพื่อเอมีเลียต้องสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ ฉันไม่อาจสะเพร่า ไม่อาจปล่อยให้ความใจร้อนหลงเหลือรากของตระกูลรอสซี่ไว้แม้แต่เส้นเดียวเพ่อให้มันแตกหน่อขึ้นมาอีก ดังนั้น ฉันบอกตัวเอง สิ่งที่น่ารำคาญจากลอมบาร์ดินี้ต้องจัดการให้จบสิ้น และต้องจบอย่างเด็ดขาดในช่วงเวลาที่สมาธิของฉันสงบนิ่งนี้เอง ฉันเริ่มสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของตระกูลรอสซี่ที่ละเอียดอ่อน ตอนแรกมันเป็นเพียงเรื่องเล็ก ถูกมองข้ามได้ง่ายว่าเป็นการฉวยโอกาส สัญญาขนส่งที่เรานับว่าสำคัญกลับล่มในนาทีสุดท้ายเพราะมีผู้เสนอราคาสูงกว่าแบบไม่เปิดเผยตัว เจ้าหน้าที่ระดับล่างของเมืองที่อยู่ในกำมือเรามานานก็เ

(มุมมองของลอเรนโซ่)ความเงียบในคฤหาสน์หลังจากอิซาเบลล่าถูกพาตัวออกไปนั้นแตกต่างออกไป มันเป็นความเงียบของนักล่าที่หลุดพ้นจากสิ่งรบกวนทั้งหมดแล้ว ทั้งตัวจดจ่ออยู่กับเหยื่อเพียงหนึ่งเดียวที่ถูกระบุชัดเจน ความโศกเศร้าของฉันเคยดุร้าย ไร้การควบคุม ฟาดฟันอย่างสะเปะสะปะ แต่ตอนนี้มันถูกหลอมให้กลายเป็นคมมีดแหลมคม ปลายคมชี้ตรงไปยังตระกูลรอสซี่ ไปที่เธอฉันยืนอยู่ในห้องวางแผน แผนที่ถูกลบสัญลักษณ์ของลอมบาร์ดิที่เคยเกะกะอยู่มาหลายสัปดาห์ออกไปจนหมด เหลือเพียงอาณาเขตของรอสซี่ ถูกไฮไลต์ด้วยสีแดงฉาน ราวกับสอดรับกับจังหวะการเต้นของความแค้นที่ขมับของฉัน มาร์โกยืนอยู่ข้างกาย นิ่งราวกับรูปปั้นแห่งความภักดีที่รอรับคำสั่ง“ถึงเวลาแล้ว” ฉันพูด เสียงก้องในห้องกว้างที่เย็นชาไร้ชีวิต น้ำเสียงราบเรียบ ปราศจากอารมณ์ฉีกขาดที่เคยเกาะกินมันมานาน “ถอนกำลังทั้งหมดจากลอมบาร์ดิ ฉันต้องการทุกคน ทุกอาวุธ และทุกสมาธิ มุ่งไปที่รอสซี่เท่านั้น นี่ไม่ใช่การปะทะย่อยอีกต่อไป นี่คือการกวาดล้าง การทำลายล้างจนสิ้นซาก”มาร์โกพยักหน้า “รับทราบครับ ดอนวาเลนติ ผมจะเรียกระดมพลทั้งหมดทันที” แต่แล้วเขาก็ชะงัก รอยกังวลบางๆ ปรากฏขึ้นระหว่

(มุมมองของลอเรนโซ่)การเดินทางกลับจากงานกาล่านั้นเลือนราง เต็มไปด้วยความโกรธและความว่างเปล่าในอก ภาพของเอมีเลีย—เอวา—ฝังแน่นอยู่ในหัวฉัน เดรสสีเขียวมรกต ทรงผมที่เกล้าขึ้นอย่างสง่างาม และสายตาเย็นชาที่ปราศจากความอบอุ่นใดๆ ที่ฉันเคยโศกเศร้าคร่ำครวญถึงมาหลายเดือน เธอไม่ได้แค่มีชีวิตอยู่—เธอกำลังรุ่งเรือง และเธอมองฉันราวกับเป็นคนแปลหน้า คนที่น่ารำคาญด้วยซ้ำโซเฟียไม่พูดแม้แต่คำเดียวตลอดทางกลับ ความตึงเครียดระหว่างเราหนักหน่วงจนแทบจับต้องได้ในเบาะหลังรถมายบัค อึดอัดจนหายใจไม่ออก เมื่อรถเข้ามาถึงคฤหาสน์ เธอก็ลงจากรถและเดินเข้าไปโดยไม่หันกลับมามอง ความแตกแยกได้กลายเป็นเหวลึก และฉันรู้ด้วยความแน่ชัดว่า น้องสาวของฉันได้เลือกข้างแล้ว น้องฉันเลือกเธอฉันตรงไปที่ห้องทำงานทันที ความเงียบของห้องเป็นสิ่งต้อนรับเมื่อเทียบกับความโกลาหลในหัว ฉันรินวิสกี้ ของเหลวสีอำพันนั้นไม่ช่วยบรรเทาความรู้สึกเย็นยะเยือกในท้องของฉันเลย เธอเรียกอดีตของเราว่า “ดินแดนที่ไม่คิดจะหวนกลับไป” และเธอเรียกฉันว่า… สิ่งรบกวนสิ่งรบกวนคำนั้นคือการดูถูก เป็นคำหยาบคาย ฉัน ลอเรนโซ่ วาเลนติ เคยเป็นศูนย์กลางจักรวาลของเธอมานานแปด

(มุมมองของลอเรนโซ่)ความอัปยศในคืนนั้นที่ตรอกซอยแผดเผารุนแรงยิ่งกว่าความโกรธใดที่ฉันเคยรู้จัก นอนอยู่บนพื้นเปียกชื้น ลิ้มรสเลือดและความพ่ายแพ้ในปาก ขณะที่เอมีเลีย—เอวา—ยืนค้ำฉันด้วยปืน มันคือจุดต่ำสุดที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะมาถึงได้เธอไม่ได้แค่ปฏิเสธฉัน เธอเอาชนะฉันทางร่างกาย ปลดอาวุธฉัน และทิ้งฉันไว้บนพื้นอย่างพังพินาศ ความทรงจำนั้นเป็นตราประทับบนศักดิ์ศรี เป็นแผลเป็นที่เต้นระบมไปพร้อมทุกจังหวะหัวใจหลายวันต่อมา ฉันคือพายุที่ถูกกักขังอยู่ในเพนต์เฮาส์ของตัวเอง ฉันทุบทำลายทุกอย่าง—แจกันล้ำค่าที่เธอเคยชื่นชม แก้วคริสตัลที่เราเคยชนฉลอง จอมอนิเตอร์ที่แสดงรายงานการเงินซึ่งยืนยันความสำเร็จของเธอที่ยังคงเดินหน้าต่อไปฉันตะคอกใส่เงามืด ใส่มาร์โกที่ยืนอย่างระแวง ใส่กำแพงเงียบงันที่เหมือนตัดสินฉัน และสะท้อนคำพูดสุดท้ายของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ครั้งหน้าที่คุณมาหาฉัน ฉันจะไม่พลาด”ดอนผู้เยือกเย็นและรอบคอบหายไป ถูกแทนที่ด้วยสัตว์ที่บาดเจ็บ มาร์โกรู้ดีพอจะเข้าหาฉันเฉพาะเรื่องจำเป็นที่สุด ส่วนโซเฟีย… โซเฟียหายตัวไปไม่ต้องเดาเลยว่าเธออยู่กับใคร คงหัวเราะเยาะฉัน ร่วมฉลองว่าลอเรนโซ่ วาเลนติผู้ยิ่งใหญ่ถ

(มุมมองของเอมีเลีย)เสียงรถของตระกูลวาเลนติที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในความมืด นั่นคือคำไว้อาลัยเพียงหนึ่งเดียวที่โลกใบเก่าจะได้รับ ฉันยืนอยู่ในโรงงานกว้างใหญ่ที่เงียบงัน กลิ่นดินปืนและเลือดติดค้างอยู่ในลำคอ กระดาษใบลาออกที่พับไว้ในมือหนักราวกับเหล็ก“ถือซะว่าเป็นใบลาออกของฉันจากชีวิตของเธอ”คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในความว่างเปล่าที่เขาทิ้งไว้ ไม่มีการอ้อนวอนในแววตา ไม่มีความพยายามครั้งสุดท้ายที่จะครอบครอง มีเพียงความสิ้นสุดอันเหนื่อยล้า เขามองฉัน และเป็นครั้งแรกที่เขา เห็น ฉันจริง ๆ—ไม่ใช่เอมีเลียของเขา ไม่ใช่ผีของเขา ไม่ใช่แม้แต่ศัตรู แต่เป็นตัวตนที่แยกขาด เป็นอิสระ และเขาก็ปล่อยฉันไปชัยชนะนั้นว่างเปล่า มาเตโอถูกยิงและถูกจับ ความทะเยอทะยานของเขาถูกทำลาย ชายที่ฉันเคยรัก เพิ่งยอมทิ้งโลกทั้งใบของตัวเองและเดินจากไป โซเฟียจากไปแล้ว กลับไปหาพี่ชายที่เธอยังคงรัก แม้จะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ฉันยืนอยู่เพียงลำพัง บนยอดพีระมิดแห่งเถ้าถ่านในวันต่อมา ตระกูลรอสซี่ก็จมดิ่งสู่ความโกลาหล เมื่อมาเตโอถูกโค่น และลอเรนโซ่จากไป เหล่าหัวหน้าที่เหลือก็หันมาเข่นฆ่ากันเองราวกับสุนัขอดอยาก ฉันใช้ทั้งอำนาจที่ลอเรนโซ่