ตอนที่ 19

(มุมมองของลอเรนโซ่)

คำสัญญาของคมมีดที่แนบอยู่กับผิวกายคือจุดเปลี่ยนสำคัญ มันตัดขาดเส้นด้ายแห่งการปฏิเสธที่หลงเหลืออยู่เป็นเส้นสุดท้าย ตลอดหนึ่งสัปดาห์ ฉันหลบอยู่ในเพนต์เฮาส์ ไม่ใช่ในฐานะกษัตริย์กลับสู่บัลลังก์ แต่เป็นสัตว์บาดเจ็บที่กลับเข้ารังของตัวเอง ความเงียบไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป มันอัดแน่นไปด้วยเสียงสะท้อนของความล้มเหลวของฉันเอง ฉันยืนอยู่ริมหน้าต่างเป็นชั่วโมง ๆ ไล่สายตามองไฟหน้ารถที่เคลื่อนไหวอยู่เบื้องล่าง แต่ละดวงคือเครื่องเตือนใจว่าเมืองทั้งเมืองกำลังก้าวต่อไปโดยไม่มีฉัน

ฉันไม่แตะต้องรายงานการเงินหรือแฟ้มข่าวกรองเลย ภาษาที่เต็มไปด้วยข้อเท็จจริงเหล่านั้นไม่อาจถ่ายทอดความจริงที่ฉันถูกบังคับให้เผชิญในที่สุดได้—ฉันสูญเสียเธอไปแล้ว ไม่ใช่เพราะความตาย แต่เพราะความมืดบอดอันใหญ่หลวงของตัวฉันเอง ความหมกมุ่นที่ขับเคลื่อนฉันมาหลายเดือนกลับให้ความรู้สึกเหมือนโรคร้าย และวิธีรักษาเพียงอย่างเดียวคือการยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง เจ็บปวดราวกับต้องตัดอวัยวะทิ้ง

ในสภาพของการยอมจำนนที่กลวงนี้เอง มาร์โกพบฉัน เขาไม่เคาะประตู เพียงแค่เดินเข้ามา สีหน้าตึงเครียด “ดอนวาเลนติ” เขากล่าว น้ำเสียงตัดผ่านอากา