LOGINShare
ตอนที่ 17
Latest chapter
ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา ตอนที่ 20
(มุมมองของเอมีเลีย)เสียงรถของตระกูลวาเลนติที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในความมืด นั่นคือคำไว้อาลัยเพียงหนึ่งเดียวที่โลกใบเก่าจะได้รับ ฉันยืนอยู่ในโรงงานกว้างใหญ่ที่เงียบงัน กลิ่นดินปืนและเลือดติดค้างอยู่ในลำคอ กระดาษใบลาออกที่พับไว้ในมือหนักราวกับเหล็ก“ถือซะว่าเป็นใบลาออกของฉันจากชีวิตของเธอ”คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในความว่างเปล่าที่เขาทิ้งไว้ ไม่มีการอ้อนวอนในแววตา ไม่มีความพยายามครั้งสุดท้ายที่จะครอบครอง มีเพียงความสิ้นสุดอันเหนื่อยล้า เขามองฉัน และเป็นครั้งแรกที่เขา เห็น ฉันจริง ๆ—ไม่ใช่เอมีเลียของเขา ไม่ใช่ผีของเขา ไม่ใช่แม้แต่ศัตรู แต่เป็นตัวตนที่แยกขาด เป็นอิสระ และเขาก็ปล่อยฉันไปชัยชนะนั้นว่างเปล่า มาเตโอถูกยิงและถูกจับ ความทะเยอทะยานของเขาถูกทำลาย ชายที่ฉันเคยรัก เพิ่งยอมทิ้งโลกทั้งใบของตัวเองและเดินจากไป โซเฟียจากไปแล้ว กลับไปหาพี่ชายที่เธอยังคงรัก แม้จะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ฉันยืนอยู่เพียงลำพัง บนยอดพีระมิดแห่งเถ้าถ่านในวันต่อมา ตระกูลรอสซี่ก็จมดิ่งสู่ความโกลาหล เมื่อมาเตโอถูกโค่น และลอเรนโซ่จากไป เหล่าหัวหน้าที่เหลือก็หันมาเข่นฆ่ากันเองราวกับสุนัขอดอยาก ฉันใช้ทั้งอำนาจที่ลอเรนโซ่
ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา ตอนที่ 19
(มุมมองของลอเรนโซ่)คำสัญญาของคมมีดที่แนบอยู่กับผิวกายคือจุดเปลี่ยนสำคัญ มันตัดขาดเส้นด้ายแห่งการปฏิเสธที่หลงเหลืออยู่เป็นเส้นสุดท้าย ตลอดหนึ่งสัปดาห์ ฉันหลบอยู่ในเพนต์เฮาส์ ไม่ใช่ในฐานะกษัตริย์กลับสู่บัลลังก์ แต่เป็นสัตว์บาดเจ็บที่กลับเข้ารังของตัวเอง ความเงียบไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป มันอัดแน่นไปด้วยเสียงสะท้อนของความล้มเหลวของฉันเอง ฉันยืนอยู่ริมหน้าต่างเป็นชั่วโมง ๆ ไล่สายตามองไฟหน้ารถที่เคลื่อนไหวอยู่เบื้องล่าง แต่ละดวงคือเครื่องเตือนใจว่าเมืองทั้งเมืองกำลังก้าวต่อไปโดยไม่มีฉันฉันไม่แตะต้องรายงานการเงินหรือแฟ้มข่าวกรองเลย ภาษาที่เต็มไปด้วยข้อเท็จจริงเหล่านั้นไม่อาจถ่ายทอดความจริงที่ฉันถูกบังคับให้เผชิญในที่สุดได้—ฉันสูญเสียเธอไปแล้ว ไม่ใช่เพราะความตาย แต่เพราะความมืดบอดอันใหญ่หลวงของตัวฉันเอง ความหมกมุ่นที่ขับเคลื่อนฉันมาหลายเดือนกลับให้ความรู้สึกเหมือนโรคร้าย และวิธีรักษาเพียงอย่างเดียวคือการยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง เจ็บปวดราวกับต้องตัดอวัยวะทิ้งในสภาพของการยอมจำนนที่กลวงนี้เอง มาร์โกพบฉัน เขาไม่เคาะประตู เพียงแค่เดินเข้ามา สีหน้าตึงเครียด “ดอนวาเลนติ” เขากล่าว น้ำเสียงตัดผ่านอากา
ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา ตอนที่ 18
(มุมมองของลอเรนโซ่)ความอัปยศในคืนนั้นที่ตรอกซอยแผดเผารุนแรงยิ่งกว่าความโกรธใดที่ฉันเคยรู้จัก นอนอยู่บนพื้นเปียกชื้น ลิ้มรสเลือดและความพ่ายแพ้ในปาก ขณะที่เอมีเลีย—เอวา—ยืนค้ำฉันด้วยปืน มันคือจุดต่ำสุดที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะมาถึงได้เธอไม่ได้แค่ปฏิเสธฉัน เธอเอาชนะฉันทางร่างกาย ปลดอาวุธฉัน และทิ้งฉันไว้บนพื้นอย่างพังพินาศ ความทรงจำนั้นเป็นตราประทับบนศักดิ์ศรี เป็นแผลเป็นที่เต้นระบมไปพร้อมทุกจังหวะหัวใจหลายวันต่อมา ฉันคือพายุที่ถูกกักขังอยู่ในเพนต์เฮาส์ของตัวเอง ฉันทุบทำลายทุกอย่าง—แจกันล้ำค่าที่เธอเคยชื่นชม แก้วคริสตัลที่เราเคยชนฉลอง จอมอนิเตอร์ที่แสดงรายงานการเงินซึ่งยืนยันความสำเร็จของเธอที่ยังคงเดินหน้าต่อไปฉันตะคอกใส่เงามืด ใส่มาร์โกที่ยืนอย่างระแวง ใส่กำแพงเงียบงันที่เหมือนตัดสินฉัน และสะท้อนคำพูดสุดท้ายของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ครั้งหน้าที่คุณมาหาฉัน ฉันจะไม่พลาด”ดอนผู้เยือกเย็นและรอบคอบหายไป ถูกแทนที่ด้วยสัตว์ที่บาดเจ็บ มาร์โกรู้ดีพอจะเข้าหาฉันเฉพาะเรื่องจำเป็นที่สุด ส่วนโซเฟีย… โซเฟียหายตัวไปไม่ต้องเดาเลยว่าเธออยู่กับใคร คงหัวเราะเยาะฉัน ร่วมฉลองว่าลอเรนโซ่ วาเลนติผู้ยิ่งใหญ่ถ
ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา ตอนที่ 17
(มุมมองของลอเรนโซ่)การตระหนักว่าฉันกำลังถูกชักใย—ว่าการจดจ่อกับเอมีเลียเพียงคนเดียวทำให้ฉันมองไม่เห็นการขยายอำนาจในวงกว้างของมาเตโอ—เป็นความอัปยศที่บาดลึกยิ่งกว่าคมมีด ฉันกลายเป็นสิ่งรบกวนเอง ลอเรนโซ่ วาเลนติ ถูกลดสถานะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในสงครามของตัวเอง ถูกผู้หญิงที่ฉันพยายามต้อนให้จนมุมจูงจมูกไปมาความโกรธที่ตามมานั้นเย็นและคมเฉียบ เป็นเครื่องมือให้ใช้งาน ไม่ใช่ไฟให้ระเบิด ฉันเรียกมาร์โกเข้ามาในห้องทำงาน แผนที่เมืองถูกกางอยู่ตรงหน้า ราวกับร่างผู้ป่วยที่ถูกวางยาชาอยู่บนโต๊ะผ่าตัด“พอแล้ว” ฉันพูด เสียงราบเรียบ ปราศจากไฟคลั่งที่หล่อเลี้ยงฉันมาหลายสัปดาห์ “การโจมตีส่วนตัวต่อเอวา รอสซี่ หยุดทั้งหมด มีผลทันที”มาร์โกมองฉันอย่างประหลาดใจ “ดอนวาเลนติ?”“เธอคือเสียงไซเรน มาร์โก และฉันกำลังบังคับเรือพุ่งชนโขดหิน” ฉันชี้ไปยังดินแดนที่เรายึดมาจากลอมบาร์ดิ ซึ่งตอนนี้เริ่มถูกแทรกด้วยอิทธิพลของรอสซี่ “นี่แหละคือสนามรบที่แท้จริง ไม่ใช่ฝ่ายการขนส่งของเธอ ไม่ใช่เกมกฎหมายของเธอ แต่คือผืนดิน เราจะหยุดมองเธอ แล้วหันไปมองเขา มาเตโอกำลังได้ใจ ถึงเวลาต้องเตือนว่าทำไมชื่อวาเลนติถึงยังทำให้คนหวาดกลัว
ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา ตอนที่ 16
(มุมมองของลอเรนโซ่)การเดินทางกลับจากงานกาล่านั้นเลือนราง เต็มไปด้วยความโกรธและความว่างเปล่าในอก ภาพของเอมีเลีย—เอวา—ฝังแน่นอยู่ในหัวฉัน เดรสสีเขียวมรกต ทรงผมที่เกล้าขึ้นอย่างสง่างาม และสายตาเย็นชาที่ปราศจากความอบอุ่นใดๆ ที่ฉันเคยโศกเศร้าคร่ำครวญถึงมาหลายเดือน เธอไม่ได้แค่มีชีวิตอยู่—เธอกำลังรุ่งเรือง และเธอมองฉันราวกับเป็นคนแปลหน้า คนที่น่ารำคาญด้วยซ้ำโซเฟียไม่พูดแม้แต่คำเดียวตลอดทางกลับ ความตึงเครียดระหว่างเราหนักหน่วงจนแทบจับต้องได้ในเบาะหลังรถมายบัค อึดอัดจนหายใจไม่ออก เมื่อรถเข้ามาถึงคฤหาสน์ เธอก็ลงจากรถและเดินเข้าไปโดยไม่หันกลับมามอง ความแตกแยกได้กลายเป็นเหวลึก และฉันรู้ด้วยความแน่ชัดว่า น้องสาวของฉันได้เลือกข้างแล้ว น้องฉันเลือกเธอฉันตรงไปที่ห้องทำงานทันที ความเงียบของห้องเป็นสิ่งต้อนรับเมื่อเทียบกับความโกลาหลในหัว ฉันรินวิสกี้ ของเหลวสีอำพันนั้นไม่ช่วยบรรเทาความรู้สึกเย็นยะเยือกในท้องของฉันเลย เธอเรียกอดีตของเราว่า “ดินแดนที่ไม่คิดจะหวนกลับไป” และเธอเรียกฉันว่า… สิ่งรบกวนสิ่งรบกวนคำนั้นคือการดูถูก เป็นคำหยาบคาย ฉัน ลอเรนโซ่ วาเลนติ เคยเป็นศูนย์กลางจักรวาลของเธอมานานแปด
ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา ตอนที่ 15
(มุมมองของลอเรนโซ่)สิ่งนี้เปลี่ยนทุกอย่าง สงครามไม่ใช่การบุกโจมตีตระกูลรอสซี่แบบตรงไปตรงมาอีกต่อไป มันกลายเป็นใยแมงมุมซับซ้อน และน้องสาวของฉันเอง—คือเส้นด้ายที่ถูกถักลึกอยู่ในนั้น ฉันไม่อาจบุกฐานที่มั่นของรอสซี่ได้ โดยไม่เสี่ยงให้เธอตกอยู่ในอันตราย และก็ไม่อาจเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ โดยไม่ยืนยันความสงสัยของตัวเอง และผลักให้เธอหนีไปอยู่ข้างเอมีเลียอย่างสมบูรณ์ฉันต้องการแผนใหม่ ฉันต้องเห็นเอมีเลียคนใหม่นี้ด้วยตาตัวเอง “เอวา รอสซี่”โอกาสมาถึงในไม่กี่วันถัดมา งานกาล่าการกุศลระดับไฮเอนด์ จัดขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะกลางเมือง งานประเภทที่มาเตโอ รอสซี่ใช้ฟอกภาพลักษณ์ และอวด “ความชอบธรรม” ที่เพิ่งได้มาข่าวกรองระบุชัด คนวงในของเขา รวมถึงที่ปรึกษายุทธศาสตร์คนใหม่ จะมาปรากฏตัวฉันจะไป ไม่ใช่ในฐานะนักล่าที่พังประตูบุกเข้าไป แต่ในฐานะ “ผีจากอดีต” ที่ก้าวกลับเข้าสู่ปัจจุบันของเธอค่ำคืนนั้นมาถึง ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงในเพนต์เฮาส์ จัดข้อมือที่ชุดทักซิโด้อย่างเป็นระเบียบ ภาพที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ฉันคนเดิม เฉียบคม เย็นชา ความอ่อนแอจากความโศกเศร้าถูกเผาด้วยไฟใหม่ที่ไม่หยุดยั้งภายนอกฉันคือดอนผู้ทรงอ
