All Chapters of ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา: Chapter 1 - Chapter 10

ตลอดแปดปี ฉันเป็นเพียงเงาที่ไร้ตัวตนในอาณาจักรของ ลอเรนโซ่ วาเลนติ ในตอนกลางวัน ฉันคือผู้ช่วยคนสำคัญ เป็นกลไกลสำคัญที่ช่วยขับเคลื่อนธุรกิจมืดของเขา แต่ในตอนกลางคืน ฉันเป็นเพียงนกที่เชื่องที่สุดในกรงทองของเขา และเป็นร่างไร้ชื่อที่อยู่ใต้เงาของเขา… บนเตียงของเขาฉันรักเขาด้วยความทุ่มเทที่ใกล้เคียงกับความบ้าคลั่ง เป็นเปลวไฟโง่ ๆ ที่ฉันเฝ้าทะนุถนอมตั้งแต่วันที่ฉันเป็นแค่นักเรียนทุนที่ถูกดึงเข้าสู่วังวนของเขา ฉันเคยเชื่อว่าความรักที่เงียบงันของฉันจะสามารถละลายน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจเขาได้สักวันหนึ่ง... แต่ฉันคิดผิดวันที่อิซาเบลล่า รักแรกที่เขาไม่มีวันลืมกลับมา ชายที่ฉันรู้จักก็หายไป รอยยิ้มแสนหายากที่เคยมีให้ฉัน กลายเป็นของเธอทั้งหมด การมีตัวตนของฉันข้างกายก็ถูกลบเลือน ถูกแทนที่ด้วยเธอ แม้กระทั่งตอนที่เธอใส่ร้ายฉัน เขาก็ยังเลือกที่จะเชื่อเธออย่างไม่ลังเลเขาเลือกเธอ... ครั้งแล้วครั้งเล่าฉันยื่นใบลาออก และเขาเซ็นมันโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเขาคิดว่าฉันจะต้องคลานกลับมา โดยที่แตกสลาย และอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาเขาคิดผิดในขณะที่เขามัวแต่เล่นบทครอบครัวแสนหวานกับ "ที่รัก" ของเขา ฉันก็ค่

(มุมมองของเอมีเลีย)สุดสัปดาห์ผ่านไปท่ามกลางความเจ็บปวดและการหลับ ๆ ตื่น ๆ อย่างไม่เป็นสุข พอถึงเช้าวันจันทร์ ขาของฉันยังปวดตุบ ๆ ทุกครั้งที่ก้าวเดิน แต่ฉันก็ไปถึงคฤหาสน์หลักของตระกูลวาเลนติตรงเวลาเป๊ะ—8:55 น. อาคารโอ่อ่าสง่าข่มขวัญนั้น อนุสาวรีย์แห่งอำนาจของลอเรนโซ่ ให้ความรู้สึกเหมือนคุกมากกว่าที่เคยเป็นมาคฤหาสน์แห่งนี้คือป้อมปราการที่แฝงตัวอยู่ภายใต้ความหรูหรา ชายติดอาวุธในสูทตัดเย็บเนี้ยบเดินลาดตระเวนรอบพื้นที่ สายตาไม่พลาดสิ่งใด ห้องโถงใหญ่ก้องด้วยเสียงสนทนา เป็นภาษาอิตาลี เสียงแก้วกระทบกัน และความตึงเครียดที่ซึมลึกอยู่ในทุกการเคลื่อนไหวของตระกูลวาเลนติ ฉันเดินผ่านทางเดินที่คุ้นเคย ได้รับการพยักหน้าทักจากทั้งทหารและนักบัญชี—ทุกคนรู้ตำแหน่งของฉัน แต่ไม่มีใครรู้ความจริงว่าฉันคืออะไรสำหรับดอนของพวกเขาฉันทำกิจวัตรยามเช้าไปตามสัญชาตญาณอัตโนมัติ กาแฟ—ดำ ใส่น้ำตาลสองช้อน แบบเดียวกับที่เขาดื่มแก้วแรกเสมอ คัดแยกจดหมาย ทำเครื่องหมายสัญญาเร่งด่วน และเคลียร์ตารางสำหรับการประชุมสิบโมงกับตระกูลลอมบาร์ดี การเจรจาครั้งนี้สำคัญมาก ฉันใช้เวลาหลายสัปดาห์เตรียมเอกสารให้ ตระกูลลอมบาร์ดีควบคุมท่าเ

(มุมมองของเอมีเลีย)ความเจ็บปวดเป็นความปวดที่ตื้อและคงที่ เป็นเครื่องเตือนใจถึงอุบัติเหตุ ฉันนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลที่ปราศจากเชื้อ จ้องมองเพดาน นับรูเล็ก ๆ บนแผ่นกระเบื้องทีละรู แต่ละรูเหมือนชิ้นส่วนของจิตวิญญาณที่หายไปของฉันประตูถูกเปิดส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ฉันไม่คิดจะหันไปมอง คงเป็นพยาบาลที่เอายามาให้เพิ่ม หรือหมอที่มีคำถามเพิ่มเติม“เอวา? โอ้พระเจ้า เอวา!”เสียงนั้นไม่ใช่ของพยาบาล มันคุ้นเคย อบอุ่น และปนความตื่นตระหนกจนหัวใจฉันบีบรัด ฉันค่อย ๆ หันหัวบนหมอนแข็ง ๆโซเฟีย วาเลนติ ยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าซีด ผมที่ปกติเนี้ยบกลับยุ่งเล็กน้อย ราวกับเธอเพิ่งขยี้มันด้วยความกังวล เธอดูเหมือนเพิ่งบินกลับมาจากที่ไหนสักแห่ง มีเสื้อโค้ทยาวราคาแพงพาดอยู่บนแขน และมีกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมตั้งอยู่ข้างประตูเธอรีบพุ่งมาที่ข้างเตียงฉัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นผ้าพันแผล สายน้ำเกลือ และสภาพยับเยินของฉัน “ฉันเพิ่งบินกลับมาถึง ได้ยินว่าเธอประสบอุบัติเหตุ หมอ… หมอบอกว่าเธอบาดเจ็บ ฉันกลัวมากเลย!” เสียงเธอสั่นในคำสุดท้ายการได้เห็นเธอ เพื่อนที่สนิทที่สุด คนเดียวในโลกที่ฉันรู้สึกว่าเป็นครอบค

(มุมมองของลอเรนโซ่)เสียงตะโกนร้องของเขาก้องสะท้อนผ่านถนนที่ว่างเปล่า เป็นเสียงแห่งความสูญเสียอย่างแท้จริง เขาพยายามโทรกลับไปที่หมายเลขนั้น แต่สายถูกตัด เขาพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง พยายามตามรอยแหล่งที่มา มือสั่นจนแทบจับโทรศัพท์ไม่อยู่“กลับเข้าไป! ทุกคน กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้!” เขาตะคอกใส่ลูกน้อง เสียงสั่นด้วยความสิ้นหวังที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาพุ่งกลับไปที่โกดัง เตะประตูกระแทกเปิด ปืนในมือกวาดเล็งไปทั่วพื้นที่ว่างเปล่าที่นั่นร้างไร้ผู้คน ถูกกวาดเกลี้ยง ไม่เหลือใครสักคน หลักฐานเพียงอย่างเดียวของการต่อสู้คือเศษผ้าสีชมพูเปื้อนเลือดชิ้นหนึ่ง ขาดมาจากชายกระโปรง กองอยู่บนพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยฝุ่น ตรงจุดที่เอมีเลียเคยคุกเข่าลอเรนโซ่เดินโซซัดโซเซเข้าไปหา ก่อนจะทรุดลงคุกเข่า เขายื่นมือออกไป นิ้วมือสั่นเมื่อสัมผัสผ้าชิ้นนั้น มันยังชื้นเล็กน้อยด้วยเลือดของเธอ ความสิ้นสุดนั้นถาโถมใส่เขาอย่างไร้ปรานี นี่คือสิ่งเดียวที่หลงเหลือจากเธอ เศษผ้าเปื้อนเลือดจากชุดของการถูกเหยียดหยามครั้งสุดท้ายเขานึกถึงสัมผัสของผ้าราคาถูกนั้นใต้ปลายนิ้ว ตอนที่เขารับกล่องจากอ้อมแขนของเธอท่ามกลางหิมะ เขานึกถึงของที

(มุมมองของลอเรนโซ่)เครื่องจักรสงครามของตระกูลวาเลนติคำรามขึ้นตามคำสั่งของฉัน มันคืออสูรที่ฉันสร้าง หล่อเลี้ยง และขัดเกลามาตลอดชีวิตผู้ใหญ่ของฉัน และตอนนี้ฉันกำลังจะปล่อยมันออกไปด้วยเป้าหมายเดียว การทำลายล้างให้สิ้นซากฉันยืนอยู่ในห้องวางแผนสงคราม สถานที่ที่เอมีเลียไม่เคยได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้าไป แผนที่บนผนังไม่ใช่อาณาเขตทางธุรกิจอีกต่อไป แต่เป็นสนามรบ ฉันชี้ ฉันออกคำสั่ง เสียงเย็นชาและราบเรียบ ความโศกเศร้าและความโกรธถูกอัดแน่นจนกลายเป็นความมุ่งมั่นอันแข็งแกร่งดั่งเพชร“ถล่มท่าเรือของพวกมันคืนนี้ เผาสินค้าทั้งหมด ฉันไม่สนใจว่าของเราจะปนอยู่กับของพวกมันไหม เผาให้หมด”“พวกคนทำบัญชีของมัน หาให้เจอ แล้วทำให้พวกมันเข้าใจว่า ความภักดีต่อตระกูลที่ตายไปแล้ว เป็นผลร้ายต่อชีวิต”“หลานชายคนนั้น คนที่รอสซี่กำลังปั้นอยู่ ฉันต้องการให้พามาหาฉัน ทั้งเป็น”คำสั่งของฉันได้รับการตอบรับด้วยการพยักหน้าที่หนักแน่น ลูกน้องเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวฉัน ดอนผู้สุขุมและรอบคอบได้หายไป ถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งดุร้าย บางสิ่งที่มองโลกแล้วเห็นแต่สิ่งที่ทำลายได้เท่านั้นพวกเขากลัว ดีแล้ว ความกลัวคือเครื่องมือที่คมกว