Short
ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา

ใต้เงามืดของเขา บนเตียงของเขา

By:  สโนว์Kumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
20Mga Kabanata
4.5Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ตลอดแปดปี ฉันเป็นเพียงเงาที่ไร้ตัวตนในอาณาจักรของ ลอเรนโซ่ วาเลนติ ในตอนกลางวัน ฉันคือผู้ช่วยคนสำคัญ เป็นกลไกลสำคัญที่ช่วยขับเคลื่อนธุรกิจมืดของเขา แต่ในตอนกลางคืน ฉันเป็นเพียงนกที่เชื่องที่สุดในกรงทองของเขา และเป็นร่างไร้ชื่อที่อยู่ใต้เงาของเขา… บนเตียงของเขา ฉันรักเขาด้วยความทุ่มเทที่ใกล้เคียงกับความบ้าคลั่ง เป็นเปลวไฟโง่ ๆ ที่ฉันเฝ้าทะนุถนอมตั้งแต่วันที่ฉันเป็นแค่นักเรียนทุนที่ถูกดึงเข้าสู่วังวนของเขา ฉันเคยเชื่อว่าความรักที่เงียบงันของฉันจะสามารถละลายน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจเขาได้สักวันหนึ่ง... แต่ฉันคิดผิด วันที่อิซาเบลล่า รักแรกที่เขาไม่มีวันลืมกลับมา ชายที่ฉันรู้จักก็หายไป รอยยิ้มแสนหายากที่เคยมีให้ฉัน กลายเป็นของเธอทั้งหมด การมีตัวตนของฉันข้างกายก็ถูกลบเลือน ถูกแทนที่ด้วยเธอ แม้กระทั่งตอนที่เธอใส่ร้ายฉัน เขาก็ยังเลือกที่จะเชื่อเธออย่างไม่ลังเล เขาเลือกเธอ... ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันยื่นใบลาออก และเขาเซ็นมันโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง เขาคิดว่าฉันจะต้องคลานกลับมา โดยที่แตกสลาย และอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขา เขาคิดผิด ในขณะที่เขามัวแต่เล่นบทครอบครัวแสนหวานกับ "ที่รัก" ของเขา ฉันก็ค่อย ๆ เก็บชีวิตที่เคยมีไว้ข้างกายเขาใส่กล่องทีละชิ้น เตรียมที่จะหายตัวไปจากโลกของเขาตลอดกาล

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1

Pagi itu, sinar matahari masuk melalui jendela kamar Kimberly, menyusup di antara tirai tipis berwarna krem. Cahaya lembut menyinari sudut-sudut kamar, menciptakan nuansa hangat yang biasanya menenangkan. Namun, pagi ini, suasana hati Kimberly sama sekali tidak secerah sinar matahari di luar. Ada perasaan gelisah yang tak dapat ia jelaskan, seperti ada awan gelap menggantung di atas kepalanya, siap menurunkan hujan kapan saja.

Kimberly berdiri di depan cermin besar di sudut kamar, memandangi bayangan dirinya yang belum rapi. Rambut pirangnya tergerai acak-acakan, seolah menggambarkan kekacauan yang ia rasakan di dalam hati. “Hari ini harus jadi hari yang baik,” ia bergumam kepada dirinya sendiri, mencoba memberi semangat.

Dengan cepat, ia mengambil sisir dan mulai merapikan rambutnya. Setelah puas dengan penampilannya, ia melirik jam dinding yang menunjukkan waktu hampir pukul tujuh pagi. Terlambat bukanlah opsi bagi Kimberly, walaupun di dalam hatinya, ia merasa berat untuk menghadapi hari ini. Bukan karena tugas atau pelajaran yang menumpuk, melainkan karena satu alasan yang sudah lama membuatnya merasa terganggu—James, ketua OSIS yang terkenal di sekolahnya.

Setelah berpakaian seragam sekolah, ia turun ke ruang makan. Aroma roti panggang dan kopi memenuhi ruangan, namun kali ini aroma itu tidak membuat perutnya terasa lapar. Ibunya duduk di meja, sibuk dengan teleponnya. Sementara itu, ayahnya sudah berangkat lebih awal seperti biasa, mengurus bisnis keluarganya.

“Pagi, Kim,” sapa ibunya, meski tatapannya masih tertuju pada layar ponsel.

“Pagi, Ma,” Kimberly menjawab singkat sambil meraih roti panggang. Perasaan aneh itu masih menghantuinya, seolah ada yang tidak beres, tetapi ia belum tahu apa.

Tak lama kemudian, Kimberly bergegas keluar dari rumah, tas sekolah tergantung di bahunya. Dia berjalan menuju sekolah bersama Jennie, sahabat baiknya yang tinggal di jalan yang sama. Jennie selalu menjadi teman yang bisa diandalkan, orang pertama yang mendengarkan keluh kesah Kimberly tentang apapun, terutama tentang James.

"Kenapa mukamu begitu kusut, Kim?" Jennie bertanya sambil tertawa kecil ketika mereka bertemu di jalan.

Kimberly menghela napas panjang. "Gimana ya, Jenn, aku benci banget kalau ingat ketua OSIS itu. James lagi-lagi mengatur semua orang seperti biasa."

Jennie tersenyum simpul. “Oh, si ketua OSIS kita yang ‘perfeksionis’ itu? Apa lagi sekarang?”

“Setiap kali ada acara sekolah atau kegiatan apa pun, semua harus sesuai dengan standar dia. Seolah-olah dia merasa harus menyelamatkan dunia! Semua hal kecil dikritiknya, semua orang harus tunduk sama perintahnya,” jawab Kimberly sambil mengayunkan langkahnya dengan lebih cepat, menandakan kegusarannya. “Padahal, kita bisa mengatur semuanya sendiri, kan? Kita punya otak juga!”

Jennie mengangguk, memahami amarah sahabatnya. “Iya, aku tahu dia suka bikin orang lain pusing, tapi coba deh, bayangkan betapa ribetnya jadi ketua OSIS. Mungkin dia merasa semua tanggung jawab ada di pundaknya.”

“Tapi tetap saja!” Kimberly mengeluh. “Itu tidak berarti dia bisa memperlakukan semua orang seperti anak buahnya. Dia selalu terlihat dingin, serius, dan… ugh, dia sungguh menyebalkan!”

Saat mereka tiba di sekolah, Kimberly melihat sosok yang paling ia hindari berdiri di depan pintu masuk sekolah. James, ketua OSIS yang selalu tampak sempurna dengan seragam rapi, tengah memimpin rapat singkat dengan beberapa anggota OSIS lainnya. James memang selalu tampak berbeda dari siswa lain—dia tinggi, berwajah tampan dengan aura yang sulit didekati. Semua itu membuatnya tampak lebih dewasa dari usianya. Tetapi bagi Kimberly, penampilan itu tidak menutupi sifat mengontrolnya yang menurutnya menjengkelkan.

“Lihat, si pengatur itu lagi,” desis Kimberly, melirik ke arah James sambil mempercepat langkahnya. “Kenapa dia selalu harus ada di mana-mana?”

Jennie tertawa kecil. “Kamu benar-benar kesal ya sama dia? Mungkin karena dia terlalu sempurna?”

“Pfft. Sempurna? Bukan itu masalahnya,” Kimberly menatap James dengan tatapan tajam. “Aku tidak tahan kalau ada orang yang suka mengatur segalanya tanpa peduli dengan pendapat orang lain. Semua orang di sekolah ini seperti terhipnotis olehnya, tapi tidak denganku. Aku tidak akan membiarkan dia mengatur hidupku!”

Saat pelajaran berlangsung, Kimberly mencoba fokus, tetapi pikirannya terus melayang ke sosok James. Dia tidak bisa berhenti memikirkan betapa menyebalkannya James dengan segala peraturan dan kontrolnya yang berlebihan. Di antara teman-temannya, James memang dipandang sebagai siswa yang cerdas, bertanggung jawab, dan berwibawa, tetapi bagi Kimberly, semua sifat itu hanya menambah daftar panjang alasan mengapa dia tidak menyukai pria itu.

Ketika bel istirahat berbunyi, Kimberly dan Jennie berjalan menuju kantin. Udara di sekitar mereka dipenuhi suara obrolan teman-teman sekelas yang saling bercanda. Namun, di tengah suasana riang itu, Kimberly masih terus memikirkan James.

Di kantin, setelah mendapatkan makanan mereka, Kimberly duduk bersama teman-temannya di meja sudut yang biasa. “Aku tidak paham, apa sih yang dilihat semua orang dari James?” tanyanya dengan frustrasi sambil menggigit sandwichnya. “Dia hanya suka mengatur orang!”

“Ah, lagi-lagi soal James,” sahut salah satu teman sekelas mereka, yang ikut mendengar keluhan Kimberly. “Dia memang orang yang disiplin, Kim. Mungkin itu yang bikin dia dipilih jadi ketua OSIS.”

Kimberly mendengus pelan. “Disiplin itu satu hal, tapi dia terlalu berlebihan. Semua harus berjalan sesuai dengan cara dia, seolah-olah kita ini nggak punya akal sendiri.”

Jennie tertawa kecil, mencoba menenangkan suasana. “Santai, Kim. Mungkin kamu terlalu keras padanya. Dia memang punya tanggung jawab besar sebagai ketua OSIS.”

“Ah, sudahlah. Aku nggak akan biarin dia mengatur hidupku. Aku mau jalani masa SMA ini dengan caraku sendiri,” ujar Kimberly tegas, meski di dalam hatinya ada sedikit kekhawatiran yang tak ia pahami.

Waktu istirahat berlalu, dan akhirnya hari sekolah pun selesai. Kimberly pulang dengan perasaan lelah, bukan karena pelajaran, melainkan karena pikirannya yang terus dipenuhi amarah pada James. Saat tiba di rumah, ia melihat suasana yang sedikit berbeda. Kedua orang tuanya duduk di ruang tamu, berbicara dengan nada serius.

“Kim, bisa ke sini sebentar? Ada yang ingin kami bicarakan,” kata ibunya dengan suara yang tenang namun terasa penuh tekanan.

Kimberly merasa jantungnya berdegup lebih cepat. “Apa yang terjadi?” tanyanya, berjalan mendekati orang tuanya.

Ayahnya menghela napas panjang. “Ini tentang bisnis keluarga kita, Kim. Kami sudah berdiskusi dengan keluarga James.”

Mendengar nama itu disebut, perasaan Kimberly semakin tidak nyaman. “James yang satu sekolah dengan Kim pah? Kenapa dengan keluarga James?” tanyanya, kini benar-benar waspada.

“Ada keputusan penting yang kami buat,” ibunya mulai menjelaskan dengan hati-hati. “Keluarga kita memerlukan dukungan bisnis dari keluarga mereka, bisnis keluarga kita mulai tidak stabil, dan untuk memperkuat hubungan bisnis ini, kami setuju untuk menjodohkanmu dengan James.”

Kata-kata itu terasa seperti bom yang meledak di kepala Kimberly. Segala sesuatu di sekitarnya tampak berhenti. Napasnya tercekat. "Jodoh? Dengan James? Kalian bercanda, kan?” suaranya bergetar.

“Ini keputusan yang baik untuk keluarga, Kim. Ini akan membantu bisnis papahmu tetap kuat,” ibunya mencoba meyakinkan.

“Jadi ini semua soal bisnis?” Kimberly nyaris berteriak. “Kalian menjodohkanku hanya untuk kepentingan bisnis?!”

“Kim, dengarkan kami,” ayahnya menengahi, suaranya tetap tenang. “James adalah pilihan yang baik. Dia pintar, berprestasi, dan keluarganya bisa membantu kita.”

“Tapi aku tidak mau menikah dengan seseorang hanya karena bisnis!” Kimberly menolak keras. “Aku bahkan tidak suka dia! Dia hanya tahu bagaimana mengatur orang lain!”

Dengan marah, Kimberly berlari ke kamarnya, mengunci pintu di belakangnya. Air mata mulai mengalir di pipinya. Dunia yang ia kenal seolah runtuh dalam sekejap. Masa SMA yang seharusnya ia jalani dengan kebebasan, kini terasa seperti penjara.

“Aku tidak percaya ini. Aku tidak percaya!” katanya sambil menatap cermin di kamarnya. Bayangan dirinya terasa begitu asing. “Aku tidak akan biarkan hidupku diatur oleh orang lain… tidak oleh James, tidak oleh siapa pun.”

Kimberly tahu, mulai saat ini hidupnya akan berubah.

*Bersambung~*

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
20 Kabanata
ตอนที่ 1
ตลอดแปดปี ฉันเป็นเพียงเงาที่ไร้ตัวตนในอาณาจักรของ ลอเรนโซ่ วาเลนติ ในตอนกลางวัน ฉันคือผู้ช่วยคนสำคัญ เป็นกลไกลสำคัญที่ช่วยขับเคลื่อนธุรกิจมืดของเขา แต่ในตอนกลางคืน ฉันเป็นเพียงนกที่เชื่องที่สุดในกรงทองของเขา และเป็นร่างไร้ชื่อที่อยู่ใต้เงาของเขา… บนเตียงของเขาฉันรักเขาด้วยความทุ่มเทที่ใกล้เคียงกับความบ้าคลั่ง เป็นเปลวไฟโง่ ๆ ที่ฉันเฝ้าทะนุถนอมตั้งแต่วันที่ฉันเป็นแค่นักเรียนทุนที่ถูกดึงเข้าสู่วังวนของเขา ฉันเคยเชื่อว่าความรักที่เงียบงันของฉันจะสามารถละลายน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจเขาได้สักวันหนึ่ง... แต่ฉันคิดผิดวันที่อิซาเบลล่า รักแรกที่เขาไม่มีวันลืมกลับมา ชายที่ฉันรู้จักก็หายไป รอยยิ้มแสนหายากที่เคยมีให้ฉัน กลายเป็นของเธอทั้งหมด การมีตัวตนของฉันข้างกายก็ถูกลบเลือน ถูกแทนที่ด้วยเธอ แม้กระทั่งตอนที่เธอใส่ร้ายฉัน เขาก็ยังเลือกที่จะเชื่อเธออย่างไม่ลังเลเขาเลือกเธอ... ครั้งแล้วครั้งเล่าฉันยื่นใบลาออก และเขาเซ็นมันโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเขาคิดว่าฉันจะต้องคลานกลับมา โดยที่แตกสลาย และอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาเขาคิดผิดในขณะที่เขามัวแต่เล่นบทครอบครัวแสนหวานกับ "ที่รัก" ของเขา ฉันก็ค่
Magbasa pa
ตอนที่ 2
(มุมมองของเอมีเลีย)หิมะเริ่มตกหนัก เกล็ดหิมะใหญ่ ๆ เกาะติดอยู่กับหน้าต่างเพนต์เฮาส์ ฉันมองกล่องกระดาษแข็งสามใบที่ใส่ชีวิตของฉันไว้ข้างใน สี่ปีที่ถูกกลั่นเหลือเป็นเพียงกองสิ่งของที่น่าสมเพชประตูเปิดออกในขณะที่ฉันกำลังพยายามยกกล่องที่ใหญ่ที่สุด ลอเรนโซ่ยืนอยู่ตรงนั้น โดยมีหิมะบาง ๆ เกาะอยู่บนไหล่เสื้อโค้ทสีดำของเขา ลมหนาวจากโถงทางเดินพัดกระแทกใส่ฉันอย่างจัง ตัดกับอุณหภูมิที่ถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบภายในเพนต์เฮาส์อย่างน่าตกใจดวงตาสีเทาหม่นของเขา ที่ฉันเคยพยายามอ่านมันราวกับดูดวงจากใบชา กวาดประเมินอย่างรวดเร็วตามแบบฉบับเดิม: ตัวฉัน กล่อง และใบหน้าของฉัน ไม่มีความประหลาดใจใด ๆ ในดวงตาคู่นั้น มีแค่เพียงการประเมินค่าเท่านั้น"หาที่อยู่ได้แล้วหรือยัง?" เขาถาม น้ำเสียงเรียบเฉย เป็นโทนเดียวกับที่ใช้ตอนตรวจรายงานฉันกำมือรัดขอบกล่องกระดาษแน่นขึ้น "อพาร์ตเมนต์เก่าของฉันค่ะ เจ้าของห้องให้เช่าเป็นรายเดือน หนึ่งเดือน"คิ้วของเขาขมวดขึ้นเล็กน้อย เป็นเพียงรอยจาง ๆ ระหว่างคิ้ว "หนึ่งเดือนเหรอ? ทำไมล่ะ?"คำถามนั้นฟังดูสบาย ๆ แทบไม่ใส่ใจ และก่อนที่ฉันจะตอบ เขาก็ก้าวผ่านฉันไปแล้ว และหยิบกล่องออกจ
Magbasa pa
ตอนที่ 3
(มุมมองของเอมีเลีย)สุดสัปดาห์ผ่านไปท่ามกลางความเจ็บปวดและการหลับ ๆ ตื่น ๆ อย่างไม่เป็นสุข พอถึงเช้าวันจันทร์ ขาของฉันยังปวดตุบ ๆ ทุกครั้งที่ก้าวเดิน แต่ฉันก็ไปถึงคฤหาสน์หลักของตระกูลวาเลนติตรงเวลาเป๊ะ—8:55 น. อาคารโอ่อ่าสง่าข่มขวัญนั้น อนุสาวรีย์แห่งอำนาจของลอเรนโซ่ ให้ความรู้สึกเหมือนคุกมากกว่าที่เคยเป็นมาคฤหาสน์แห่งนี้คือป้อมปราการที่แฝงตัวอยู่ภายใต้ความหรูหรา ชายติดอาวุธในสูทตัดเย็บเนี้ยบเดินลาดตระเวนรอบพื้นที่ สายตาไม่พลาดสิ่งใด ห้องโถงใหญ่ก้องด้วยเสียงสนทนา เป็นภาษาอิตาลี เสียงแก้วกระทบกัน และความตึงเครียดที่ซึมลึกอยู่ในทุกการเคลื่อนไหวของตระกูลวาเลนติ ฉันเดินผ่านทางเดินที่คุ้นเคย ได้รับการพยักหน้าทักจากทั้งทหารและนักบัญชี—ทุกคนรู้ตำแหน่งของฉัน แต่ไม่มีใครรู้ความจริงว่าฉันคืออะไรสำหรับดอนของพวกเขาฉันทำกิจวัตรยามเช้าไปตามสัญชาตญาณอัตโนมัติ กาแฟ—ดำ ใส่น้ำตาลสองช้อน แบบเดียวกับที่เขาดื่มแก้วแรกเสมอ คัดแยกจดหมาย ทำเครื่องหมายสัญญาเร่งด่วน และเคลียร์ตารางสำหรับการประชุมสิบโมงกับตระกูลลอมบาร์ดี การเจรจาครั้งนี้สำคัญมาก ฉันใช้เวลาหลายสัปดาห์เตรียมเอกสารให้ ตระกูลลอมบาร์ดีควบคุมท่าเ
Magbasa pa
ตอนที่ 4
(มุมมองของเอมีเลีย)หลายวันที่ตามมาคือบททดสอบของการอดทนอย่างเงียบ ๆ ฉันทำหน้าที่ของตัวเองด้วยความมีประสิทธิภาพเย็นชา ราวกับเครื่องจักร จนดูเหมือนจะทำให้ลอเรนโซ่รู้สึกไม่สบายใจ บางครั้งเขาจะยืนมองฉันจากหน้าประตูห้องทำงาน คิ้วขมวดเป็นรอยบาง ๆ ดูสับสน ราวกับพยายามถอดรหัสการเปลี่ยนแปลงในตัวฉัน ผู้หญิงที่เคยมองเขาด้วยความรักอย่างไม่ปิดบัง ตอนนี้กลับมองเขาด้วยความสุภาพว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้า ฉันกลายเป็นผี เป็นผีแบบที่เขาปฏิบัติกับฉันมาโดยตลอดงานเลี้ยงต้อนรับอิซาเบลล่าจะจัดขึ้นที่สถานที่อันทรงเกียรติที่สุดของตระกูล—ห้องบอลรูมหรูหราในคาสิโนแห่งหนึ่งของลอเรนโซ่ หลายวันติดต่อกันฉันเป็นคนประสานงานทุกอย่าง เมนูอาหาร การรักษาความปลอดภัย รายชื่อแขกดอนจากตระกูลพันธมิตรและภรรยาของพวกเขา ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ ลอเรนโซ่ย้ำเรื่องนี้ชัดเจนฉันทบทวนแผนรักษาความปลอดภัยกับมาร์โก ชี้ให้เห็นจุดบอดสองจุดที่เขามองข้ามไป เขามองฉันด้วยแววตาเคารพยิ่งกว่าเดิม “คุณควรเป็นคนดูแลธุรกิจฝั่งนี้นะ เอมีเลีย” เขาพูดเบา ๆ ฉันเพียงยิ้มจาง ๆ ให้ ถ้าเขารู้ความจริงก็คงดีค่ำคืนนั้นมาถึง ฉันสวมชุดเดรสสีดำเรียบง่าย บทบาทของ
Magbasa pa
ตอนที่ 5
(มุมมองของเอมีเลีย)ความเจ็บปวดเป็นความปวดที่ตื้อและคงที่ เป็นเครื่องเตือนใจถึงอุบัติเหตุ ฉันนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลที่ปราศจากเชื้อ จ้องมองเพดาน นับรูเล็ก ๆ บนแผ่นกระเบื้องทีละรู แต่ละรูเหมือนชิ้นส่วนของจิตวิญญาณที่หายไปของฉันประตูถูกเปิดส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ฉันไม่คิดจะหันไปมอง คงเป็นพยาบาลที่เอายามาให้เพิ่ม หรือหมอที่มีคำถามเพิ่มเติม“เอวา? โอ้พระเจ้า เอวา!”เสียงนั้นไม่ใช่ของพยาบาล มันคุ้นเคย อบอุ่น และปนความตื่นตระหนกจนหัวใจฉันบีบรัด ฉันค่อย ๆ หันหัวบนหมอนแข็ง ๆโซเฟีย วาเลนติ ยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าซีด ผมที่ปกติเนี้ยบกลับยุ่งเล็กน้อย ราวกับเธอเพิ่งขยี้มันด้วยความกังวล เธอดูเหมือนเพิ่งบินกลับมาจากที่ไหนสักแห่ง มีเสื้อโค้ทยาวราคาแพงพาดอยู่บนแขน และมีกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมตั้งอยู่ข้างประตูเธอรีบพุ่งมาที่ข้างเตียงฉัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นผ้าพันแผล สายน้ำเกลือ และสภาพยับเยินของฉัน “ฉันเพิ่งบินกลับมาถึง ได้ยินว่าเธอประสบอุบัติเหตุ หมอ… หมอบอกว่าเธอบาดเจ็บ ฉันกลัวมากเลย!” เสียงเธอสั่นในคำสุดท้ายการได้เห็นเธอ เพื่อนที่สนิทที่สุด คนเดียวในโลกที่ฉันรู้สึกว่าเป็นครอบค
Magbasa pa
ตอนที่ 6
(มุมมองของเอมีเลีย)ความเงียบปลอดเชื้อของโรงพยาบาลเป็นเพียงที่พักชั่วคราว หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ได้ออกจากโรงพยาบาล ความทรงจำของอุบัติเหตุยังเป็นแผลสดในหัวใจ แพทย์เตือนให้ฉันพักผ่อน ปล่อยให้ร่างกายฟื้นฟู แต่เครื่องจักรของตระกูลวาเลนติไม่เคยหยุดเพราะชิ้นส่วนที่เสียหาย มันแค่คาดหวังว่าชิ้นส่วนนั้นจะถูกซ่อม หรือถูกแทนที่เช้าวันจันทร์ ฉันกลับไปยังคฤหาสน์ บรรยากาศเปลี่ยนไป ราวกับอากาศเบาบางลง ทุกสายตาจากสมาชิกตระกูลคนอื่น ๆ เต็มไปด้วยความสงสารปนความอยากรู้อยากเห็นอันน่าขยะแขยง ทุกคนได้ยินเรื่องงานเลี้ยงและอุบัติเหตุที่ตามมาแล้ว ฉันไม่ใช่แค่เอมีเลีย อีแวนส์ ผู้ช่วยที่เก่งกาจอีกต่อไป แต่คือผู้หญิงที่ดอนยอมให้ถูกกล่าวหาและเหยียดหยามต่อหน้าฝูงชน เพื่อความพอใจของแฟนสาวเขาฉันก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อไป ปฏิสัมพันธ์ระหว่างฉันกับลอเรนโซ่ถูกจำกัดไว้เพียงบันทึกข้อความและอีเมลที่ส่งผ่านรองหัวหน้าเท่านั้น เขาไม่เรียกฉันไปพบอีกเลย ฉันคิดว่าเพราะสายตาเย็นชาเด็ดขาดของฉันหลังอุบัติเหตุคงทำให้เขาไม่สบายใจ เขาไม่รู้จะรับมือกับฉันในเวอร์ชันนี้ยังไง เวอร์ชันที่ไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอน เพียงมองเขาด้วยดวงตาที่ว่
Magbasa pa
ตอนที่ 7
(มุมมองของลอเรนโซ่)เสียงตะโกนร้องของเขาก้องสะท้อนผ่านถนนที่ว่างเปล่า เป็นเสียงแห่งความสูญเสียอย่างแท้จริง เขาพยายามโทรกลับไปที่หมายเลขนั้น แต่สายถูกตัด เขาพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง พยายามตามรอยแหล่งที่มา มือสั่นจนแทบจับโทรศัพท์ไม่อยู่“กลับเข้าไป! ทุกคน กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้!” เขาตะคอกใส่ลูกน้อง เสียงสั่นด้วยความสิ้นหวังที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาพุ่งกลับไปที่โกดัง เตะประตูกระแทกเปิด ปืนในมือกวาดเล็งไปทั่วพื้นที่ว่างเปล่าที่นั่นร้างไร้ผู้คน ถูกกวาดเกลี้ยง ไม่เหลือใครสักคน หลักฐานเพียงอย่างเดียวของการต่อสู้คือเศษผ้าสีชมพูเปื้อนเลือดชิ้นหนึ่ง ขาดมาจากชายกระโปรง กองอยู่บนพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยฝุ่น ตรงจุดที่เอมีเลียเคยคุกเข่าลอเรนโซ่เดินโซซัดโซเซเข้าไปหา ก่อนจะทรุดลงคุกเข่า เขายื่นมือออกไป นิ้วมือสั่นเมื่อสัมผัสผ้าชิ้นนั้น มันยังชื้นเล็กน้อยด้วยเลือดของเธอ ความสิ้นสุดนั้นถาโถมใส่เขาอย่างไร้ปรานี นี่คือสิ่งเดียวที่หลงเหลือจากเธอ เศษผ้าเปื้อนเลือดจากชุดของการถูกเหยียดหยามครั้งสุดท้ายเขานึกถึงสัมผัสของผ้าราคาถูกนั้นใต้ปลายนิ้ว ตอนที่เขารับกล่องจากอ้อมแขนของเธอท่ามกลางหิมะ เขานึกถึงของที
Magbasa pa
ตอนที่ 8
(มุมมองของลอเรนโซ่)ความเงียบที่ฉันทิ้งไว้ในโกดังแห่งนั้น ลึกซึ้งยิ่งกว่าการระเบิดใด ๆ มันคือความเงียบของรากฐานที่พังทลายลงตลอดสามวัน ฉันไม่ขยับไปจากจุดที่พบเศษผ้าสีชมพูเปื้อนเลือดนั้น โลกภายนอกยังคงหมุนต่อไปอย่างไม่แยแส แต่ภายในตัวฉัน ได้เกิดหายนะขึ้นแล้วเช้าวันที่สาม ลูกน้องเจอฉันคุกเข่าอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นที่เฉียบ เศษผ้ายังคงถูกกำแน่นในมือที่แข็งทื่อ พวกเขาต้องช่วยพยุงฉันขึ้นมา ร่างกายแข็งทื่อ ไร้การตอบสนอง และพาฉันกลับไปที่รถฉันไม่ต่างจากหุ่นเชิดที่ถูกตัดสาย การควบคุมอันเป็นตำนานพังทลายสิ้นกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ เพนต์เฮาส์ของเรา ซึ่งตอนนี้ถูกเงาผีของเธอหลอกหลอนทุกมุม เขื่อนในใจฉันพังทลาย มันเริ่มจากเสียงแก้วแตก เมื่อฉันขว้างเหยือกคริสตัลใส่ผนัง จากนั้นอีกใบ และอีกใบฉันกวาดทำลายทุกอย่างราวกับพายุเฮอริเคน ทำลายสิ่งที่เตือนให้นึกถึงเธอ ซึ่งก็คือทุกสิ่ง แจกันที่เธอใส่ดอกไม้สดทุกวันจันทร์ หนังสือที่เธออ่านค้างไว้บนโต๊ะข้าง ๆ ฉันฉีกมันออกเป็นสองส่วน เสียงกระดาษขาดดังสะท้อนอย่างน่าสมเพช เหมือนเสียงฉีกขาดในวิญญาณของฉันท้ายที่สุดฉันไปหยุดอยู่ในห้องเก่าของเธอ ห้องที่ฉันไม่เคยคิดจะ
Magbasa pa
ตอนที่ 9
(มุมมองของลอเรนโซ่)เครื่องจักรสงครามของตระกูลวาเลนติคำรามขึ้นตามคำสั่งของฉัน มันคืออสูรที่ฉันสร้าง หล่อเลี้ยง และขัดเกลามาตลอดชีวิตผู้ใหญ่ของฉัน และตอนนี้ฉันกำลังจะปล่อยมันออกไปด้วยเป้าหมายเดียว การทำลายล้างให้สิ้นซากฉันยืนอยู่ในห้องวางแผนสงคราม สถานที่ที่เอมีเลียไม่เคยได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้าไป แผนที่บนผนังไม่ใช่อาณาเขตทางธุรกิจอีกต่อไป แต่เป็นสนามรบ ฉันชี้ ฉันออกคำสั่ง เสียงเย็นชาและราบเรียบ ความโศกเศร้าและความโกรธถูกอัดแน่นจนกลายเป็นความมุ่งมั่นอันแข็งแกร่งดั่งเพชร“ถล่มท่าเรือของพวกมันคืนนี้ เผาสินค้าทั้งหมด ฉันไม่สนใจว่าของเราจะปนอยู่กับของพวกมันไหม เผาให้หมด”“พวกคนทำบัญชีของมัน หาให้เจอ แล้วทำให้พวกมันเข้าใจว่า ความภักดีต่อตระกูลที่ตายไปแล้ว เป็นผลร้ายต่อชีวิต”“หลานชายคนนั้น คนที่รอสซี่กำลังปั้นอยู่ ฉันต้องการให้พามาหาฉัน ทั้งเป็น”คำสั่งของฉันได้รับการตอบรับด้วยการพยักหน้าที่หนักแน่น ลูกน้องเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวฉัน ดอนผู้สุขุมและรอบคอบได้หายไป ถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งดุร้าย บางสิ่งที่มองโลกแล้วเห็นแต่สิ่งที่ทำลายได้เท่านั้นพวกเขากลัว ดีแล้ว ความกลัวคือเครื่องมือที่คมกว
Magbasa pa
ตอนที่ 10
(มุมมองของเอมีเลีย)ทุกอณูในร่างกายของฉันกรีดร้องต่อต้าน เป็นการประท้วงจากสัญชาตญาณต่อชื่อที่แปลกปลอมกำลังห่อหุ้มตัวตนของฉันอยู่ นี่ไม่ใช่พิธีชำระล้างด้วยน้ำ หากแต่เป็นการล้างบาปด้วยเถ้าถ่านของผู้หญิงที่ฉันเคยเป็น เอมีเลีย อีแวนส์ เด็กสาวที่มีหัวใจเปี่ยมด้วยความหวัง ความภักดีอันเงียบงัน และความรักที่ถูกบดขยี้จนแหลกเป็นผุยผงใต้เท้าของลอเรนโซ่ทุกวินาทีที่ผ่านไป ฉันรู้สึกว่าเธอกำลังเลือนหายไป ราวกับผีที่จางหายเข้าสู่หมอกของอดีตซึ่งฉันไม่อาจมีสิทธิ์คร่ำครวญถึงได้อีก ตัวตนใหม่นี้คือกรงขังที่ฉันเลือกเอง แต่ซี่กรงของมันถูกหล่อขึ้นจากความจำเป็นอันเย็นชาและแข็งกระด้าง บทเรียนที่ลอเรนโซ่สอนฉันด้วยตัวเขาเองว่า ในโลกใบนี้ ความรู้สึกคือความฟุ่มเฟือย และความรักคือภาระที่ใหญ่ที่สุด หากจะมีชีวิตรอด ฉันต้องกลายเป็นใครบางคน…แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่รู้จักลมหายใจแรกที่ฉันสูดเข้าไปในฐานะ เอวา รอสซี่ ราวกับการหายใจเอาเศษแก้วเข้าไปในปอดทุกครั้งที่หายใจเข้า มันเหมือนการทรยศต่อผู้หญิงที่ฉันเคยเป็น เป็นการแตกหักอย่างเจ็บปวดของจิตวิญญาณเอมีเลีย เอแวนส์มาเตโอ จัดการวางแผนทุกอย่างอย่างแนบเนียน บ่งบอกถึงการวา
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status