“ร้านงานแฮนด์เมดที่สวยมากร้านหนึ่ง!” เจียงหร่านยิ้มหวานตอบทั้งสองจับมือกันยืนอยู่บนบันไดเลื่อน เจียงหร่านยืนอยู่ขั้นบน ส่วนเจี่ยงอี้ยืนอยู่ด้านล่าง แต่ส่วนสูงของทั้งคู่กลับดูเข้ากันอย่างพอดี ระหว่างทางก็เรียกสายตาผู้คนได้ไม่น้อยเจี่ยงอี้ยังไม่ค่อยชินกับการถูกคนมอง จึงเผลอก้มหน้าลงปกติเวลาเขาออกไปไหนก็มักใช้ทางพิเศษ นั่งลิฟต์ส่วนตัว แม้แต่จะซื้อของก็ให้พวกอาซวี่จัดการแทน เขาแทบไม่เคยมาที่แบบนี้ด้วยตัวเองเลยเจียงหร่านก็มองออกว่าเขาไม่ค่อยสบายใจ เลยกระซิบเบา ๆ ว่า “เอางี้ไหม มาซบอกฉันก็ได้นะ ฉันจะช่วยบังหน้าหล่อ ๆ ของคุณให้เอง?”คำหยอกล้อเจือแซวของหญิงสาวทำให้เจี่ยงอี้หลุดยิ้ม เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ “ฉันยังไม่ได้หลงตัวเองขนาดนั้นหรอก”พอขึ้นมาถึงชั้นบนสุด ตรงหน้าก็เป็นร้านเค้กแฮนด์เมดร้านหนึ่ง ตัวร้านกว้างขวางมาก กินพื้นที่ไปเกือบหนึ่งในสามของทั้งชั้นเจียงหร่านจองห้องส่วนตัวไว้ตั้งแต่ระหว่างทางแล้ว พอมาถึง เจ้าของร้านก็ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง ก่อนจะพาทั้งสองไปยังห้องที่เตรียมไว้ และช่วยเลือกแบบเค้กให้เรียบร้อยเจี่ยงอี้พอเห็นว่าเป็นการทำเค้ก ก็แปลกใจเล็กน้อย “เธออยากทำเค้กให้ฉันเ
閱讀更多
