All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 351 - Chapter 360

370 Chapters

บทที่ 351

เพียงแต่เจี่ยงอี้ตามใจซูหนิงมากเกินไป จนบางครั้งความสัมพันธ์นี้ก็ดูไร้ความสนุกไปบ้างซูหนิงไม่ใช่หญิงสาววัยเยาว์ที่เพิ่งเริ่มรู้จักความรักอีกแล้ว หลังออกจากรั้วโรงเรียนก้าวเข้าสู่สังคม ความสัมพันธ์ของทั้งสองจึงคล้ายมิตรภาพและความผูกพันแบบคนในครอบครัวมากกว่าต่อให้เจี่ยงอี้ดีกับเธอมากแค่ไหน ไฟรักในใจเธอก็เลือนหายไปนานแล้วเมื่อเห็นแฟนของเพื่อนเปลี่ยนคนแล้วคนเล่า ขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจี่ยงอี้ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ซูหนิงจึงรู้สึกราวกับมองเห็นปลายทางของชีวิตแต่งงานล่วงหน้าเพื่อยื้อเวลาไม่ให้ต้องแต่งงาน ซูหนิงจึงเลือกไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอยู่หลายปีเธอมั่นใจว่าเจี่ยงอี้จะรอเธอเจี่ยงอี้เป็นคนมีความรับผิดชอบสูง และเป็นคนที่ขาดความมั่นคงทางใจอยู่ลึก ๆ เมื่อรักใครแล้วก็ไม่ยอมปล่อยมือได้ง่าย ๆส่วนเธอเองก็ต้องการเวลา เพื่อหาคำตอบให้หัวใจของตัวเองความรู้สึกที่เธอมีต่อเจี่ยงอี้ลึกซึ้งมากพอหรือไม่?เธอจะก้าวเข้าสู่ชีวิตแต่งงานเพื่อเขาได้จริงหรือไม่?เมื่อซูหนิงตัดสินใจแล้ว แม้เจี่ยงอี้จะไม่อยากให้เธอไป แต่ก็ยังสนับสนุนเธออย่างไม่มีเงื่อนไขเพียงแต่ทั้งคู่ต่างคาดไม
Read more

บทที่ 352

ส่วนเรื่องความใกล้ชิดนั้น เจี่ยงอี้เป็นคนที่ใส่ใจความสมบูรณ์แบบจนเกือบเข้าขั้นเคร่งครัด ทั้งคู่แทบไม่ค่อยได้จับมือกันด้วยซ้ำ...ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจูบเลยแต่สิ่งที่เขาทะนุถนอมและให้คุณค่าอย่างที่สุด สำหรับซูหนิงแล้ว กลับไม่สำคัญเลยสักนิดวินาทีนั้น หัวใจของเจี่ยงอี้ราวกับเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วนเพียงแต่เขาคุ้นชินกับการถูกทอดทิ้งมาตั้งแต่เด็ก ระหว่างนั้นเขาอาจเคยดิ้นรน แต่เมื่อช่วงเวลานั้นมาถึงจริง ๆ เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลยเจี่ยงอี้เพียงยืนรออย่างสงบจนซูหนิงสังเกตเห็นเขา จากนั้นท่ามกลางคำอธิบายอย่างลนลานของเธอ เขาก็เอ่ยขอเลิกวันงานหมั้น ซูหนิงไปร่วมงาน แต่เจี่ยงอี้กลับไม่ปรากฏตัวเขายกเลิกงานหมั้นอย่างเอาแต่ใจโดยไม่อธิบายอะไรสักคำ จนถูกทั้งสองครอบครัวตำหนิความผูกพันในฐานะคนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กของทั้งคู่ก็สิ้นสุดลงนับแต่นั้นกาลเวลาผ่านไป เมื่อซูหนิงและเจี่ยงอี้ได้พบกันอีกครั้ง ก็เป็นเวลาสามปีให้หลังแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา ซูหนิงคบแฟนมาสองคน แต่ทุกความสัมพันธ์กลับจบลงอย่างรวดเร็วเธอไม่เคยลืมเจี่ยงอี้ได้เลย ทั้งที่เป็นเธอเองที่เริ่มหวั่นไหวก่อน แต่สุดท้าย คนที่น
Read more

บทที่ 353

“วันนี้เป็นยังไงบ้าง ร่างกายยังมีตรงไหนผิดปกติไหม เจ็บหรือเปล่า?”พอพูดถึงเรื่องพวกนี้ เจียงหร่านถึงกับผ่อนลมหายใจให้เบาลง ราวกับว่าเพียงลงน้ำหนักเสียงมากขึ้น ก็อาจทำให้เขาเจ็บได้“ไม่เจ็บแล้ว ฉันสบายดี” เจี่ยงอี้กระแอมเบา ๆ เสียงยังแหบเล็กน้อย “เธอเลิกกี่โมง ฉันไปรับได้ไหม?”“ห้ามขยับตัว นอนพักดี ๆ ได้ยินไหม? ฉันจะรีบจัดการธุระให้เสร็จแล้วกลับเอง”เจียงหร่านรีบห้ามความคิดนี้ของอีกฝ่ายทันทีผ่านทางโทรศัพท์ เธอได้ยินเจี่ยงอี้หัวเราะอีกครั้ง ดูเหมือนที่เขาพูดไปเมื่อครู่ แค่อยากฟังว่าเจียงหร่านจะเป็นห่วงเขาหรือเปล่าเขาจึงตอบทันทีว่า “ได้ ฉันรอเธอกลับ” ในตอนนั้นเอง เจียงหร่านได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างตัวเจี่ยงอี้ เธอกำลังจะถามว่าเขาอยู่บ้านหรือเปล่า โจวเฟิ่งถังก็ผลักประตูเข้ามาพอดีเมื่อเห็นว่าทุกคนมาถึงกันแล้ว เจียงหร่านจึงได้แต่รีบวางสายคงเป็นอาซวี่หรือไม่ก็คุณหมอยังไม่ได้กลับไป ในเมื่อเจี่ยงอี้รับปากเธอแล้ว ก็ไม่มีทางออกไปไหนส่งเดชแน่นอนมื้อนี้โจวเฟิ่งถังตั้งใจจะคุยกับเจียงหร่านอย่างเปิดอกเปิดใจเจียงหร่านอยู่ในบริษัท ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีคนของตัวเองหรือสายข่าวอยู่
Read more

บทที่ 354

แต่ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป สิ่งที่ปรากฏสู่สายตากลับเป็นห้องที่มืดสนิทและเงียบงันเจียงหร่านอดแปลกใจไม่ได้หน้าต่างกระจกสูงจรดพื้นบานกว้างที่เรียงต่อกันเป็นแนวยาวในห้องนั่งเล่น รวบรวมแสงไฟจากเมืองด้านนอกเข้ามา ก่อนจะทอดลงบนพรมข้างโซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างแผ่วเบาภายในบ้านราวกับไม่มีใครอยู่“เจี่ยงอี้?”ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจเจียงหร่านพลันเกิดความกังวลขึ้นมาเล็กน้อยเสียงของเธอเบาลงโดยไม่รู้ตัวราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนอะไรบางอย่างเข้าทว่าเมื่อเธอเดินไปถึงข้างโซฟา จึงพบว่าร่างของชายหนุ่มขดตัวอยู่ตรงมุมหนึ่ง มีผ้าคลุมบาง ๆ คลุมอยู่บนตัว ดวงตาปิดสนิท เขาเงียบเสียจนทำให้คนมองรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก“...อาอี้” เจียงหร่านถอนหายใจโล่งอก รีบวางกระเป๋าถือลง แล้วนั่งยอง ๆ ข้างโซฟาทันทีเธอเรียกเจี่ยงอี้เบา ๆ สองครั้ง จากนั้นแตะหน้าผากและมือของเขาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าเขาจะมีอะไรผิดปกติ“เธอกลับมาแล้ว”เหมือนเพิ่งตื่นจากการงีบ เสียงของเจี่ยงอี้จึงทุ้มต่ำและแฝงความงัวเงียอยู่เล็กน้อยเขาลืมตาขึ้น แพขนตายาวขยับไหวสองสามครั้ง ก่อนจะมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน “เร็วจัง ฉันนึกว่ายังต้องรออีก
Read more

บทที่ 355

แต่เมื่อเจียงหร่านกลับมา ก็ไม่ได้มีท่าทีผิดปกติอะไรคงเป็นเพราะซูหนิงยังไม่ได้ไปพูดอะไรกับเธอ“หมอบอกแล้วนะคะว่าคุณมีอาการอักเสบ ต้องกินยาให้ตรงเวลา”ในที่สุดเจียงหร่านก็วางสายแล้วเดินกลับมา ระหว่างพูด เธอก็ไปเตรียมยาเม็ดกับน้ำอุ่นให้เจี่ยงอี้เจี่ยงอี้ไอเบา ๆ เพียงครั้งเดียว เจียงหร่านก็รีบวิ่งกลับมาทันที “ไม่ได้สิ ไม่อย่างนั้นฉันเรียกหมอมาให้ตรวจคุณอีกรอบดีกว่า!”“หมอเพิ่งกลับไปไม่ถึงสองชั่วโมงเอง” เจี่ยงอี้ดึงแขนเจียงหร่านไว้ “ฉันแค่ต้องพักผ่อน กินยาก็พอแล้ว”“แต่ว่า...”“เจียงหร่าน บางครั้งก็เคารพความเห็นของคนป่วยบ้างได้ไหม?”เจี่ยงอี้เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงแม้จะแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นมาก“ก็ได้”เจียงหร่านจึงทำได้เพียงถอนหายใจเบา ๆ แล้วยื่นน้ำอุ่นให้ ก่อนป้อนยาเม็ดให้ชายหนุ่มกินเห็นลูกกระเดือกของเขาขยับสองครั้ง กลืนยาทั้งหมดลงไปแล้ว เธอก็ดึงผ้าห่มที่คลุมอยู่บนขาของเขาขึ้นมาอีกเล็กน้อย ตั้งใจจะพยุงเขากลับห้องไปพักผ่อน“ฉันยังไม่อยากนอน” เจี่ยงอี้พูดเสียงเบา พลางเกี่ยวมือเจียงหร่านให้นั่งลงข้างตัว แล้วดึงเธอเข้ามาแนบในอ้อมกอด “วันนี้โจวเฟิ่งถังเรียกเธอไปคุยเรื่อง
Read more

บทที่ 356

เจียงหร่านหัวเราะ ก่อนขัดจังหวะเจี่ยงอี้ทันทีเธอเข้าใจว่า ตอนเด็กเจี่ยงอี้ไม่ได้เติบโตมาแบบถูกตามใจ เจี่ยงเจิ้นจงเข้มงวดและโหดเกินไป อาจทำให้เด็กคนหนึ่งรู้สึกด้อยค่าอยู่บ้างแต่เขาก็ยังเป็นเจี่ยงอี้ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเจี่ยง ประธานเจี่ยงซื่อผู้สูงส่งในวงการธุรกิจ เขาสามารถพลิกเกมและกำหนดสถานการณ์ได้ดั่งใจต่อให้ไร้รัศมีจากตำแหน่ง แค่เขายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังก็สะดุดตาตอนเจอเขาครั้งแรก เจียงหร่านไม่เคยคิดเลยว่าจะได้คบกับเขา...ถ้าจะพูดถึงความไม่มั่นใจ คนที่ควรรู้สึกแบบนั้นเวลาอยู่ต่อหน้าเขาน่าจะเป็นเธอมากกว่า"บอกฉันมา"เจี่ยงอี้ไม่รับมุกแซวของเจียงหร่าน เขามองเธออย่างจริงใจ ราวกับต้องการคำตอบที่แน่ชัดจากเธอ"คุณมีข้อดีหลายอย่างที่ทำให้ฉันชอบจริง ๆ แต่ที่ฉันชอบคุณ...ไม่ใช่แค่เพราะข้อดีของคุณ แต่อยู่กับคุณแล้ว ฉันรู้สึกว่าชีวิตมีความสุข และมีอนาคตที่น่ารอคอย ฉันอยากใช้ชีวิตแบบนี้กับคุณไปตลอดทั้งชีวิต""อีกอย่าง ฉันว่าการชอบใครสักคน ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลหรือคำอธิบายอะไร""ถ้าคุณชอบใคร คุณก็จะอยากอยู่กับเขาโดยธรรมชาติ ไม่ว่าเขาจะเป็นคนแบบไหน คุณก็พร้อมยอมรับและเข้าใจ
Read more

บทที่ 357

"ไปดูของจริงก็ดี"เจี่ยงอี้เห็นด้วย แต่ก็ยังอดใจหายไม่ได้ “มีเรือนหอแล้ว ยังต้องจัดงานแต่งอีก ฉันไม่อยากให้เธอต้องรอนาน”คำที่เจียงหร่านยังไม่ทันพูดจนจบ กลับถูกเจี่ยงอี้พูดออกมาก่อนใบหน้าเธอแดงระเรื่อขึ้นมาพอนึกถึงงานแต่ง เธอก็ไม่เคยตั้งตารอขนาดนี้มาก่อนต่อให้เมื่อก่อน ตอนที่ยังคบหากับฮั่วจี้หมิง แล้วฝ่ายชายเสนอว่าไม่จัดงานเลี้ยงแต่งงาน เธอก็ยังรู้สึกสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นในใจ คิดว่ามันก็เป็นเพียงพิธีรูปแบบหนึ่งเท่านั้นแต่ตอนนี้เธอเพิ่งค้นพบว่า ต่อให้เป็นเพียงพิธีรูปแบบหนึ่ง หากได้ผ่านมันไปพร้อมกับคนที่รัก ก็นับเป็นความหมายสำคัญที่สุดในชีวิตแล้วเธออยากเป็นเจ้าสาวจริง ๆ สักครั้ง อยากเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดและมีความสุขที่สุดของเจี่ยงอี้"ขอแค่คุณรักษาตัวดี ๆ ฉันก็ไม่ต้องรอนานแล้ว"เจียงหร่านถือโอกาสเตือนเจี่ยงอี้อีกครั้งต้องรักษาสภาพจิตใจให้ดี นอนหลับให้พอ กินยาให้ตรงเวลา และทำตามคำสั่งแพทย์ ไม่รู้ว่าเพราะเจี่ยงอี้รับฟังคำพูดของเจียงหร่านแล้ว หรือเป็นเพราะฤทธิ์ยา ทั้งคู่นอนลงบนเตียงได้ไม่นาน เจี่ยงอี้ก็กอดเจียงหร่านหลับไปเพียงแต่เจียงหร่านนึกถึงงานแต่งจนประสาทตื่นตัวขึ้
Read more

บทที่ 358

เหอหว่านเรียนด้านนี้มาจริง ๆนับว่าเป็นลูกสาวที่สืบทอดเส้นทางอาชีพของแม่ เพราะแม่ของเธอทำงานวิจัยและพัฒนายา อีกทั้งยังมีความสามารถมาก ตลอดชีวิตเคยกำกับดูแลงานวิจัยและพัฒนายาหลายโครงการ ก่อนเสียชีวิตยังพัฒนาเทคโนโลยีสิทธิบัตรหนึ่งได้สำเร็จ จนมีชื่อเสียงไปทั่วโลกเพียงแต่เหอหว่านไม่มีพรสวรรค์เหมือนแม่ สมัยเรียน ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่อาจขึ้นเป็นตัวท็อปได้หลังเรียนจบ เธอสมัครงานบริษัทในสายงานที่เกี่ยวข้องมานับไม่ถ้วน แต่เพราะความสามารถของเธอไม่ได้หายากถึงขั้นขาดแคลน อีกทั้งยังมีฐานะเป็นคุณหนูตระกูลเหอ บริษัทเหล่านั้นจึงไม่รับเธอเข้าทำงานเหอหว่านรู้ดีว่า พ่อแม่ของเธอจงใจทำแบบนี้พวกเขาไม่อยากให้เหอหว่านหลุดจากการควบคุม จึงตัดหนทางของเธอทุกทาง กลัวว่าเธอจะสร้างผลงานได้เหมือนแม่แต่เหอหว่านรู้ดีอยู่แก่ใจว่า พวกเขาคิดมากเกินไปหลังจากครั้งก่อนที่โจวเยี่ยนกับหลินซีไปก่อเรื่องที่ร้าน ถึงแม้เธอจะไม่ถูกบันทึกความผิดหรือไล่ออก แต่คะแนนประเมินด้านอาชีพของเหอหว่านก็แทบเหลือศูนย์แล้ว หากปล่อยให้ยืดเยื้อแบบนี้ต่อไป การประเมินเพื่อหลุดพ้นจากการกำกับดูแลของตระกูลเหอก็ไม่มีทางผ่านคำเชิญจ
Read more

บทที่ 359

“ไม่ต้อง” เหอหว่านไม่อยากคุยกับโจวเฮ่าจิง จึงลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไปทันทีแต่โจวเฮ่าจิงกลับเอื้อมมือคว้าข้อมือเหอหว่านไว้ตามธรรมชาติ เขาแรงเยอะ แค่กระตุกเบา ๆ หญิงสาวที่กำลังเดินเร็วก็ถูกแรงเฉื่อยดึงกลับมา รองเท้าส้นสูงลื่นจนเสียหลัก พุ่งล้มเข้าไปในอ้อมอกของเขาโจวเฮ่าจิงเป็นคนไม่ถือตัวกับผู้หญิง เขากำลังจะโอบร่างของเหอหว่านไว้หุ่นของเหอหว่านก็นับว่าเพอร์เฟกต์ไม่น้อย โจวเฮ่าจิงย่อมยินดีจะฉวยโอกาสลิ้มลองสักหน่อยแต่ยังไม่ทันที่มือของเขาจะได้แตะแขนอีกฝ่าย เหอหว่านก็ใช้แรงกดลงไปบริเวณใต้โคนขาของเขาอย่างแรง จนโจวเฮ่าจิงเจ็บหน้าบิดเบี้ยว เกือบร้องลั่นออกมาอย่างเสียภาพลักษณ์เหอหว่านเองก็ล้มลงกับพื้นด้านข้างอย่างทุลักทุเล ก่อนรีบลุกขึ้นทันที“คุณเหอ...” โจวเฮ่าจิงกัดฟันด้วยความเจ็บ “ผมหวังดีจะช่วยคุณ คุณทำแบบนี้ทำไม?”ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงได้รุนแรงขนาดนี้?ได้ยินมาว่ามีผู้ชายตามจีบเธอไม่น้อย แม้แต่โจวเยี่ยนก็ยังหลงเธอจนเสียอาการ ทุกครั้งที่โจวเฮ่าจิงเจอเธอ เขาก็แอบเดาว่าเธอคงเย็นชาต่อหน้า แต่เร่าร้อนลับหลังตอนนี้ดูแล้ว ผู้ชายพวกนั้นคงเป็นพวกชอบโดนทำร้ายสินะ?ยังไงเขาก็ไม่ชอบผู้หญิ
Read more

บทที่ 360

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของสวีจิ้งก็ดังขึ้นเมื่อเห็นชื่อสวีจิ้ง แววตาของฮั่วจี้หมิงขรึมลงเล็กน้อย ก่อนกดวางสายทันทีสวีจิ้งโทรหาเขาตอนนี้ น่าจะเป็นเพราะเรื่องของไป่ชิงไป่ชิงกับสวีจิ้งเป็นเพื่อนซี้กัน ตลอดหลายปีที่คบกันมา ทุกครั้งที่ทั้งคู่มีเรื่องผิดใจกันนิดหน่อย ไป่ชิงก็ได้แต่ไปหาสวีจิ้งแม้เธอจะคอยไกล่เกลี่ยไม่ให้เลิกกัน แต่ทุกครั้งที่ฮั่วจี้หมิงอยู่ต่อหน้าเธอ ก็หนีไม่พ้นถูกกดดันด้วยศีลธรรมและถูกตำหนินานวันเข้า ฮั่วจี้หมิงก็ไม่อยากเจอสวีจิ้งเธอโทรมาตอนนี้ ต้องเป็นเรื่องหย่าของพวกเขาแน่สวีจิ้งก็ไม่ตื๊อ เมื่อฮั่วจี้หมิงไม่รับสาย เธอก็ไม่โทรมาอีกแต่ไม่นาน โทรศัพท์ของฮั่วจี้หมิงก็มีคนแท็กเขาในแชตกลุ่มเป็นเพื่อนห้องฝั่งตรงข้ามสมัยมหาวิทยาลัยที่จะจัดงานวันเกิด เลยชวนเขาไปกินข้าวเย็นนี้นับตั้งแต่เจียงหร่านเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวของฮั่วจี้หมิงกับไป่ชิง ฮั่วจี้หมิงก็ออกจากกลุ่มศิษย์เก่าแทบทั้งหมดเหลือแค่สองกลุ่มของเพื่อนหอพักที่เล่นเกมด้วยกัน ซึ่งเขายังไม่ได้ออกกลุ่มนี้เงียบมานาน จนฮั่วจี้หมิงแทบลืมไปแล้วว่ามีอยู่พอเห็นข้อความ ฮั่วจี้หมิงก็จะกดออกจากกลุ่ม แต่อีกฝ่ายกลับทักข้
Read more
PREV
1
...
323334353637
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status