เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่แสดงท่าที ไป่ชิงก็เริ่มร้อนใจ “คุณจะทำกับฉันแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”“ตอนนี้ตระกูลฮั่ว...ต้องการกองทุนนั้นมากจริง ๆ”ฮั่วจี้หมิงรู้สึกจุกแน่นในลำคอ เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหม่นอึดอัด แต่ไม่กล้ามองเธอน้ำตาของไป่ชิงไหลลงมาถึงมุมปาก แต่เธอกลับหัวเราะออกมา “เพราะกองทุน หรือเพราะเจียงหร่านกันแน่?”แม้เธอจะรู้ดีว่าฮั่วจี้หมิงให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ ทั้งกองทุนและเจียงหร่าน เขาคงไม่คิดจะปล่อยสิ่งใดไปต่อให้ตอนนี้เขาบอกว่าจะไม่หย่ากับเธอ เธอก็ไม่มีทางเชื่อดังนั้นตอนนี้ฮั่วจี้หมิงจึงขี้เกียจแม้แต่จะโกหกเธอแล้ว“...ขอโทษ” ฮั่วจี้หมิงหลับตาลง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนับตั้งแต่วันที่เขาไปขอร้องเจียงหร่าน พวกเขาก็ไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว“ฉันจะชดเชยให้ เธออยากได้อะไรก็ได้”“ชดเชยเหรอ?”ไป่ชิงแค่นหัวเราะเบา ๆ ประกายสุดท้ายในดวงตาดับวูบลงไปจนหมดสิ้นหรือว่ายิ่งคนเราพยายามจะไขว่คว้าบางสิ่งมากเท่าไร ก็ยิ่งสูญเสียสิ่งนั้นมากเท่านั้น?หรือว่านี่คือผลกรรมของเธอ?ความทรงจำพลันย้อนกลับไปเมื่อเธออายุยี่สิบปีปีนั้นเธอออกไปเรียนไกลบ้าน เพราะความฟุ้งเฟ้อจึงก
閱讀更多