บทที่40หมอโซ่: ผู้ไม่หวังดีช่วงนี้ผมทำงานกินอยู่ที่โรงพยาบาลสลับกับคลินิกทำงานจนแทบไม่ได้พบเจอใครเลยขนาดครอบครัวผมยังต้องมาหาผมเองไม่งั้นก็คงไม่ได้เจอกัน ส่วนคุณวันใหม่ผมรู้มาจากซินว่าเธอป่วยรายละเอียดต้องถามจันทร์เจ้าแต่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมไง ผมเลยไม่ได้สนใจอะไร“โซ่!”เสียงเรียกจากด้านหลังอยากทำเป็นไม่ได้ยินจังแต่ก็ต้องหันไปทำหน้าตกใจตามมารยาท“อ้าวณิชาไม่เจอกันนานเลยนะ” ผมฝืนยิ้มให้ณิชาซึ่งเธอก็ยังสร้างภาพน่ารักสดใสให้ผมเห็น ตั้งแต่ผมรู้เรื่องของเธอกับไอ้ตะวันผมไม่สามารถมองณิชาเหมือนเดิมได้อีก ผู้หญิงอันตราย“ใช่ๆ ช่วงนี้งานยุ่งอะแล้วนี่ตะวันไปไหนช่วงนี้ไม่ค่อยเจอกันเลย”“ติดเมียมั้ง เราขอตัวก่อนนะมีเคสตอนบ่ายอะ”เหมือนระเบิดลูกใหญ่ถูกวางเอาไว้ คำว่าติดเมียของโซ่มันไม่ได้ดูเย้าแหย่เลย ณิชาได้แต่เม้มปากมองตามหลังของคนตรงหน้าแถมโซ่ยังยิ้มให้เธอก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดด้วยผมกลับขึ้นมาบนห้องทำงานก็ต้องทิ้งของทุกอย่างเพื่อวิ่งไปอาเจียน ผมอยู่กับอาการแบบนี้มาเป็นเดือนแล้วจะว่าพักผ่อนน้อยก็คงเป็นไปได้ผมถึงอ่อนเพลียแต่ไอ้อาการเหม็นอาหารคลื่นไส้อาเจียนเนี่ยผมเองก็วินิจฉัยไม่ได้“ไหวหร
Last Updated : 2025-12-10
LOGIN
