All Chapters of ใคร่รักคุณหมอ NC25+: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่10งานที่มีปัญหาผมตัดสินใจโทรไปฟ้องแม่และเล่าให้แม่ฟังว่าลูกสาวของแม่ดื้อขนาดไหน ดื้อจนผมอยากจะหยิบไม้หน้าสามฟาดให้ก้นลาย แต่สิ่งที่แม่ผมตอบกลับมาก็คือถ้าลูกสาวฉันมีรอยข่วนเท่าเล็บแมวเมื่อไหร่ฉันจะฟาดแกให้หลังแอ่นเลยตะวันเห็นไหมว่าแม่รักผมมากขนาดไหน T_Tหลังจากที่เธอถ่ายเซตชายหาดเสร็จแล้วก็เตรียมขึ้นเรือเพื่อไปถ่ายเซตงานปาร์ตี้ ทุกคนต้องแสดงสีหน้าสนุกสุดเหวี่ยงแต่ด้วยความที่เรือมันโคลงเคลงและจันทร์เจ้าเธอตัวเล็กเท่าลูกหมานายแบบที่ยืนอยู่จึงช่วยกันประคองตัวเธอไว้“ขอบคุณค่ะ”“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นดื่มกับพวกผมสักแก้วได้ไหมครับ” นายแบบหนุ่มลูกครึ่งกระซิบถามจันทร์เจ้าเบาๆ เธอส่ายหน้าและเดินหนีมานั่งรวมกับนางแบบผู้หญิง แต่ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของตะวันจนเขาแทบอยากจะเดินไปถีบหนุ่มลูกครึ่งให้ร่วงน้ำไปเสียให้จบๆการถ่ายโฆษณากำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นแต่ก็ต้องมาสะดุดเพราะนางแบบสาวชื่ออาปิงเกิดป่วยกะทันหัน บนเรือก็มีตะวันที่เป็นหมออยู่คนเดียว ทีมงานจึงต้องอุ้มเธอเข้ามาพักในห้องใต้ท้องเรือเพื่อให้ตะวันได้ตรวจอาการเบื้องต้น“อาการเป็นยังไงบ้างครับ”“ปวดท้อง ปวดเป็นพักๆ ค่ะแต่ตอนนี้ปวดมาก

บทที่12เดี๋ยวพี่สอน NCแค่สองแก้วฉันก็รู้สึกว่าตัวเองทรงตัวไม่อยู่แล้ว พี่ตะวันยังคุยกับทีมงานถึงปัญหาการถ่ายโฆษณา แต่ฉันแก้สถานการณ์ได้เลยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี“น้องจันทร์เจ้าอยากไปเข้าห้องน้ำไหมครับเดี๋ยวพี่พาไป” นายแบบหนุ่มลูกครึ่งเอ่ยถามแถมยังสัมผัสที่ต้นขาของเธอ เธอจึงปัดมือออกและขยับจนแนบชิดกับตะวัน“เป็นอะไร” ตะวันเอ่ยถามแต่พอเห็นว่านายแบบหนุ่มพยายามเข้าใกล้เธอจึงมองหน้าเชิงตำหนิ“พะ พี่ตะวัน กลับห้องได้ไหม” น้ำเสียงสั่นๆ ของจันทร์เจ้าพาให้ตะวันไม่สบายใจจึงลาทีมงานและพาเธอเดินกลับมาห้องพัก“เป็นอะไรจันทร์เจ้าทำไมเหงื่อออกแบบนี้” ผมสังเกตอาการของเธอตั้งแต่เดินออกมาจากงานเลี้ยงแล้ว เธอดูไม่สบายตัวเหงื่อออกจนน่ากลัว“หนูร้อน มันร้อนมาจากข้างในฮืออ หนูเป็นอะไรไม่รู้พี่ตะวัน”“เวร! เราดื่มไวน์ไปกี่แก้ว”“3ค่ะ แค่3แก้ว”อาการของเธอที่เป็นตะวันมองแป๊บเดียวเขาก็รู้ทันทีว่าเธอถูกยาเสียสาวตอนนี้เธอเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้และเกิดการแพนิคจนกลัวไปหมด“ใจเย็นๆ มานี่” ผมพาเธอเข้ามาในห้องน้ำเพื่อล้วงคอให้เธออาเจียนออกมา หากไปโรงพยาบาลตอนนี้คงจะแตกตื่นกันหมด ถ้ามีข่าวห

บทที่14ของเราไม่มีขนหรือไง กลับมาถึงกรุงเทพฯ จันทร์เจ้าก็เล่าเรื่องที่เธอประสบพบเจอมาให้ผู้เป็นแม่ฟัง แต่เมื่อคุณพ่อเดินลงมาก็ถึงกับโมโหที่มีคนคิดเรื่องสกปรกทำร้ายลูกสาว“โชคดีที่พี่ตะวันจัดการให้ค่ะ”“จัดการอะไร?” ผู้เป็นพ่อหันไปมองหน้าลูกชายทันที“พี่ตะวันต่อยไมค์ไปค่ะคุณพ่อ ไม่มีอะไรค่ะ”“แล้วไป”///จันทร์เจ้า///ฉันต้องรีบปฏิเสธเรื่องราวให้พี่ตะวัน เพราะเมื่อคืนเขาช่วยฉันผ่อนคลาย ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย ไม่เคยได้สำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองสักครั้งจะว่าฉันติดใจก็คงใช่ “วันนี้พี่ตะวันจะไปดูคลินิกใช่ไหมหนูขอไปด้วยนะคะ”“อือ” เขาตอบสั้นๆ จากนั้นก็ขอตัวขึ้นไปพัก ฉันเลยตามขึ้นมาเพื่อขอบคุณเรื่องเมื่อคืน“ไม่เห็นต้องขอบคุณเลย” เขาตอบโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าฉัน “ไม่ได้ค่ะ พี่ตะวันหนูอายจังเลยพี่เห็นนุ่มนิ่มของหนูไหมคะ”“เป็นสาวเป็นนางมาถามแบบนี้ได้ไงจันทร์เจ้า พี่ไม่เห็นหรอกพี่หลับตาแล้วก็หันไปทางอื่น”“แล้วนมหนูล่ะพี่เห็นไหม”“เอ่อ...คือ...” จะบอกว่าไม่เห็นมันก็ดูโกหกถ้าตอบว่าเห็นเธอจะโกรธไหม “ไม่เป็นไรค่ะตอนเด็กๆ เราแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันบ่อยจะตายหนูไม่ถือ แต่ขอบคุณมากนะคะ”“อื้ออ

บทที่16หวงแบบไหนคะระหว่างทานอาหารผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ต่างแลกเปลี่ยนความคิดกันถึงเรื่องธุรกิจของคุณแม่และคุณป้า ทั้งสองท่านนอกจากชอบทำการกุศลแล้วยังมีธุรกิจโรงงานทอผ้าที่ทำกันมาตั้งแต่รุ่นคุณยาย จนมาถึงรุ่นคุณแม่ เด็กๆ อย่างพวกเราก็นั่งกันเงียบๆ มีเพียงพี่ตะวันที่ตักกับข้าวให้ฉันท่ามกลางสายตาของผู้ใหญ่“ขอบคุณค่ะ”“อาหารรสจัดงดได้ก็งดนะจันทร์เจ้ามันมีโซเดียมทำให้ตัวบวม”“ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ตะวัน”“มึงนี่ทำงานคุ้มค่าแรงจริงๆ เลยนะไอ้ตะวัน”“น้องกู กูเป็นห่วงก็ถูกแล้ว หรือมึงไม่เป็นห่วงซินเลย”“จะไปห่วงทำไมทุกวันนี้จ้องแต่จะจับผิดกู”“ตัวเองดีจังเลยมั้ง เที่ยวทุกคืนเมาทุกวัน นี้เป็นคุณหมอได้ยังไงจับฉลากได้มาหรือเปล่า ผิดกับพี่ตะวันเลยแสนดี เรียบร้อย พูดเพราะไม่ขี้เมาเหมือนอิพี่โซ่ โอ๊ย!”และสองพี่น้องก็ตีกันกลางโต๊ะอาหารเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือพี่ตะวันหันมายิ้มให้ฉัน ยิ้มทำไมเด็กคนนี้มันจะละลายแล้วนะหลังจากทานข้าวเสร็จโซ่ก็เดินเข้ามาคุยกับจันทร์เจ้าที่ห้องทำงานของเธอแต่กลับถูกสายตาของตะวันมองมาอย่างไม่คาดสายตา เขารู้สึกไม่พอใจที่โซ่อยู่ใกล้จันทร์เจ้ามากเกินไป โดยไม่รู้เลยว่าความรู้สึกของ

บทที่18ใช้ปากให้พี่หน่อยNcเสร็จเพราะเขาเป็นครั้งที่สองแล้วนะตัวฉัน ความรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลนฉันได้ปลดปล่อยความอึดอัดออกมาจนหมดจากนั้นพี่ตะวันก็คลานขึ้นมาคร่อมตัวฉันไว้“รู้สึกดีไหมครับ”“ดะ ดีมากเลยค่ะ”“พี่ไม่รู้ว่าพี่ชอบเราตั้งแต่เมื่อไหร่รู้เพียงแค่พี่หึง หวง อยากเป็นเจ้าของเราเหลือเกินจันทร์เจ้า”เขารู้สึกดีกับฉันจริงๆเหรอเหมือนกับที่ฉันรู้สึกดีกับเขาใช่ไหม แค่ได้สบตากันตอนนี้ฉันก็รู้สึกหวิวๆยังไงก็ไม่รู้“ช่วยพี่บ้างได้ไหมครับ”“พะ พี่ตะวันจะให้หนูช่วยอะไรคะ”“ใช้ปากให้พี่หน่อยได้ไหม” เสียงกระเส่าอ้อนวอนของตะวันพาให้จันทร์เจ้ารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว“นะ หนูทำไม่เป็นค่ะพี่ตะวัน”ฉันมองหน้าเขาด้วยความเขินอายจนพี่ตะวันจับมือน้อยๆ ของฉันไปสัมผัสที่เป้ากางเกง มะ มันแข็งเป็นลำเลยแก ตึก! ตึก! ตึก! เสียงหัวใจของฉันเองจ้า“พี่ปวดจังเลยครับ ถ้าไม่เสร็จพี่ต้องตายแน่ๆ”“งืออ พี่ตะวันหนูเขิน” แค่ดึงมือกลับก็ถูกคว้าหมับกลับไปสัมผัสมันอีก เราไม่ได้เป็นอะไรกันท่องไว้จันทร์เจ้า อย่าเผลอตัว อย่าเผลอใจให้เขา“ได้ไหมครับ ใช่ปากให้พี่ได้ไหม แค่ปากเองครับ”เขาอ้อนหนักมากอ้อนจนฉันอ่อนระทวยไปหมดแล้ว