บททั้งหมดของ Love of Different Age พันธมิตรการแต่งงานที่แข็งแกร่งที่สุด: บทที่ 21 - บทที่ 30

ณ คฤหาสน์หลักตระกูลภูทนินทร์             เรื่องต่างๆ ภายในบ้านหลังนี้เป็นความดูแลของแม่มาตลอด แม้ว่าจะไม่ค่อยอยู่บ้านก็ตาม สามารถสั่งงานทางไกลได้ควบคู่กับการทำงานนอกสถานที่ มากความสามารถจนน่าทึ่ง ไม่แปลกที่พวกเราสองพี่น้องจะพยายามให้หนัก             ตามแบบฉบับที่พ่อแม่พยายามด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองทั้งนั้น ปวดเมื่อยร่างกายไปหมดทั้งตัว โชคดีที่กลับมานอนแช่น้ำร้อนแบบนี้ บรรเทาอาการลงไปเยอะพอสมควร ตามกำหนดการแล้วนั้นอีกหนึ่งชั่วโมงเรียกรวมตัวห้องอาหาร             สำหรับคนไทยเรื่องกินเรื่องใหญ่มากสำหรับวิถีของพวกเรา และก็ยังได้กินไม่เท่าไหร่...ดันมีแขกไม่ได้รับเชิญมาทำให้อดกินข้าวซะงั้น ไม่รู้เลยว่าแม่โมโหเรื่องของฉันหรือโกรธที่ยังกินไม่เสร็จ คนไทยโมโหหิวเป็นลำดับต้นๆ ของลิสต์ความโกรธง่าย 

 “คุณชายตัดสินใจดีแล้วเหรอครับ ที่จะละทิ้งการแข่งขันทางผลงานธุรกิจเพื่อเป็นเจ้าบ้านคนต่อไป” อดัมถามด้วยความเป็นห่วง เขาทำงานรับใช้นายน้อยคนเล็กของตระกูลอลันมานานพอที่จะรู้ถึงความสามารถ และอะไรหลายอย่างที่มากพอจะต่อสู้ให้กลายเป็นเจ้าบ้านคนถัดไป จึงอยากรู้ว่าสาเหตุอะไรถึงล้มเลิกและเลือกรับมรดกแทน รวมถึงตัดสินใจใช้ภาษาท้องถิ่น ไม่ใช่ภาษาอังกฤษที่เป็นภาษาทางการของชาวแดนจักรวรรดิ เพื่อป้องกันไม่ให้ข้อมูลเล็ดรอดออกไปแม้ว่าจะอยู่ในห้องส่วนตัวก็ตาม  “ฉันตัดสินใจบอกพ่อไปตั้งแต่ห้าปีก่อน ไม่มีวันเปลี่ยนใจในเรื่องนั้นหรอก และก็ไม่เกี่ยวข้องกับคู่หมั้นของฉันด้วย” เมื่อคนรับใช้เปลี่ยนภาษาทำให้อลันเปลี่ยนตามไปด้วย บางการสนทนาไม่จำเป็นต้องให้คนนอกรับรู้จะเป็นการดีที่สุด เพราะบางเรื่องก็ไร้สาระจนกว่าจะต้องมาฟัง “แน่ใจนะขอรับ ไม่ใช่ว่าพอพบเจอกับนายน้อยอีกบ้านเลยเปลี่ยนความ

“อ้าว! ทำไมตื่นเช้าจังครับ เข้ามาก่อนสิ” นภัทรเอ่ยทักทาย เจ้าตัวทักทายอย่างปกติโดยไม่ได้สนใจใครบางคนที่ป่านนี้หน้าแดงก่ำถึงใบหูด้วยความเขินอายไปแล้ว เนื่องจากเขายังไม่รู้สึกว่ามีอะไรแปลก คนที่แปลกน่าจะเป็นคนอายุมากกว่า             “อืม อรุณสวัสดิ์” มอร์ซินขานรับด้วยใบหน้าแดงก่ำ             ให้ตายเถอะ! ออกมาต้อนรับกันด้วยชุดคลุมอาบน้ำได้ยังไงกัน! ไม่คิดถึงหัวใจของเขาบ้างเลยหรือไงกัน หรือว่าเด็กคนนี้จะไม่รู้ว่าเขามีใจให้ ใจจะระเบิด!!!                 “ทำไมหน้าแดงล่ะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่สบายควรหาหมอนะ ให้ผมโทรให้ไหม”  นภัทรถามเป็นชุดด้วยความเป็นห่วงจนก

“พ่อขอถามหน่อย ทำไมถึงคิดว่าตนเองจะไม่ใช่ผู้สืบทอด แล้วทำไมถึงคิดว่าจะไม่มีการแข่งขันเกิดขึ้น เริ่มจากนนท์ตอบก่อน แล้วภัทรค่อยตอบทีหลัง” “ผมตอบก่อนแล้วกันครับ เพราะเหมือนพี่นนท์จะยังไม่พร้อม” นภัทรบอกพลางยกมือขออนุญาตไปด้วย ความจริงเขาเองก็ยังสับสนกับคำพูดของพ่อบังเกิดเกล้าอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้เราคุยกันในฐานะผู้นำกับเหล่าทายาท ความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นเรื่องรอง “อนุญาต” “ตามปกติมักให้ลูกคนโตสืบทอดตำแหน่งอยู่แล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และผมเองก็ไม่ได้ใส่ใจที่อยากจะรับด้วย เพราะวางแผนที่จะหาเงินไปสักระยะแล้วเกษียณตัวเองต่างหาก แต่คำสั่งออกมาแบบนี้ รู้สึกไม่ดีเลยสักนิด” ความสามารถ อายุ เชื้อสาย ถ้านับตามจริงแล้วนั้น กลุ่มบอร์ดบริหาร และเหล่าผู้ช่วยดูแลอาณาเขตที่ช่วยสนับสนุนกับภาครัฐนั้นจำนวนเกินครึ่งเลือกลูกคนเล็กของตระกูลภูทนินทร์เป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป&nbs

ในยุคสมัยที่มีการปรับเปลี่ยนหลักสูตรและการอบรมให้เข้ากับการต้อนรับผู้ไม่ประสงค์ดีในการทำร้ายลูกหลานคนมีเงินทั่วไปมากกว่ามาเฟีย ถือเป็นนโยบายส่งเสริมการเรียนของจักรวรรดิ หากเป็นคนธรรมดาเรียนฟรี แต่ถ้าเป็นครอบครัวคนมีเงินเก็บเต็มจำนวน ถือประโยชน์เอื้อแก่ประชาชนในดินแดน เขาไม่ได้เข้าเรียนหลักสูตรของโรงเรียนนายทหารโดยตรง แต่เป็นหลักสูตรฉบับปรับปรุงใหม่ของยุคสามพันปีต่อมา บางอย่างถูกนำมาบูรณาให้เข้ากับยุคสมัย จนกว่ายุคสงบสุขของคนธรรมดาจะมาถึง หลักสูตรบางอย่างอาจจะมีการปรับเปลี่ยนอีกครั้ง จากหลักสูตรที่มอร์ซินได้เข้าร่วมอบรมในโรงเรียนนายทหาร ระหว่างการเรียนภาคปกติปิดเทอม ทำให้เขาได้รับยศทางทหารในอดีตของยุคสมัยที่เคยรุ่งเรืองมาก่อน นั่นก็คือได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวิน นับจากวันนี้ไปจะไม่ได้มีเพียงยศลอร์ดที่เป็นลูกชายจากตระกูลขุนนางชนชั้นสูงเก่า แต่จะกลายเป็นยศเซอร์ที่ใช้เรียกนายทหารที่มีเกียรติยศ  จากการร่ำเรียน ฝึกอบรม ร่วมถึงการเข้าร่วมสงครามบางประการในการปกป้องประชาชนจากกลุ่มก่อ