บททั้งหมดของ Love of Different Age พันธมิตรการแต่งงานที่แข็งแกร่งที่สุด: บทที่ 31 - บทที่ 40

            “อาหารอร่อยไหมครับ”             “ถึงจะไม่ใช่รสชาติที่คุ้นเคย แต่รสชาติไม่เลวเลย”             “ได้ยินแบบนั้นก็สบายใจหน่อย พ่อครัวคงจะดีใจแย่”             “ระหว่างกินข้าวชวนคุยเรื่องทั่วไปกันเถอะ ฉันยังไม่อยากอาหารไม่ย่อยตอนนี้หรอกนะ นายเข้าใจฉันใช่ไหม นภัทร”             “แน่นอนครับ”             คนรับใช้หลายคนแปลกใจเล็กน้อยที่คู่หมั้นของคุณชายเล็กพูดภาษาไทย ถึงสำเนียงจะยังไม่ชัดมากเท่าไหร่ แต่ก็พอฟังออกว่าพูดถึงเรื่องอะไร แถมยังเป็นไปด้วยความสนุกสนาน นี่ไม่ใช่การหมั้นทางการเมืองแต่เป็นกา

                ดวงตากลมโตมองสำรวจร่างกายอีกคนขณะหลับ ถึงแม้ว่าจะดูไม่เป็นอะไรมาก แต่การดามแขนกับขาข้างเดียวกัน คงจะทำอะไรลำบากมากแน่นอน “เป็นยังไงบ้างครับ” นภัทรถามด้วยความเป็นห่วง             “ยังเจ็บแขนกับขาอยู่นิดหน่อย โชคดีที่กระโดดหลบทัน ไม่งั้นคงจะเจ็บกว่านี้” มอร์ซินตอบเสียงเบา             เขาไม่กล้าพูดอะไรเยอะเพราะยังทะเลาะกันอยู่ แถมยังถูกเมินใส่มาครึ่งวัน ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงมาก่อนจนกระทั่งมาเจอเด็กคนนี้ จึงพยายามระวังคำพูดของตนเองให้มากขึ้น             อดัมที่เริ่มรู้งานก็ปลีกตัวออกไปโดยไม่รอให้ใครไล่ออกไปทั้งนั้น ทั้งคู่น่าจะมีเรื่องให้ต้องพูดคุยกัน ส่วนเขาไปสอบถามรายละเอียดอื่นกับทางโรงพยาบาลดีกว่า 

“ผมขอบอกเรื่องงานและเรื่องสถานการณ์ในบ้านปัจจุบัน เพื่อให้พี่มอร์ซินเตรียมรับมือให้ดี เรื่องเหล่านี้น่าจะด่วนที่สุด เรื่องอื่นค่อยว่ากันใหม่” “นายทำให้ฉันตื่นเต้นนะ บอกมาเถอะ มีเรื่องอะไรระหว่างออกไปข้างนอกใช่ไหม” “เรื่องแรก เดิมทีกลุ่มผู้อาวุโสของตระกูลผมสามสิบกลุ่ม ไม่นับตระกูลผู้ติดตาม ระหว่างที่ผมกับพี่นนท์เริ่มทำงานตอนอายุสิบเจ็ด เราเริ่มด้วยอายุเท่านั้นทั้งคู่ ทำให้ตรวจสอบคนทุจริตในบริษัทสามตระกูล อีกสามตระกูลยักยอกภาษีที่สมควรเอาไปใช้จ่ายบำรุงประชาชนจนเกิดปัญหา พวกเรารวบรวมหลักฐานมากพอที่จะจัดการได้ทั้งหมด” “คนที่ทุจริตเกี่ยวกับบริษัททั้งหมดจะถูกสั่งฟ้องโดยอัยการ ดำเนินโทษตามกฎหมายใหม่ทั้งหมดที่มีการปรับโทษมากขึ้นในยุคนี้ สมาชิกตระกูลที่ไม่มีความเกี่ยวข้องยังคงได้ทำงานต่อไป แต่จะไม่ได้อยู่ในกลุ่มผู้อาวุโสอีกต่อไป เป็นเพียงพนักงานตามตำแหน่งที่ดำรงอยู่ปัจจุบัน “ &ld

            ไม่มีเสียงการพูดคุยเลยสักคำ นอกจากการปะทะกันด้วยร่างกายของศิลปะสู้ตัวต่อตัว ไร้อาวุธพกพา แต่มีอุปกรณ์ป้องกันครบทุกอย่าง เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บจุดสำคัญทั้งหมด             “แฮ่กๆๆ พี่มีความสามารถมากจริงๆ ถึงขนาดสูสีกับผมถือว่าไม่ธรรมดาเลย” นภัทรบอกพลางนอนหอบกลางสนามฝึกซ้อม             “แฮ่กๆๆ นายเองก็มีความสามารถเหมือนกัน ความจริงถ้าแข่งต่ออีกหน่อย ฉันก็อาจจะไม่ไหว” มอร์ซินบอกพลางกระดกน้ำเกลือแร่ดื่มด้วยความกระหาย             “พากันไปอาบน้ำแล้วนอนกันเถอะครับ”             “ฉันอาบให้ไหม จะได้สบายตัว”         &nbs

                ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์นภัทรหัวหมุนกับการจัดเตรียมอะไรหลายอย่างในการเดินทางไปบ้านของคู่หมั้นตนเอง             ทางด้านมอร์ซินเองก็จัดเตรียมการ์ดเชิญมางานหมั้นอย่างเป็นทางการ พร้อมกับส่งให้ทั้งทางไทยและอังกฤษอย่างทั่วถึงและนับบุคคลที่จำเป็นต้องเชิญมางานในครั้งนี้             แม้ว่าทั้งสองจะอยู่บ้านหลังเดียวกัน นอนห้องเดียวกันแต่แทบไม่ค่อยได้คุยกันเลยเพราะต่างคนต่างยุ่งจนหัวหมุน และกลับมาหัวถึงหมอนก็ต่างคนต่างหลับ             มีเพียงการพูดคุยกันเล็กน้อยช่วงมื้ออาหารเช้า หลังจากนั้นต่างคนต่างต้องทำหน้าที่ของตนเองให้ดี จนกว่างานหมั้นจะสิ้นสุดลงคงจะต้องยุ่งแบบนี้ไปอีกสักพักใหญ่             “เป็