Semua Bab ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก: Bab 31 - Bab 40

“ฮวาเอ๋อร์ แม่ได้ยินคนพูดกันเรื่องคุณหนูใหญ่กับเจ้าว่าผู้ใดงดงามกว่ากัน และเป็นคุณหนูใหญ่ที่งดงามกว่า”เหมยฮวาก็ได้ยินข่าวนี้เช่นกัน หลายวันที่ผ่านมา บ่าวรับใช้ต่างจับกลุ่มพูดคุยกันในเรื่องความงามและนำนางไปเปรียบเทียบที่ผ่านมา นางมั่นใจในความงามของตนเองมาตลอด ไม่มีใครงดงามไปกว่านาง แม้แต่คณิกาในหอโคมเขียวที่ขึ้นชื่อว่างดงามโดดเด่น ยังไม่อาจทัดเทียมนาง แต่ตอนนี้ กลับถูกบ่าวรับใช้นำไปเปรียบเทียบกับสตรีใกล้ตาย และยังเป็นนางที่พ่ายแพ้ เช่นนี้จะไม่ให้นางเจ็บใจได้อย่างไร“ข้าก็ได้ยินมาเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่คิดจะใส่ใจ สตรีใกล้ตายอย่างนาง อยู่ได้อีกไม่นานก็ต้องลาโลก” เหมยฮวาเอ่ยเสียงเรียบหากอนุกัวกลับคิดต่าง นางรู้สึกมีบางอย่างไม่ถูกต้อง สตรีใกล้ตายเหตุใดยังคงงดงามสดใส สตรีใกล้ตายด้วยยาพิษที่นางลอบวางยามานานต้องมีรูปร่างผ่ายผอมราวกับผีดิบ และไร้เรี่ยวแรง เช่นนี้จึงจะถูกต้อง“แม่คิดว่ามีบางสิ่งที่ไม่เป็นไปตามแผนของเรา” อนุกัวกล่าวจบก็เดินออกจากเรือนทันที นางมุ่งตรงไปยังเรือนของเจียงลี่มี่หากเมื่อมาถึงเรือน นางต้องชะงักฝีเท้าเมื่อมองเห็นดรุณีน้อยที่งดงามราวนางเซียน แต่นางนั้นไม่อาจก้าวเดินเพียงลำ

เจียงลี่มี่นั่งครุ่นคิดเกี่ยวกับการป่วยของฮูหยินเอกที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า จะมีวิธีใดบ้างที่จะสามารถรักษาฮูหยินเอกได้“เสี่ยวจู ในโลกนี้มีสมุนไพรวิเศษหรือไม่”“ไม่มีเจ้าค่ะ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”คำตอบนี้ทำให้เจียงลี่มี่เงียบไป ทบทวนเรื่องราวในนิยายที่เธออ่าน มันมีชื่อสมุนไพรอยู่บ้างไหมนะ ตอนนั้นเหวินอ๋อง พระเอกของเรื่องรวบรวมสมุนไพรมากมาย จนพบเจอสมุนไพรชนิดหนึ่ง ประโยชน์ของมันวิเศษนัก แต่ไม่ใช่สมุนไพรที่เขาต้องการ จึงไม่ได้ถูกกล่าวถึงอีกทว่าเจียงลี่มี่ที่อ่านนิยายเรื่องนี้จนจำได้ขึ้นใจย่อมจำได้แม่นยำ สมุนไพรนั้นนามว่า ‘หยาดสวรรรค์’ สมุนไพรชนิดนี้มีขายที่โรงเตี๊ยม ‘เจี่ยฮั่น’ โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งของแคว้นที่เปิดขายยาด้วย“เสี่ยวจู ข้าอยากไปโรงเตี๊ยมเจี่ยฮั่น” เสี่ยวจูเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองหน้าคุณหนูใหญ่ด้วยสายตาไม่เข้าใจ“ร่างกายคุณหนูใหญ่ไม่แข็งแรง จะออกไปนอกเรือน ไม่เหมาะเจ้าค่ะ โรงเตี๊ยมเจี่ยฮั่นไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะไปก็ไปได้นะเจ้าคะ”“เอ่อ...” เจียงลี่มี่นิ่งเงียบ เธอรู้ว่าตอนนี้แม้เธอจะหายดีแล้ว แต่คนภายนอกไม่มีใครรู้ มันเป็นความลับของเธอกับเสี่ยวจู ดังนั้น การจะออกไปต้องถูกขัดขว

“คุณชายน้อยเรียกข้า ‘หมอซุน’ เถิด ไม่ทราบว่าท่านต้องการยาใด ดูจากท่าทีของท่านแล้ว คงต้องการยาสำหรับผู้อื่นกระมัง” ท่านหมอตรงหน้าคาดเดาได้แม่นยำนักเจียงลี่มี่ต้องนึกหวั่นใจเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าท่านหมอที่เพิ่งพบหน้าคราแรกจะคาดเดาได้ตรงเผงเช่นนี้“ใช่ขอรับ ข้ามาซื้อหายาให้มารดาไว้บำรุงร่างกาย”“ยาบำรุง?”“ขอรับ ยาบำรุง ข้าต้องการ ‘ยาหยาดสวรรค์’ ไม่ทราบว่าที่โรงเตี๊ยมเจี่ยฮั่นมีหรือไม่”คำ ‘หยาดสวรรค์’ ทำให้สีหน้าของหมอซุนเปลี่ยนเล็กน้อยก่อนจะกลับเป็นปกติ“ยาหยาดสวรรค์? ไม่ทราบว่าคุณชายทราบมาจากที่ใดว่าโรงเตี๊ยมเจี่ยฮั่นเรามียานี้”คำถามนี้ทำให้เจียงลี่มี่นิ่งอึ้ง เธอไม่ได้เตรียมคำตอบมาเพราะนึกว่ายานี้ไม่น่าจะเป็นความลับอะไรมากนัก ก็มันแค่ยาบำรุงเจียงลี่มี่กลอกตาวูบหนึ่งก็นึกหาทางออกได้ “น้องสาวข้า เจียงลี่มี่ ท่านคงได้ยินเรื่องของนางมาบ้าง”หมอซุนพยักหน้าว่าเคยได้ยิน“ข้ามีโอกาสได้พูดคุยกับท่านหมอหลวงที่รักษาน้องสาวข้า จึงสอบถามท่านหมอหลวงถึงยาบำรุง ท่านหมอหลวงแนะนำยาหยาดสวรรค์ให้มารดาข้า”สีหน้าของหมอซุนเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที“ยาหยาดสวรรค์มีราคาเม็ดละห้าร้อยตำลึงทอง คุณชายน้อยต้องการส

“...ต่อให้เหวินอ๋องโปรดปรานเจ้า แต่เพราะเจ้าเป็นบุตรอนุ เจ้าจึงเป็นได้เพียงอนุชายาเท่านั้น ไม่อาจเป็นได้มากกว่านี้...” เจียงลี่มี่กล่าวคล้ายบอกเล่าเรื่องราวทั่วไปที่ผู้ใดก็ทราบให้เหมยฮวาฟัง หากตอกย้ำชาติกำเนิดของนางตรงๆ รอยยิ้มของเหมยฮวาค่อยๆ จางหาย“...และต่อให้ข้าตายไปตั้งแต่ตอนนี้ แต่ตำแหน่งคู่หมั้นของเหวินอ๋องนี้ เจ้าก็ไม่อาจได้มา เจ้าคงไม่ลืมว่าตำแหน่งคู่หมั้นของข้าเป็นฮองเฮาพระราชทานให้กระมัง...” เหมยฮวาต้องคอแข็ง รอยยิ้มบนใบหน้าไม่มีอีกต่อไป“...หรือต่อให้ข้าแต่งให้เหวินอ๋อง ครองตำแหน่งเหวินหวังเฟย แล้วต่อมาข้าตายลง เจ้าก็ไม่อาจได้ตำแหน่งเหวินหวังเฟยอยู่ดี เพราะตำแหน่งนี้ยอมรับเพียงบุตรีของฮูหยินเอก และต้องได้รับความเห็นชอบจากต้วนเล่อฮ่องเต้และฮองเฮา ดังนั้น ผู้ที่จะได้ตำแหน่งนี้ต่อจากข้าย่อมเป็นบุตรีของฮูหยินเอกจากจวนของขุนนางใหญ่ท่านอื่น...”คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของเหมยฮวาแทบแปรเปลี่ยน เพราะนี่เป็นความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง และคล้ายเจียงลี่มี่บอกกับนางโดยอ้อมว่าหากนางต้องการตำแหน่งหวังเฟย นางต้องตายแล้วไปเกิดใหม่เป็นบุตรสาวของฮูหยินเอก ทั้งยังต้องเป็นฮูหยินเอกของบุรุษที่สูง

“ท่านแม่ ให้ข้าทำนะเจ้าคะ ข้าทำขนมอยู่ที่บ้าน บ่าวไพร่มีมากมาย ข้าจะสอนพวกเขาทำ ข้าไม่เหนื่อยหรอกเจ้าค่ะ แล้วข้าก็ได้เงินด้วย จะได้มีเงินมาซื้อยาบำรุงให้ท่านแม่อย่างไรเจ้าคะ” กล่าวจบเธอก็กอดฮูหยินเอกว่านลู่เหมยแถมซบหน้าลงกับบ่าของมารดาอย่างออดอ้อน นี่เป็นครั้งแรกที่เธออ้อนคุณแม่คนนี้ของเธอ“นะเจ้าคะ ท่านแม่” เธอบอกอีกครั้งได้ยินเสียงท่านแม่ของเธอถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “ก็ได้ แม่อนุญาตเจ้าก็ได้”“เย้ ขอบคุณท่านแม่มากเจ้าค่ะ” เจียงลี่มี่บอกเสียงดังก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้มท่านแม่เสียงดังฟอด“ลูกคนนี้นี่” สุ้มเสียงบอกกล่าวอย่างเอ็นดูปนหมั่นไส้นิดๆ“แล้วเจ้าจะเริ่มอย่างไร ไหนเล่าให้แม่ฟัง”“ลูกจะทำขนมออกมาหลายๆ อย่าง แล้วให้เสี่ยวจูเอาไปแจกที่ตลาด ให้คนที่มาตลาดได้ชิมกันเจ้าค่ะ ลูกคิดว่าจะทำเช่นนี้สักสามวัน ถ้าผลออกมาว่าพวกเขาชอบ ลูกถึงค่อยทำออกมาขายเจ้าค่ะ แต่ลูกจะขายไม่แพง คนทั่วไปจะได้ซื้อได้ด้วย แต่ถ้าพวกเขาไม่ชอบ เรื่องนี้ก็ยกเลิกไป”“เจ้าคิดได้รอบคอบ เช่นนั้นพรุ่งนี้เจ้าก็ลงมือทำขนมเสียเลย แล้วเจ้าพร้อมเมื่อใด แม่จะให้ใช้สาวใช้สักสามสี่คนไปช่วยเสี่ยวจูแจกขนมให้ชิม”“ขอบคุณเจ