Semua Bab ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก: Bab 21 - Bab 30

“ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าเผลอบีบแรงไป เจ็บมากมั้ยเจ้าคะ ขอข้าดูสักหน่อย” เหมยฮวายื่นมือมาอีกครั้ง แต่เจียงลี่มี่เอามือไปแอบด้านหลัง น้ำตาคลอ สีหน้าเจ็บปวด“ไม่เป็นไร ข้าเกรงว่าร่างกายที่อ่อนแอของข้าจะทนไม่ไหว แค่แตะเบาๆ ข้าก็เจ็บมากแล้ว” เหมยฮวาชะงักไป มองเจียงลี่มี่อย่างอึ้งๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้า“เช่นนั้นข้าจะระวัง ไม่แตะโดนตัวท่านเจ้าค่ะ ท่านจะได้ไม่เจ็บ” เจียงลี่มี่ลอบยิ้มเหมยฮวายื่นมือไปจับมืออีกฝ่าย แต่ทันทีที่สัมผัส เจียงลี่มี่ก็ชักมือกลับพร้อมกับร้องด้วยความเจ็บปวด“โอ๊ย..เจ็บ ! มือของเจ้า ยิ่งเย็นข้ายิ่งรู้สึกเจ็บ”เหมยฮวาต้องตกใจ นางไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ไม่คิดว่าเพียงมือของนางที่เย็นเพราะอากาศ จะทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดได้เช่นนี้“ข้า...ข้า...ข้าจะทำเช่นไรดี ข้าไม่รู้แล้วเจ้าค่ะ”เจียงลี่มี่มองท่าทางของเหมยฮวาด้วยสายตาอ่อนโยน หากในใจต้องยิ้มเยาะ เธอกำลังวางแผนบางอย่าง“เจ้าอย่าเพิ่งโดนตัวข้าเลย ข้าเกรงว่าจะรู้สึกเจ็บ...โอ๊ย...” เสียงร้องโอดครวญของเจียงลี่มี่พลันดังขึ้นเหมยฮวาสะดุ้งตกใจ นางยังไม่ได้โดนตัวของอีกฝ่ายเลย เหตุใดจึงเจ็บได้ เกรงว่าหากอยู่ที่นี่ต่อไป อาจเกิดปัญหากับตัวน

“ตั้งแต่นางฟื้นมาก็มีท่าทางประหลาด คงไม่ใช่ว่าเจ้าเผลอแสดงพิรุธอะไรจนนางระแคะระคายหรอกนะ” อนุกัวมองไปที่พุ่มไม้ที่ตอนนี้ว่างเปล่า“ข้าคิดว่า นางมาแอบดูข้าเช่นนี้ คงเพราะอยากเล่นกับข้าเจ้าค่ะ หากวันใดที่ข้าไม่ไปหานาง นางก็จะมาแอบดูข้าเช่นวันนี้ ท่านแม่ลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ นางรักข้ามากเพียงใด ไม่มีทางระแวงข้าแน่นอน อีกอย่างตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมา ข้าก็ทำดีกับนางมากกว่าเดิม จนตอนนี้นางไว้ใจข้าขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”เจียงลี่มี่ในสายตาของเหมยฮวา เป็นเพียงสตรีอ่อนแอและโง่เขลา“คงเป็นเช่นนั้น เพราะหากนางฉลาดคงไม่แอบดูเจ้ากับข้าแบบนี้ พุ่มไม้ก็เล็กนิดเดียว ทั้งยังมีใบน้อย แอบอย่างไรก็มองเห็น ด้านข้างก็ไร้ซึ่งต้นไม้ หากนางสติดี คงหาที่แอบซ่อนได้มิดชิด เหมยฮวา หากเจ้าว่างก็ไปเล่นกับนางเสียหน่อย มีคนมาจับจ้องเช่นนี้ ข้ารู้สึกไม่ดี”อนุกัวนึกถึงช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมา ไม่ว่านางกับบุตรสาวจะไปที่ใด มักจะหันไปเห็นเจียงลี่มี่ทุกครั้ง แม้อีกฝ่ายจะแอบซ่อนแต่ก็แอบซ่อนได้ย่ำแย่ยิ่งนัก คงป่วยจนหัวสมองเพี้ยนไปเสียแล้วเจียงลี่มี่ที่อาบน้ำเสร็จ กำลังเตรียมบำรุงผิวหน้า ครั้นส่องกระจกก็ต้องตกใจจนเกือบร้องลั่น เพราะ

“เช่นนั้นข้า...ข้าจะเอาไปทิ้ง....ไม่ ไม่ ข้าจะไม่สัมผัสปิ่นนี้เด็ดขาด หากสัมผัสแล้วผีมันตามติดข้าแทน ข้าจะทำเช่นไรดีเจ้าคะคุณหนูใหญ่ หรือว่าข้าควรไปเชิญไต้ซือมาทำพิธีขับไล่ภูติผีให้ออกไปดี” เสี่ยวจูกระสับกระส่าย มองปิ่นปักผมอย่างหวาดระแวง“อย่าเพิ่งบอกใคร เก็บไว้เป็นความลับของเจ้ากับข้า หากมันรู้ว่าเจ้าจะให้คนมาขับไล่มัน ก่อนที่จะมีใครมาทำพิธี มันคงโกรธแล้วมาหักคอเจ้ากับข้าเสียก่อน”เจียงลี่มี่ลุกขึ้นนั่ง จ้องมองไปที่ปิ่นปักผม ก่อนที่ดวงตาจะเหลือกขึ้น เนื้อตัวสั่นเทา ริมฝีปากบนล่างกระทบกัน ร่างกายเริ่มบิดเบี้ยว สองมือหงิกงอ เสี่ยวจูตกใจจนถอยไปอีกทาง น้ำตาไหลด้วยความกลัวสุดใจ ครั้นจะวิ่งไปให้ใครมาช่วยก็เป็นห่วงคุณหนูใหญ่ แต่เมื่อมองภาพตรงหน้าที่คอของคุณหนูของนางบิดไปมาซ้ายขวา ก็สะดุ้งตกใจ“คะ...คะ...คุณหนู...ใหญ่...ทะ...ท่าน...อย่าล้อเล่นเช่นนี้สิเจ้าคะ ข้ากลัว ฮือ ฮือ ฮือ” เสี่ยวจูร้องไห้ด้วยความกลัว ยิ่งเห็นร่างผอมแห้งค่อย ๆ ขยับกาย พลิกตัวนอนหงาย ยันแขนขาขึ้นคลานคล้ายแมงมุมก็ยิ่งตกใจจนขาอ่อนแรง ทรุดลงกับพื้น หลับตาปี๋“เสี่ยวจู...เสี่ยวจูของข้า...ข้าหิว...หิวเหลือเกิน...อาหาร...นำอา

“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ พวกเราจะแอบดูเช่นนี้อีกนานหรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวจูถามขึ้น เพราะวันนี้นางกับเจียงลี่มี่พากันมาแอบดูอนุกัวกับเหมยฮวาได้ราวสองชั่วยามแล้ว“ความอดทนของเจ้านับวันยิ่งน้อยเหมือนความอ่อนเยาว์ของเจ้าที่ลดลง” เจียงลี่มี่พูดหน้าตาเฉย ทำเอาเสี่ยวจูอ้าปากค้าง พูดไม่ออกสตรีทุกนางมีใครบ้างไม่อยากอ่อนเยาว์และคงความงดงามของตัวเองไว้ กว่าเสี่ยวจูจะหาเสียงตัวเองเจอก็ตอนที่คุณหนูใหญ่ชี้ที่ศีรษะของนาง นางยื่นมือไปคลำก็เจอกับบางสิ่ง เมื่อหยิบขึ้นมาก็พบว่ามันคือหนอนตัวอวบอ้วน ด้วยความตกใจจึงปามันทิ้งไป อ้าปากเตรียมจะกรีดร้อง แต่เจียงลี่มี่ยื่นมือมาอุดปากไว้แน่นหนา“ชู่ว ห้ามเจ้าร้องออกมา เดี๋ยวพวกนั้นจับได้ว่าเรามาแอบดู”เสี่ยวจูน้ำตาคลอ พยักหน้าเข้าใจ หันไปมองคุณหนูใหญ่ที่ตอนนี้นิ่งงัน ดวงตาจ้องไปข้างหน้า เมื่อมองตามก็พบสาเหตุ เจ้าหนอนอ้วนที่นางปาไปเมื่อครู่ มันหล่นใกล้จานขนมของอนุกัว แต่ด้วยความกล้าหาญไม่กลัวตาย มันจึงปีนขึ้นไปบนจานขนมและหยุดนิ่งเสี่ยวจูนั่งลุ้นระทึกเมื่อเห็นอนุกัวหยิบขนมชิ้นนั้นขึ้นมาโดยไม่มอง กัดหนึ่งคำ เคี้ยวกินอย่างอร่อย เจ้าหนอนอ้วนนั้นถึงกับขาดครึ่ง !เสี่ยวจูอ้

หญิงสาวผิวพรรณขาวผ่องดูนุ่มเนียน เส้นผมสีดำถูกเกล้ามวยไว้อย่างง่ายๆ แต่งกายเรียบๆ หากไม่อาจปกปิดความงดงาม แต่เมื่อมีสตรีอีกนางมายืนเคียงข้าง สตรีนางแรกนั้นกลับดูธรรมดาในทันทีสตรีที่มาใหม่พลันแย้มยิ้ม รอบข้างดูสว่างสดใส ดวงตากลมโตทอประกาย รูปร่างอวบอิ่มชวนมอง อกเอวกลมกลึงเด่นชัด ขับให้ยิ่งดูเย้ายวน ผิวขาวราวหิมะดูละมุนตา ผมสีดำยาวสลวย ใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากอวบอิ่ม งดงามจนแทบหยุดหายใจ แต่สิ่งที่ทำให้ต้องหยุดหายใจจริง ๆ ก็เมื่อได้ยินสตรีนางแรกเอ่ยเรียกโฉมสะคราญนางนั้น“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ....” ชายผู้นั้นเหม่อลอยไปทันที นี่หรือคุณหนูใหญ่ที่ใครต่อใครร่ำลือว่ามีสภาพไม่น่าดู นี่มันเทพธิดาต่างหาก งดงามจนหยุดลมหายใจผู้คน !“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ ตอนนี้ในจวนต่างร่ำลือถึงเรื่องคุณหนูใหญ่กันไม่หยุดเลยเจ้าค่ะ มีบ่าวรับใช้หลายคนพยายามวนเวียนใกล้ ๆ เรือนของคุณหนูมาหลายวันแล้ว” เสี่ยวจูบอกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นเจียงลี่มี่หลับตาลงอย่างเกียจคร้าน เมื่อคืนนางเล่นหมากกระดานกับเสี่ยวจูจนดึก“พวกเขานินทาข้าจนข้าคร้านจะใส่ใจแล้ว เจ้าอย่าได้สนใจเลย เสี่ยวจู”เสี่ยวจูส่ายหน้า ครั้งนี้ต่างไปจากเดิมมากนัก จากคำนินท