Semua Bab ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก: Bab 41 - Bab 50

ปัญหาตอนนี้คือเจียงลี่มี่จะเข้าไปหาเฉาข่ายอย่างไรจึงจะแนบเนียน จากเนื้อเรื่องในนิยาย เธอทราบว่าต้องใช้ยาใดรักษาเฉาเฟิง และเวลานี้เธอก็ปรุงยานั้นได้เช่นกันไปดูลาดเลาพรุ่งนี้ดีกว่า หากมีโอกาส จะได้จัดการเสียเลย เจียงลี่มี่ตัดสินใจเช่นนี้วันนี้เจียงลี่มี่จงใจแต่งหน้าเพื่อลดความโดดเด่นของตนเอง จะได้ไม่เป็นจุดสนใจของผู้ใด ยามนี้เธอก้าวลงจากรถม้าโดยมีเสี่ยวจูยื่นมือให้เธอจับเพื่อก้าวลงมา“ข้าจะซื้อโรงเตี๊ยมนี้” เจียงลี่มี่บอกเรียบๆ เหมือนพูดถึงลมฟ้าอากาศ“คะ...คุณหนู นี่มันโรงเตี๊ยมจินเป่านะเจ้าคะ”เสี่ยวจูกระซิบด้วยความตกใจ เพราะระหว่างที่นั่งรถม้ามากับเจียงลี่มี่ คุณหนูใหญ่ของนางเพียงบอกว่าอยากมารับประทานอาหารกลางวันที่โรงเตี๊ยมจินเป่าเท่านั้น แต่ยามนี้ลงจากรถม้าแล้ว คุณหนูใหญ่ของนางกลับกล่าววาจาที่ทำให้นางตกใจแทบตายจินเป่าเป็นโรงเตี๊ยมใหญ่แห่งหนึ่ง มีผู้คนเข้าออกใช้บริการมากมายในแต่ละวัน หากเจียงลี่มี่ซื้อโรงเตี๊ยมนี้ ต้องใช้จ่ายหลายพันตำลึงทองแน่นอน ไม่แน่ว่าจะถึงหนึ่งหมื่นตำลึงทองด้วยซ้ำ“พวกเราเข้าไปนั่งกินอาหารกันเถอะ” เจียงลี่มี่ตัดบทและก้าวเดินนำเข้าไปที่โรงเตี๊ยม“คุณหนู จะรับอ

เมื่อเฉาเฟิงหายป่วย เขาซาบซึ้งในบุญคุณของเจียงลี่มี่อย่างยิ่ง ปรึกษากันกับเฉาข่ายแล้ว พวกเขาทั้งสองจึงบอกความลับที่ว่าพวกเขาเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ที่เร้นกายจากยุทธภพ พวกเขาทั้งสองยังมีสหายและพรรคพวกมากมายที่พร้อมจะปกป้องเจียงลี่มี่ จวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย และจวนแม่ทัพเจียงลี่มี่จึงบอกความต้องการของเธอที่คิดทำโรงเตี๊ยมบังหน้า และค้าขายข่าวสารและความลับต่างๆ เฉาข่ายและเฉาเฟิงเห็นด้วย เพราะกิจการนี้มีประโยชน์สองทาง ทางหนึ่งเป็นเงินทองที่ได้มา อีกทางย่อมเป็นเกราะป้องกันตัวให้พวกเขาทั้งหมด เพราะไม่มีผู้ใดอยากตอแยกับพวกเขาที่กุมความลับสำคัญไว้เจียงลี่มี่ใช้เงินไปเพียงหนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงทองเพื่อปรับปรุงโรงเตี๊ยม น้อยกว่าที่เหมยฮวาให้เฉาข่ายไปไถ่โรงเตี๊ยมถึงห้าพันตำลึงทอง ระหว่างที่ปรับปรุงโรงเตี๊ยม เฉาข่ายและเฉาเฟิงก็จัดตั้งเครือข่ายสืบค้นความลับต่างๆ ขึ้น ผู้ที่ทำงานให้พวกเขาคือเหล่าสหายในยุทธภพที่มีฝีมือเลิศล้ำ และคนอื่นๆ ที่เฉาข่ายและเฉาเฟิงคัดเลือกมาการปรับปรุงโรงเตี๊ยมเสร็จภายในสี่เดือน เครือข่ายข่าวสารของโรงเตี๊ยมอี้เฉินก็พร้อมสำหรับการค้าขายข่าวสารแล้วเมื่อโรงเตี๊ยมอี้เฉินกลับมาเปิดอีกคร

“เสี่ยวจู มีข่าวเหวินอ๋องหรือไม่” เจียงลี่มี่ถามขึ้น เพราะยังไม่เห็นเหวินอ๋องจะมาที่จวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายเสียที“อีกสามวันเหวินอ๋องจะเดินทางมาที่นี่อีกครั้งเจ้าค่ะ เพื่อพบกับคู่หมั้นที่ฮองเฮาประทานให้” เสี่ยวจูรายงานหัวสมองน้อย ๆ ของเสี่ยวจูกำลังวางแผนสำหรับอีกสามวันข้างหน้า ช่วงนี้อากาศอบอุ่นเหมาะสำหรับจะใส่ชุดสีสันสดใส ปล่อยผมสยาย นางจะต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อให้เหวินอ๋องตกหลุมรักคุณหนูใหญ่และตะลึงในความงดงามจนไม่อาจถอนตัวได้เจียงลี่มี่พยักหน้ารับรู้ ตามบทของนิยายแล้ว พรุ่งนี้จะเป็นวันที่เธอใกล้ตาย นอนหายใจรวยริน แต่กลับเป็นวันแสนพิเศษของเหมยฮวา เป็นวันแรกที่เหมยฮวาและเหวินอ๋อง พบกันโดยบังเอิญที่สระบัวยามสบตา เหมยฮวาก็พบว่านางถูกเขาขโมยสิ่งสำคัญไปเสียแล้ว หัวใจของนางเต้นแรง นางกำลังตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบสายลมพัดผ่าน ดอกไม้บานสะพรั่ง โชยกลิ่นหอม หนุ่มสาวบังเอิญพบกัน เหมยฮวายืนทอดสายตามองผีเสื้อโบยบินดอมดมดอกไม้ สายลมพัดผ่าน ชายชุดสีเขียวอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลม เส้นผมสยายกลางแผ่นหลัง ขับให้ร่างนั้นดูบอบบาง ชวนมอง นางยืนอยู่กลางศาลา ท่ามกลางหมู่มวลดอกบัวและผีเสื้อเหวินอ๋องบังเอิญเดินผ่า

คนที่ช่วยเธอทันเวลาต้องเป็นเหวินอ๋อง แต่ในภาพที่เธอเฝ้ามองทุกวัน เขาไม่ได้หน้าตาแบบนี้ !โครงหน้าในภาพวาดนั้นเป็นเหลี่ยมชัดเจน ปลายจมูกแหลมพุ่งมาด้านหน้า แต่บุรุษตรงหน้า ใบหน้าไม่เป็นสี่เหลี่ยมสักนิด เธอลูบไปที่จมูก มันโด่งแต่ไม่ได้แหลมเหมือนแม่มด ลากนิ้วมือมาที่แก้มสาก แล้วก็ถอนหายใจด้วยความผิดหวังเขาคงไม่ใช่เหวินอ๋องสินะ หน้าตาไม่เห็นเหมือนในภาพเลยสักนิด แต่เมื่อเธอจะดึงมือออก ก็ถูกมือใหญ่กุมไว้ ไม่ยอมปล่อย“ไม่ลูบต่อแล้วหรือ” เสียงทุ้มเอ่ยหยอกเย้า“คุณชายปล่อยข้าก่อนเถอะ อยู่ในท่าทางเช่นนี้นาน ๆ ข้าปวดหลัง”ตอนนี้เจียงลี่มี่อยู่ในท่าหงายหลัง ทำให้แผ่นหลังเริ่มประท้วงให้เธอกลับไปยืนท่าปกติ เธอมองสบตากับเขาและส่งสายตาอ้อนวอน ตอนนี้เธอเริ่มปวดไปทั้งตัวแล้ว เกร็งจนตัวสั่น เกรงว่าหากปล่อยตัวตามสบายจะทำให้อีกฝ่ายกล่าวว่าเธอตัวหนัก และปล่อยมือจนเธอร่วงลงน้ำ“เจ้าไม่ชอบที่ข้ากอดหรือ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วสงสัย มีสตรีใดบ้างที่ไม่อยากอยู่ในอ้อมแขนของเขาเช่นนาง“ข้าเป็นสตรีมีคู่หมั้น ให้ยืนกอดชายอื่นย่อมไม่สมควร แต่ถ้าคุณชายจะปล่อยข้า โปรดรอให้ข้ายืนขึ้น อย่าเพิ่งปล่อย...กรี๊ด”เจียงลี่มี่กรีดร้อ

“ข้าฟังอยู่” เขาตอบเสียงนุ่มเจียงลี่มี่เช็ดปลายนิ้วที่ถูกกัดกับชายเสื้อของเขา เธอมองรอยฟันอย่างไม่สบอารมณ์ เจอกันวันแรกยังกัดเธอแรงขนาดนี้ อีกหน่อยไม่กัดนิ้วเธอขาดเลยหรือ“ท่านกัดนิ้วข้าจนเป็นรอยเลย ดูสิ นิ้วข้าแดงเป็นรอยฟันท่านแล้ว” เหวินอ๋องหัวเราะในลำคอ ทำท่าจะเอื้อมมาจับมือนางอีกครั้ง เจียงลี่มี่รีบเอามือซ่อนไว้ด้านหลัง ไม่ยอมให้เขาจับมือ“พวกเราไปพบบิดาเจ้าได้แล้ว” เขาบอกก่อนจะฉวยจับข้อมือนางได้สำเร็จ และเดินจูงมือไปด้วยกันเหมยฮวาที่แอบดูอยู่ ไม่อาจทนมองได้อีกต่อไป นางรีบเดินออกมาจากที่ซ่อน แต่ไม่ทันเสียแล้ว ยามนี้เหวินอ๋องหันหลังให้นาง เขาจูงมือเจียงลี่มี่เดินเคียงคู่ไปด้วยกัน“คุณหนูจะตามไปหรือไม่เจ้าคะ” เสียงสาวใช้คนสนิทของเหมยฮวาเอ่ยขึ้น นางมองหนุ่มสาวเดินเคียงคู่ พูดคุยกันอย่างมีความสุข ก็อดเห็นใจคุณหนูรองไม่ได้“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ คนที่เหวินอ๋องพบ ควรเป็นข้าไม่ใช่หรือ ทำไมถึงเป็นนางไปได้ ที่จริงแล้วตอนนี้มันควรจะนอนป่วยใกล้ตายไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงยังเสนอหน้ามาอยู่ที่นี่ได้” เหมยฮวากระทืบเท้าด้วยความโมโห นางเห็นทุกอย่าง แต่ไม่อาจทำอะไรได้สาวใช้มองซ้ายขวา ก่อนจะเอ่ยเสียงเ