Semua Bab 1969 ซินซินไม่ใช่ดาวหายนะ: Bab 31 - Bab 40

เช้าวันต่อมาเยี่ยนฟางและครอบครัวสามคนของเธอก็ได้เดินมาจากห้องทางด้านตะวันตกที่คนครอบครัวซูได้จัดเอาไว้ให้พวกเธออยู่  “เหมยเหมยลูกหายดีแล้วเหรอลูกยังรู้สึกปวดหัวอยู่หรือเปล่า” เยี่ยนฟางเมื่อเดินเข้าในครัวเธอได้เห็นลูกสาวของตัวเองกำลังทำอาหารอยู่ด้านในโดยมีคุณป้าฮุยฟางกำลังช่วยเก็บข้าวของที่ทำเสร็จแล้วอยู่ “หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ แม่หิวหรือยังคะหนูเหลือผัดผักใส่น้ำมันหอยอีกอย่างหนึ่งก็เสร็จแล้วรับรองว่าเมื่อได้กินแล้วคุณแม่จะต้องติดใจอย่างแน่นอนค่ะ” ซูเหมยพูดกับแม่ในขณะที่มือก็จับตะหลิวอยู่ในมือที่กำลังทำผัดผัก “อาหารของบ้านเราทำไมมีหลายอย่างจังลูก ถ้าคนข้างนอกรู้คนในบ้านอาจจะเป็นอันตรายได้นะ” เยี่ยนฟางก็ถามกับลูกอย่างกังวลใจ “เธอไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้หรอกจ้ะ เพราะถ้าเป็นคนนอกมาพวกเขาจะตรวจจะค้นยังไงก็ไม่มีวันหาเจอ” ฮุยฟางเป็นคนตอบคำถามออกมาแทนหลานสะใภ้เมื่อเยี่ยนฟางได้ฟังก็ได้แต่งุนงงแต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะแค่ขอให้ทุกคนในครอบครัวปลอดภัยก็พอแล้ว เพราะเธอไม่อยากให้มีการสูญเสียก่อนเวลาอันควรเหม

 “แม่คะ พ่อคะ พี่ชายตอนนี้หนูจำทุกอย่างได้แล้วนะคะ หนูดีใจมาก ๆ เลยค่ะที่ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย หนูเฝ้ารอและภาวนาขอให้ทุกคนกลับมาอยู่ทุกวันเลย” ซูเหมยได้พูดกับครอบครัวของตนเองหลังจากที่เดินออกมาจากห้อง อาหารและได้เข้ามายังห้องส่วนตัวของแม่เธอแล้ว พร้อมกับที่เธอได้เข้าไปกอดแม่ของเธอไว้แน่นและร้องไห้ออกมาด้วย ดีใจ “ไม่ต้องร้องแล้วนะลูกโตจนเป็นแม่คนแล้วหากหลานของพ่อมาเห็นระวังลูกจะโดนล้อเอานะ” เจียฮุ่ยก็พูดปลอบลูกสาวพร้อมกับเดินเข้ามาหาสองแม่ลูกที่กำลังกอดกันอยู่ “ต่อไปนี้ครอบครัวของเราจะอยู่พร้อมหน้ากันนะลูกหนูไม่ต้องร้องไห้แล้ว” แม่ก็ปลอบลูกสาวออกมาบ้างพร้อมกับลูบหัวของลูกอย่างอ่อนโยน “น้องพี่นี่ขี้แยจริง ๆ ร้องไห้ตั้งแต่เล็กจนโตร่างกายน้องเป็นน้ำหรือไงกัน” ชุนก็พูดแหย่น้องสาวขึ้นมาบ้าง “แม่คะพี่ชอบแกล้งหนูตลอดเลยหนูว่าเพราะปากพี่เป็นแบบนี้แน่ ๆ เลยทำให้พี่ยังไม่ได้แต่งงาน” ซูเหมยเองก็แกล้งว่าพี่ชายออกไปบ้างพร้อมกับแลบลิ้นเล็ก ๆ ใส่พี่ชายตัวเอง “ยายตัวแสบ” พี่ชายก็ได้เดินเข้ามาแกล้งดีดหน้าผากของน้องสาวเบา ๆ

และผลการตรวจสอบก็ยิ่งทำให้พวกบ้านหลินสายหลักถึงกับเข่าทรุดลงอีกรอบเพราะว่าลูกชายของเขาได้มีส่วนเข้าไปเกี่ยวข้องกับการค้าอาวุธเถื่อนจึงทำให้หลินเฉินได้รับโทษประหารชีวิตส่วนพ่อแม่และน้องสาวเมื่อตรวจสอบแล้วถึงแม้ว่าจะไม่มีความเกี่ยวข้องในการค้าอาวุธโดยตรงแต่ว่าในเมื่อพบอาวุธอยู่ที่บ้านของพวกเขาดังนั้นไม่ว่าพวกเขาทั้งสามจะปฏิเสธอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะแก้ต่างให้ตัวเองได้ ดังนั้นพวกเขาจึงได้โดนโทษประหารเช่นเดียวกับลูกชายทางผู้ใหญ่บ้านก็ถูกตรวจสอบเช่นเดียวกันและผลการตรวจสอบพบว่าไม่มีการรู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้แต่ว่าแค่ไปอยู่ผิดที่ผิดเวลาเพียงเท่านั้นเขาถึงได้กลับบ้านมาอย่างปลอดภัยเมื่อหลวนซีรู้ข่าวนี้เธอก็ต้องตกใจเป็นอย่างมากและเธอก็คิดว่าเธอโชคดีที่ตัดสินใจหนีออกมาจากบ้านหลังนั้นและเธอก็ไม่ได้กลับบ้านเพราะเธอกลัวว่าที่บ้านจะขายเธอให้กับคนอื่นอีก เธอจึงต้องแอบมาอาศัยอยู่ที่กลุ่มคนเร่ร่อนที่ได้จับกลุ่มกันอยู่ในป่า ที่เธอรู้สถานที่แห่งนี้เพราะญาติของเธอก็อยู่ที่นี่เช่นเดียวกันข่าวเรื่องการจับกุมของคนบ้านตระกูลหลินสายหลักได้นำพามาซึ่งความตกใจของคนในหมู่บ้าน

ตอนนี้ทั้งลุงและหลานก็ยังไม่หายตกใจกันดีแต่ว่าพวกเขามีเวลาให้ตกใจไม่มากแล้วเพราะตรงบริเวณที่พวกเขายืนอยู่ก็เริ่มที่จะสั่นไหวแล้วเช่นเดียวกัน“เราต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้วเพราะมันกำลังจะถล่ม” มู่มู่รีบตะโกนบอกออกมาอย่างร้อนรน ชุนเองก็ไม่รีรอใด ๆทั้งสิ้นเขารีบอุ้มหลานทั้งสองด้วยแขนสองข้างของเขาแล้วก็ใช้วิชาที่เขาได้ฝึกมาพาหลานน้อยโจนทะยานออกมาจากภายในอุโมงค์ที่พวกเขาได้เข้าไปอย่างรวดเร็ว โดยจิวจิวเองก็กำผมเพื่อนของตนไว้แน่นส่วนมู่มู่ก็ได้พันตัวเองกับข้อมือของซานซานไปแล้ว“มู่มู่ทางไหนเป็นทางออกหรือว่าเราต้องกลับขึ้นไปทางเดิมกัน” ชุนก็ถามมู่มู่ออกมาอย่างรีบร้อนเพราะตอนนี้ได้มีเศษดินร่วงหล่นไล่หลังพวกเขาซึ่งใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว“วิ่งไปเรื่อย ๆ จะเจอกับแอ่งน้ำแล้วก็ว่ายออกไปตามน้ำเลยเดี๋ยวเราก็จะไปพบกับทางออกเอง” มู่มู่บอกกับชุน“ไม่มีทางออกอื่นแล้วเหรอซานซานกับซินซินจะว่ายน้ำลึกแบบนี้ได้ยังไงกัน” ชุนถามมู่มู่อย่างร้อนใจขึ้นมาอีกครั้ง“ซินซินขอพรให้พวกเราอยู่ในน้ำได้เหมือนปลาว่ายน้ำได้เหมือนเงือกเร็วเข้าจะถึงบ่อน้ำด้านหน้าแล้ว” จิวจิวเอ่ยเร่งเพื่อนเพราะต

เมื่อซานซานได้กลับมาจากโรงเรียนในช่วงพักกลางวันเขาได้พบกับผู้เป็นแม่ที่เดินมาเปิดประตูบ้านให้“ซานซานหนูช่วยไปดูน้อง ๆ ในห้องโถงให้แม่หน่อยเพราะแม่จะไปทำอาหารให้ลูกกับน้อง ๆ“ “ครับแม่” ซานซานรับคำแม่แล้วก็เดินเข้าไปยังห้องโถงของบ้านและเขาก็เห็นน้องน้อยของตนพากันลุกนั่งอยู่บนที่นอนกันอย่างงัวเงีย“พี่ชายกลับมาแล้วเหรอคะ” ซินซินถามพี่ชายทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็หาวออกมาพร้อมกับบิดขี้เกียจไปด้วย “พี่ชายฮะถึง” เจ้าแฝดน้องเองที่กำลังจะเอามือขยี้ตาก็พูดกับพี่ชาย“ซานซินอย่าเอามือขยี้ตาเดี๋ยวเจ็บตานะเดี๋ยวพี่พาไปล้างหน้าดีกว่า” ซานซานที่เห็นน้องชายคนเล็กกำลังจะขยี้ตาเขาก็รีบร้องห้ามน้องออกมาทันทีพร้อมกับที่เขารีบวางกระเป๋านักเรียนแล้วก็เดินไปหาน้อง ๆ  “ฮับ” เจ้าน้องน้อยก็เชื่อฟังเป็นอย่างดีและพวกเด็กน้อยก็เกาะกันเป็นขบวนรถไปเพื่อตามพี่ชายไปล้างหน้าก่อนที่จะไปกินข้าวกลางวัน ในระหว่างที่พี่ชายน้องชายกำลังเดินไปก็มีตัวอะไรบางอย่างได้พุ่งเข้าใส่ซานซาน “ซานซานเจ้าไปไหนมาข้าตกใจแทบตายที่ตื่นมาไม่เห็นเจ้าฮือ ๆ เจ้าทิ้งข้า” มู่มู่ซึ