Semua Bab 1969 ซินซินไม่ใช่ดาวหายนะ: Bab 51 - Bab 60

“ซินซินขอพรให้ทุกคนหายใจในน้ำได้เหมือนปลา ว่ายน้ำได้เหมือนเงือกเร็วเข้า” จิวจิวพูดกับเพื่อนตัวน้อยที่ดวงตาเบิกกว้างตกใจกับภาพที่เห็นและเมื่อเธอได้ยินเสียงของจิวจิวเธอก็รีบทำตามที่เจ้าเพื่อนรักพูดเตือนทันที ตอนนี้จิวจิวเมื่อเห็นว่าซินซินขอพรเสร็จแล้วเขาก็รีบนำพวกเด็ก ๆ เข้ามิติ“คุณตาเก็บเรือค่ะบอกลุงชุนด้วยเพราะหนูขอพรให้ทุกคนหายใจในน้ำได้แล้ว” เจ้าตัวน้อยส่งเสียงร้องบอกกับเจียฮุ่ยก่อนที่เจ้าตัวจะหายเข้าไปในมิติของจิวจิว“ชุนสละเรือ เก็บเรือด้วยเร็วเข้า” เจียฮุ่ยก็รีบตะโกนบอกลูกชายของตนเมื่อชุนได้ยินที่พ่อพูดเขาก็รีบทำตาม ตอนนี้ทางครอบครัวของเขารวมทั้งตัวเขาเองก็ได้ถูกดูดเข้ามาภายในน้ำวนแห่งนี้กันแล้ว พวกเขาไหลตามกระแสของน้ำที่หมุนวนอยู่เรื่อย ๆไม่รู้ว่าเป็นเวลานานแค่ไหนด้านหลวนเหยาและเจิ้งเจี๋ยต่างก็คิดว่าเห็นทีพวกเขาคงจะตกตายอยู่ในน้ำวนเป็นแน่ แต่พวกเขาก็แปลกใจเมื่อพวก เขาสามารถหายใจในน้ำได้อย่างปกติ เขาทั้งสองพยายามลืมตามองไปทางชุนก็เห็นว่าชุนก็มีท่าทางปกติเช่นกัน  พวกเขาจึงคิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ทำไมพวกเขาถึงหายใจในน้ำได้

ตั้งแต่วันที่ซินซินและครอบครัวได้กลับมาจากการผจญภัยต่างมิติก็ผ่านมาได้ครึ่งปีแล้วเพราะตอนนี้ก็เข้าสู่ปี 1976 และเจ้าตัวน้อยกับพี่ชายก็ได้อยู่ชั้นประถมปีที่6 เทอมแรกแล้ว“นักเรียนช่วงนี้มีความวุ่นวายเกิดขึ้นในเรื่องบางอย่างดังนั้นทางโรงเรียนจะประกาศหยุดชั่วคราวนับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นตนไป” เสียงอาจารย์ประกาศให้นักเรียนทุกคนได้ทราบอย่างทั่วถึงซินซินคิดว่าเหตุการณ์ตอนนี้ที่เธออยู่ในโลกคู่ขนานแห่งนี้น่าจะมีความเชื่อมโยงกับโลกเดิมเพราะปีนี้เป็นปีที่มีความวุ่นวายเป็นอย่างมาก เมื่อซินซินคิดได้แบบนี้ก็แสดงว่าตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไปประชาชนก็จะได้มีอิสระมากขึ้น“พี่ชาย ออดเลิกเรียนดังแล้วพวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะค่ะไม่รู้ว่าอาจางหยางตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะคะ” ซินซิน บอกกับพี่ชายพร้อมกับคิดถึงอาเขยของตน“พี่คิดว่าอาจางหยางน่าจะไม่เป็นอะไรหรอกเพราะว่าอาเขาไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกับทางนั้น และถ้าทุกเรื่องเป็นไปตามที่น้องเคยบอกไว้พี่ว่าอาจางหยางก็คงไม่เป็นอะไรหรอก หรือถ้าน้องกังวลมากก็ขอพรให้เรื่องราวพวกนี้ผ่านไปด้วยดีสิ” ซานซานบอกกับน้องสาวที่ตอนนี้ไม่ค่อยตัวกลมเหมือน

“ทุกคนฟังตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปบ้านทุกหลังสามารถที่จะนำสินค้ามาขายเป็นเงินได้อย่างอิสระแล้ว และก็ยังสามารถที่จะปลูกพืชผักและเลี้ยงสัตว์ได้อย่างอิสระด้วย” เสียงของหัวหน้ากองพลน้อยประจำหมู่บ้านจิวหูเป็นผู้ประกาศให้กับทุกคนที่ได้มารวมตัวกันในวันนี้ซึ่งเป็นวันแรกของการทำงานหลังจากหยุดปีใหม่ไปหลายวันโดยทุกคนที่ได้ยินก็ถึงกับรู้สึกตื่นเต้นดีใจกันเป็นอย่างมากเพราะพวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในการหาเงินอีกต่อไปแล้ว“เอาล่ะถ้าใครสนใจที่จะเช่าที่ทำกินก็มาลงชื่อได้เลย หรือใครมีเรื่องจะถามก็สามารถสอบถามได้เช่นกัน” ตอนนี้เป็นผู้ใหญ่บ้านพูดออกมาต่อจากหัวหน้าหน่วย“ผู้ใหญ่บ้านตอนนี้เราสามารถซื้อที่ได้หรือเปล่าครับ” จินเป่าถามเพราะเขาต้องทำตามความต้องการของลูกสาวตัวน้อย“ได้นะ แต่ว่าทางการเขาให้ทำเป็นการเช่าซื้อระยะยาว เมื่อเราลงนามในสัญญานั้นแล้วก็จะถือว่าที่ตรงนั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของเราชั่วคราวก่อน ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนแปลงตามมาทีหลัง”“ระยะเวลาที่มากสุดคือกี่ปีกันครับแล้วราคาเท่าไหร่บ้าง” จินเป่าก็ยังคงถามออกมาเพื่อให้คลายความสงสัยโดยที่ชาวบ้านหลายคนก็ต

เมื่อซินซินตื่นนอนแล้ว เธอจึงลุกไปจัดการธุระส่วนตัวของตนก่อนที่จะเดินไปหาแม่ที่อยู่ในครัว เพราะเวลานี้ยังเช้าอยู่มากน่าจะยังไม่มีใครนั่งอยู่ในห้องโถงส่วนพ่อก็น่าจะยุ่งอยู่กับการรดน้ำแปลงผักในเรือนกระจกหลังบ้าน“แม่คะ สวัสดีตอนเช้าค่ะ” ซินซินตอนนี้ได้มัดผมตัวเองเป็นหางม้าแล้วพูดทักทายกับแม่ผู้ซึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารในห้องครัว“สวัสดีตอนเช้าลูกสาว ว่าแต่ทำไมหนูถึงตื่นเช้ากว่าปกติละคะ นอนไม่หลับเหรอลูก” ซูเหมยวางงานในมือลงถามกับลูกสาวออกมาอย่างเป็นห่วง“หนูฝันค่ะ ในฝันมีหิมะถล่มหลังคาบ้านคน ทำให้มีคนบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมากแต่หนูไม่รู้ว่าคือที่ไหน เจ้าแม่เองก็ไม่ได้มาเตือนหนูด้วย” ซินซินเล่าความฝันของตนให้แม่ฟังอย่างตั้งใจ“แล้วเราจะช่วยเหลือเขาได้ยังไงละคะถ้าไม่รู้ว่าเป็นที่ไหน ในฝันของหนูมีสถานที่ตรงไหนที่หนูพอจะจับสังเกตได้บ้างหรือเปล่า” ซูเหมยถามลูกสาวเผื่อว่าบางทีลูกสาวของตนอาจจะมองพลาดอะไรไป“หนูคิดว่าสถานที่แห่งนั้นน่าจะอยู่บนภูเขาค่ะ และก็มีต้นไม้อยู่เต็มไปหมดเลยหนูจึงคิดว่าจะลองถามอาจางหยางดูว่าหมู่บ้านบนภูเขาแห่งไหนบ้างที่น่าจะเส

อากาศยามเช้าที่ศูนย์พักพิงในวันนี้ยังคงมีหมอกหนาให้ได้เห็นและอากาศก็ยังคงมีความหนาวเย็นมากกว่าเมื่อวาน สองพี่น้องซูได้พากันตื่นนอนแล้ว“อรุณสวัสดิ์คะพี่ชาย” ซินซินทักซานซานด้วยน้ำเสียงอันสดใสของเจ้าตัวเฉกเช่นทุกวัน“สวัสดีตอนเช้าเหมือนกัน ว่าแต่ซินซินน้องรู้สึกหนาวหรือเปล่า” ซานซานถามกับน้องสาวเพราะเขารู้สึกว่าอากาศยามเช้าวันนี้หนาวกว่าเมื่อวาน“ไม่เลยค่ะ หนูรู้สึกสบายมากตั้งแต่ที่ได้เดินพลังตามที่คุณยายสอน” ซินซินตอบพลางส่งยิ้มกว้างให้ผู้เป็นพี่ซึ่งซานซานก็เห็นด้วยกับคำตอบของน้องสาว ซานซานได้มองสำรวจไปรอบเพิงที่พวกเขาอยู่เพื่อหาคนในครอบครัวแต่ทว่าก็ไม่เห็นใคร“ซินซินน้องหิวไหม พี่ว่าพวกเราไปจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จแล้วก็ออกไปหาคุณยายกันเถอะ” ซานซานบอกกับน้องสาว“ได้เลยค่ะ พี่ชาย” เด็กหญิงตอบรับจากนั้นสองพี่น้องก็พากันจูงมือเดินไปตามหาผู้ใหญ่ในครอบครัว“พี่ชายดื่มนมก่อน ร้องท้องไว้สักหน่อยดีกว่าค่ะ” ซินซินยื่นนมกล่องให้พี่ชายในระหว่างเดินสายตาของเด็กทั้งสองมองสำรวจไปรอบด้านอย่างให้ความสนใจเพราะตั้งแต่เมื่อวานพวกเขาก็ยุ่