Semua Bab 1969 ซินซินไม่ใช่ดาวหายนะ: Bab 21 - Bab 30

เมื่อเด็ก ๆ พากันกลับบ้านมาแล้วคนในบ้านที่พากันกลับบ้านมาก่อนก็โล่งใจเพราะพ่อกับทวดหมิงกำลังจะออกไปตามหาลูกและหลานของตน เนื่องจากพวกเขาทั้งสามเมื่อกลับมาจากทุ่งนาแล้วไม่เห็นเด็ก ๆ พอถามคนที่อยู่บ้านจึงได้รู้ว่าเด็ก ๆ พากันออกไปข้างนอกกับซานซานพวกเขาจึงได้แต่ร้อนใจเพราะตอนที่พวกเขาทั้งสามกลับมาก็ห้าโมงเย็นแล้ว “ปี้ชายจินไก่ย่างฮับ” เสียงแฝดผู้น้องพูดกับซานซานเมื่อเดินเข้ามาภายในบ้านแล้ว จินเป่าและทวดหมิงเมื่อได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของเด็ก ๆ ก็พากันวิ่งออกมาดู “มานี่กันทั้งสี่คนเลยทำไมป่านนี้ถึงเพิ่งกลับมากันรู้ไหมว่าทุกคนในบ้านเป็นห่วงพวกลูกมากขนาดไหน ซานซานลูกพาน้อง ๆ ไปถึงไหนมาพ่อจะทำโทษพวกลูกบ้างแล้ว” จินเป่าพูดกับลูก ๆ ของตนด้วยความโล่งใจและโมโห “เอาหน่าพวกเด็ก ๆ ก็กลับมาแล้วหลานก็เลิกโมโหเถอะ แต่เรื่องลงโทษตาเองก็เห็นด้วยนะ” ทวดหมิงพูดกับจินเป่า    แต่ประโยคหลังหันไปมองหน้าเด็กน้อยทั้งสี่ “พวกเราขอโทษครับ/ค่ะ/ฮะ” ทั้งสี่คนก้มหน้ายอมรับผิดแล้วขอโทษพ่อและทวดของตน “คราวหลังพวกซานซานห้ามพาน้องออก

วันรุ่งขึ้นอี้เฟิงก็ได้มายืนอยู่หน้าประตูของคนบ้านซูแล้ว เมื่อมาถึงเขาก็ได้ทุบประตูพร้อมกับตะโกนเรียกคนในบ้านเพื่อให้ออกมาเปิดประตูให้เขาด้วย จินเป่าเมื่อได้ยินเสียงทุบประตูและเสียงที่ตะโกนเรียกเขาก็จำได้ว่าเป็นใครเขาจึงได้รีบเดินออกมาจากด้านในบ้าน “มาแล้วครับ คุณลุงหยุดเคาะก่อนนะครับผมกำลังเปิดประตูให้” จินเป่าบอกกับคนที่อยู่ด้านนอก “สวัสดีครับคุณลุงทำไมวันนี้มาแต่เช้าเลยครับ เข้าบ้านก่อนเถอะครับ” จินเป่าทักทายอี้เฟิงพร้อมกับเชิญให้เขาเข้าไป ในบ้าน  “จินเป่าช่วยออกไปยืนยันคนกับลุงก่อนเพราะมันเป็นเรื่องด่วนเธอพร้อมที่จะไปกับลุงเลยไหม เราจะต้องเข้าไปในตัวมณฑลกัน” อี้เฟิงพูดจุดประสงค์ออกมาโดยทันที “เรื่องอะไรเหรอครับคุณลุงพอจะบอกกับผมได้ไหม ผมจะได้บอกกับที่บ้านได้ถูก” จินเป่าถามออกมาด้วยความสงสัย  “เธอจำครั้งแรกที่ลุงมาบ้านของเธอได้ไหม ที่วันนั้นมีผู้ชาย และผู้หญิงมาที่บ้านเธอเขาสองคนตอนนี้ได้เสียชีวิตแล้ว   แต่ลุงไม่แน่ใจแล้วก็ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใครลุงเลยต้องการให้ เธอไปยืนยัน” จินเป่าเม

เหตุการณ์ของคนบ้านหลงและบ้านซูตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันโดยสิ้นเชิงแล้ว และก็ไม่มีใครกล้ามานินทาให้คนบ้านซูได้ยินด้วยเพราะว่าชาวบ้านเกรงกลัวเจ้าหน้าที่รัฐและเจ้าหน้าที่ทางการทหารของจางหยางและอี้เฟิงวันนี้ที่บ้านตระกูลซูค่อนข้างครึกครื้นเป็นพิเศษเพราะว่าเป็นวันแต่งงานของคุณย่าเยว่จินและปู่อี้เฟิงของเจ้าตัวน้อยซินซิน เจ้าตัวเล็กวันนี้อยู่ในชุดกี่เพ้าประยุกต์สำหรับเด็กสีแดงผมมัดเป็นซาลาเปาคู่ติดด้วยโบว์รูปผีเสื้อมีพู่ห้อยลงมาทั้งสองข้างสีเดียวกับชุดส่วนพี่ชายและน้องชายฝาแฝดเองก็ไม่ได้น้อยหน้าน้องสาวและพี่สาวของตนทั้งสาม เด็กชายก็อยู่ในชุดกี่เพ้าสำหรับเด็กชายประยุกต์ที่ได้มาจากซินซินสีแดงเช่นเดียวกัน เด็กทั้งสี่่ต่างก็ดูโดดเด่นกันมากเพราะผิวขาวหน้าตาน่ารักแก้มป่อง รูปร่างอ้วนท้วนยกเว้นผู้เป็นพี่ชายคนโตที่ตอนนี้เริ่มที่จะสูงขึ้นแทนแต่ก็ยังคงมีเนื้อมีหนังให้เห็นมากอยู่แม้จะไม่อวบอ้วนเท่ากับ น้อง ๆ ของตนก็ตาม ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนเหล่าเด็กน้อยทั้งสี่ก็เป็นที่ถูกตาและถูกใจของใครหลาย ๆ คนส่วนย่าผู้เป็นนางเอกของงานนั้นซินซินก็ได้นำชุดออกมาให้เช่นกัน เป็นชุดส

“หนะ นี่เราพากันเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว” เสียงพูดอันเหนื่อยหอบดังออกมาจากหญิงวัยกลางคนที่ยังคงดูสวยงาม     และรูปร่างดีผิวขาวตัวเล็กคนหนึ่งถามกับกลุ่มคนที่เดินมาด้วยกัน“แม่ ไหวไหมครับเราพักกันสักหน่อยก็ได้นะครับผมว่าเราน่าจะหลุดออกมาจากที่แห่งนั้นกันแล้ว” เสียงชายหนุ่มที่ดูหล่อเหลาผิวสีทองแดงพูดกับผู้หญิงคนนั้น“แม่ยังไม่แก่ขนาดเดินไม่ไหวนะ แต่พ่อน่าจะเหนื่อยมากกว่าเราพักกันสักหน่อยก็ได้” หญิงวัยกลางคนผู้ซึ่งไม่ยอมรับว่าตัวเองเดินไม่ไหวได้เบี่ยงประเด็นให้ผู้เป็นสามีแทน“ใช่ ๆ เป็นพ่อเหนื่อยเองก็นะพ่อมันแก่แล้วนิ” ชายวัยกลาง คนที่เป็นสามีของหญิงคนนั้นพูดออกมา ทั้งที่จริงแล้วรูปร่างของชายผู้นี้ก็เหมือนกับคนอายุสามสิบปลาย ๆ เพียงเท่านั้นหากไม่บอกว่าอายุสี่สิบหกก็คงไม่มีใครเชื่อเป็นแน่“ฉันเป็นห่วงลูกสาวของเราจังค่ะคุณไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง เพราะตอนที่เราพากันไปยังสถานที่แห่งนั้นก่อนที่เราจะต้องหนีกันหัวซุกหัวซุนเพราะเรื่องปฏิวัติทางการเมืองบ้า ๆ นี่ ฉันหวังว่าบ้านญาติของคุณคงจะไม่มารังแกลูกสาวของเราหรอกนะ ถ้าหากกลับไปแล้วฉันรู

เมื่อชุนกลับมาถึงที่พักในป่าชั้นในเขาก็ยังไม่เห็นผู้เป็นพ่อแม่ของตน เขาจึงได้แต่นั่งนิ่ง ๆ เพื่อคิดถึงเรื่องราวที่เขาได้ยินจากชายหญิงคู่นั้นเพราะถ้าเขาจำได้ไม่ผิดสองคนนั้นต้องเป็นลุงกับป้าสะใภ้ซึ่งเป็นลูกของปู่ใหญ่แน่ ๆเพราะปู่ของเขาเป็นลูกคนรองและถึงแม้ว่าจะเป็นที่รักของทวด แต่เมื่อปู่ของเขาได้ตัดสินใจแต่งงานกับผู้เป็นย่าของเขาก็ได้ทำให้ฐานะที่เคยเป็นลูกรักกลับตกต่ำลงเนื่องจากตอนที่ปู่แต่งงานกับย่าของเขานั้นย่าได้ท้องพ่อของเขาอยู่ก่อนแล้วซึ่งปู่ที่แท้จริงของเขานั้นได้หายไปในสนามรบ แล้วปู่คนปัจจุบันเป็นเพื่อนรักกับปู่ของเขาดังนั้นปู่จึงต้องการที่จะดูแลย่าเอง ทั้งสองจึงได้ตกลงแต่งงานกันท่ามกลางเสียงคัดค้านจากคนในครอบครัวของปู่ทั้งหมด ทั้งย่าและปู่จึงมีชีวิตที่ลำบากมากและเมื่อพ่อเขาเกิดมาได้ไม่กี่วันปู่ก็จากไปย่าก็เลยได้ตัดขาดจากคนบ้านนั้น แต่คนพวกนั้นก็ยังคงมาเบียดเบียนย่ากับพ่ออยู่อย่างไม่จบไม่สิ้นแต่พ่อของเขาเป็นคนเก่งและก็ค่อนข้างโชคดีที่ได้มีอาจารย์ที่ดีเพราะท่านได้ช่วยเหลือพ่อในด้านการเรียนและในด้านต่าง ๆ มากมาย จนพ่อได้เข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัยแล