Semua Bab 1969 ซินซินไม่ใช่ดาวหายนะ: Bab 41 - Bab 50

“พี่วิ่งเร็วขนาดนั้นได้ยังไงกันนี่ขนาดผมกับเจิ้งเจี๋ยวิ่งลงบนภูเขามาตั้งแต่เล็กจนโตยังวิ่งแบบพี่ไม่ได้เลยผมก็นึกว่าผมกับเจิ้งเจี๋ยทำเวลาดีที่สุดแล้วนะแต่พี่ก็ยังทำให้พวกผมตกตะลึงเสียได้สุดยอดอะ” หลวนเหยาพูดออกมาพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้กับชุนเป็นการยกย่อง “เคยได้ยินคำนี้ไหมไอ้น้องว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้าเราอย่าคิดว่าเราเก่งแล้วทระนงตนคิดว่าตัวเองเหนือกว่าผู้อื่นเพราะว่าสักวันเราอาจพบเจอคนที่เหนือกว่าเราก็ได้” ชุนพูดขึ้นด้วยท่าทางเคร่งขรึมพร้อมกับตบบ่าของเพื่อนรุ่นน้องตัวเองไปด้วย “หูยคมอะบาดใจผมซะเหวอะไปหมดแล้ว” หลวนเหยาก็พูดขึ้นพร้อมกับแกล้งเอามือกุมหน้าอกของตนไปด้วย ซึ่งการ กระทำของเขาก็ได้เรียกเสียงหัวเราะให้กับชุนและเจิ้งเจี๋ยเป็นอย่างมากตอนนี้เหล่าทหารที่นั่งดูผลการแข่งขันอยู่ก็ได้รับรู้ถึงผลการทดสอบแล้วเช่นกัน รวมทั้งอี้เฟิงด้วยสำหรับตัวเขาไม่ได้รู้สึกตกใจกับผลการทดสอบของชุนเท่าไหร่นักเพราะเขารู้ความ สามารถของชุนดีซึ่งผิดกับหัวหน้าใหญ่ของเขา “อู๋ชุน หลวนเหยา เจิ้งเจี๋ยสามคนนี้คือใครกันน่าสนใจจริง ๆไม่ว่าจะเป็นผลการทดสอบข้อเขียนหรือการวิ่งร

แล้วประสบการณ์การรอคลอดลูกของจางหยางก็ได้วนกลับ มาอีกครั้งและครั้งนี้เขากับฮัวเหมยก็ได้คิดกันเอาไว้แล้วว่าไม่ว่าลูกจะออกมาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเขาก็จะทำหมันเพราะเขาจะได้ไม่ต้องมาเห็นภรรยารู้สึกเจ็บจากการคลอดลูกอีกและครั้งนี้การรอคอยของเขาก็สิ้นสุดลงโดยใช้เวลาไม่นานเหมือนกับครั้งแรกเมื่อมีเจ้าหน้าที่ได้เดินออกมาบอกกับเขาว่าเขาได้ลูกชายทั้งแม่และลูกปลอดภัยและร่างกายแข็งแรงดี เขาและครอบครัวที่รออยู่ภายนอกก็พากันโล่งอกเมื่อเขาเห็นเจ้าหน้าที่เข็นเตียงของภรรยาออกมาแล้วเขาก็รีบเดินเข้าไปดูเมียของตนทันที เยี่ยนฟาง เจี่ยฮุย จินเป่าที่ตามมาด้วยก็ได้แต่พากันเดินตามหลังจางหยางไปจนเมื่อเจ้าหน้าที่ได้เข็นรถพาฮัวเหมยมายังห้องพักที่จางหยางได้จองเอาไว้แล้วทางด้านภายในบ้านของตระกูลซูตอนนี้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่ภายในบ้านต่างก็เฝ้ารอการมาแจ้งข่าวของลูกหลานของตนด้วยความกระวนกระวายใจ จนในที่สุดเมื่อเขาได้ยินเสียงตะโกนของจินเป่าที่ร้องเรียกอยู่หน้าบ้าน“ฮัวเหมยเป็นยังไงบ้างคะคลอดแล้วหรือยัง” ซูเหมยที่ได้เป็นคนเดินมาเปิดประตูถามกับสามีออกมา“คลอดแล้วครับเป็นลูก

คนในบ้านซูเมื่อรู้ว่าเป็นใครมาหาจินเป่าก็ได้เป็นฝ่ายลุกขึ้นแล้วเป็นคนเดินมาเปิดประตู“สวัสดีครับพี่จางเข้ามานั่งในบ้านก่อนสิครับ” จินเป่าเมื่อเปิดประตูแล้วก็ได้เชิญจางหลวนกับผู้ช่วยของเขาที่มาด้วยให้เข้าไปในบ้าน“สวัสดีทุกคนครับ ขอโทษที่ผมมารบกวน” จางหลวนและผู้ช่วยก็ทักทายกับทุกคน“สวัสดีคุณลุงจางและผู้ช่วยครับ/ค่ะ” เจ้าตัวน้อยของบ้านซูก็ต่างพากันทักทายเถ้าแก่จางขึ้นมาเช่นกัน“ไม่เป็นไรไม่ต้องเกรงใจคนกันเองทั้งนั้นมานั่งลงเถอะ” ซูหมิงเป็นคนพูดแทนคนในบ้านออกมาเมื่อทุกคนนั่งกันหมดแล้วจินเป่าก็ได้ถามในสิ่งที่ตนสงสัย  “พี่จางมาหาผมมีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ”“มีสิพี่จะบอกว่าช่วงนี้พวกนายอย่างเพิ่งเข้าไปในอำเภอนะโดยเฉพาะตลาดมืดเพราะมีโจรออกมาขโมยของกันร้านพี่เองก็โดน พอพี่จัดการสั่งคนงานในร้านให้ทำตามที่พี่บอกแล้วพี่ก็รีบมาบ้านของนายนี่แหละ” จางหลวนพูดจบก็ยกน้ำเก๊กฮวยหอมเย็นขึ้นดื่ม“ได้ดื่มเครื่องดื่มหอม ๆ เย็น ๆ แบบนี้มันดีจริง ๆ ว่าแต่บ้านนายมีตู้แช่เย็นด้วยเหรอมันยังหายากมากอยู่เลยนะ” จางหลวนถามน้องชายออกมาด้วยความแปลกใจ

“คุณอยู่ในห้องกับลูกสาวนะครับ ผมจะไปดูลูกชายของเราที่นอนอยู่กับเจ้าแฝดและเสี่ยวหมิง” จินเป่าบอกกับภรรยาพร้อมกับวางลูกน้อยให้ยืนลงกับพื้น“ฉันว่าคุณไปบอกตากับยายและก็วิ่งไปบอกจางหยางก่อนดีกว่าไหมคะ ฉันกับซินซินจะไปดูลูก ๆ เอง” ซูเหมยก็รีบพูดกับสามี“ตกลงถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ” จินเป่ากับซูเหมยก็เดินแยกกันไปคนละทาง“จิวจิวพวกมันมาถึงกันหรือยัง” เจ้าตัวน้อยก็ทำการสื่อสารกับจิวจิวไปด้วย“ใกล้แล้วพวกต้นไม้บอกว่ามันพากันยืนรออยู่หน้าบ้านหลงกันไม่รู้ว่าทำไม” จิวจิวก็บอกกับซินซินตามที่พวกต้นไม้บอกมา“อย่าบอกนะว่าเรื่องนี้คนบ้านหลงจะมีเอี่ยวด้วย ถ้ามีนะซินซินไม่มีทางเอาไว้แน่คนคิดชั่วทำชั่วแบบนี้จะต้องโดนลงโทษให้หนัก” เจ้าตัวน้อยก็พูดขึ้นด้วยความโมโห“จิวจิวบอกว่ายังไงบ้างลูกพวกมันมาถึงกันหรือยัง” ซูเหมยได้ยินที่ลูกสาวพูดเธอจึงหันไปถามด้วยความร้อนใจ เมื่อเธอมาถึงห้องของลูกชายเธอก็เปิดประตูเข้าไปเพราะห้องของเด็ก ๆ ไม่ได้ลงกลอนข้างใน“ซานซานตื่นเร็วเข้าลูก” ซูเหมยเมื่อเดินมาถึงเตียงของลูกชายเธอก็ได้ไปเขย่าตัวปลุกซานซานก่อน“แม่ฮับ

เมื่อเหตุการณ์ภัยแล้งได้ผ่านพ้นไปแล้วและสถาณการณ์ต่าง ๆ ก็เริ่มที่จะดีขึ้นทางโรงเรียนที่เจ้าตัวน้อยและพี่ชายก็ได้เปิดภาคการเรียนของปีนี้ขึ้นเช่นเดียวกันซึ่งตั้งแต่วันที่ซินซินไปทดสอบข้ามระดับชั้นเพื่อให้เรียนอยู่ชั้นเดียวกับพี่ชายนั้นก็ผ่านมาได้ถึงสี่เดือนแล้ว“ตื่นเต้นไหมซินซินวันนี้หนูจะได้ไปเรียนพร้อมพี่ชาย” ซูเหมยถามลูกสาวในขณะที่เธอก็มัดผมทรงซาลาเปาคู่ให้กับเจ้าตัวน้อยไปด้วย“นิดหน่อยค่ะแม่แต่แม่วางใจได้หนูเอาอยู่” ซินซินก็ตอบแม่ออกมาอย่างทะเล้นซูเหมยเมื่อเห็นว่าลูกสาวไม่มีอาการตื่นกลัวเธอก็โล่งใจ และเมื่อสองแม่ลูกเดินออกมาจากห้องแล้วก็เห็นจินเป่ากับลูกชายสามและหลานชายหนึ่งรวมทั้งคนในบ้านที่กำลังต่างสนทนากันอยู่ก็พากันหันมามองเธอทั้งสองคน “ทุกคนเป็นอะไรกันคะทำไมมองฉันกับซินซินแบบนี้กันล่ะ” ซูเหมยถามออกมาด้วยความสงสัย“เจ้าตัวแสบอยากจะไปเรียนด้วยนะสิ” จินเป่าตอบภรรยาด้วยท่าทางอ่อนใจเพราะเขาคุยกับลูกหลานแล้วแต่เด็กพวกนี้ไม่ยอมฟังเขาเลย“พวกหนูสามคนยังไปไม่ได้จะต้องรออีกสามปีนะคะ” ซูเหมยก็บอกกับเด็กแฝดสองคนแล้วเธอก็ห