Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

ช่วงสายของวันเดียวกันหลังจากที่เจ้าบ้านเชิญแขกผู้มาเยือนกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ชุนก็เป็นตัวแทนพาผู้นำของที่นี่เดินชมในสิ่งที่เขากับกลุ่มของตนได้ทำให้กับสถานที่แห่งนี้ตลอดระยะที่กลุ่มของตนหลงมาอยู่ที่นี่“ข้าผู้เป็นผู้นำของดินแดนแห่งนี้ขอขอบคุณพวกท่านมากที่ได้ให้ความเมตตากับผู้คนในดินแดนของเรา ได้โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย” ชายวัยกลางคนประสานมือเตรียมจะก้มหัวให้กับกลุ่มคนด้านหน้า“ท่านอายุมากกว่าพวกเรา ดังนั้นอย่าได้ทำเช่นนี้เลย ที่พวกข้าทำก็หาได้ต้องการคำขอบคุณเช่นนี้ไม่ พวกเราขอแค่ท่านรักษาสัจจะอย่าได้ก่อสงครามอีกก็พอ” ชุนเป็นตัวแทนของคนในกลุ่มกล่าวตามที่ผู้เป็นหลานได้บอกไว้“เรื่องนี้ท่านไม่ต้องเป็นห่วง เนื่องจากข้าได้ลั่นสัจจะไว้แล้วและได้ลงนามในสัญญาต่อหน้าท่านแล้วข้าไม่กล้าผิดคำสาบานหรอก” ชายวัยกลางคนกล่าวหนักแน่นหลังสิ้นคำกล่าวของชายวัยกลางคน ก็ได้เกิดแสงสว่างจ้าออกมาจากนั้นคนในกลุ่มของชุนรวมถึงพี่น้องบ้านซูและรัชทายาทกับคนรักก็ได้หายไป“ฝ่าบาท คนล่ะพ่ะย่ะค่ะ หะ..หายไปไหนแล้ว” คนสนิทของคนเป็นผู้นำถามขึ้นสีหน้าแสดงความตื่นตระหนก

นับตั้งแต่ที่ซินซินกลับมาจากการผจญภัยในดินแดนต่างมิติตั้งแต่ครั้งนั้นซานซานอยู่บ้านได้อีกหนึ่งเดือนชายหนุ่มก็ต้องเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อไปเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยส่วนซินซินก็ใช้ชีวิตเป็นเด็กมัธยมปลายธรรมดา สำหรับวันหยุดเธอก็เข้าไปดูแลโรงงานผลิตผ้าอนามัยของตนซึ่งตอนนี้ได้เครื่องจักรสำหรับการผลิตมาแล้วจากเด็กหญิงวัยสิบสี่ผ่านมาเพียงชั่วพริบตาก็เป็นเด็กสาววัยสิบเจ็ดที่มีรูปร่างใบหน้าอันงดงามทำให้ซินซินมักจะได้รับจดหมายจากเด็กหนุ่มมากหน้าหลายตาอยู่เป็นประจำ“ได้กลับมาอยู่ในช่วงวัยมัธยมอีกครั้งก็รู้สึกดีแหะ แต่หากได้รับจดหมายแบบนี้ทุกวันก็ไม่ไหวเหมือนกัน” หญิงสาวผู้มีใบหน้ารูปไข่ดวงตากลมโตปากได้รูปอมชมพูกล่าวกับตนเอง หลังจากเห็นจดหมายอยู่ภายในลิ้นชักซึ่งเธอไม่คิดจะเปิดออกอ่านเฉกเช่นทุกครั้งที่ได้รับทำให้ผู้ที่แอบดูอยู่ได้แต่เสียใจ“ให้จิวจิวส่งคืนไหม” ภูติตัวจิ๋วอาสา“ไม่ต้องหรอกเจ้าของเขาคงเห็นแล้ว พอไม่มีคนเขาคงจะมาเก็บคืนไปเองนั่นแหละ อีกไม่กี่วันก็จะถึงกำหนดสอบเกาเข่าแล้ว ซินซินต้องจากบ้านไปอยู่คนเดียวไม่อยากจากที่นี่ไปเลยอ่ะ” หญิงสาวแรกรุ่นปฏิเสธคว

หลังจากนั้นร้านคู่แข่งก็ปิดไปตลอดกาล เพราะไม่ว่าเขาจะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงตัวเองสักเท่าไหร่ก็ไม่มีคนเข้าร้าน“พี่ชาย” เสียงตะโกนของฝาแฝดรวมทั้งซินซินที่ได้มารอรับซานซานด้านหน้าสถานีรถไฟหลังจากเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีผิวขาวเดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางในมือเสียงทักทายพูดคุยระหว่างพี่น้องดังขึ้นอย่างดีใจ ทำให้ผู้คนได้แต่พากันมองเด็กหนุ่ม เด็กสาวหน้าตาดีกลุ่มนี้อย่างสนใจ“พี่ว่าเรากลับบ้านกันเถอะคนมองกันใหญ่แล้ว” ซานซานหลังจากทักทายน้องชายหญิงกล่าวขึ้นเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าตนเองและพี่น้องได้ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คน“น้องก็ว่ายังงั้นแหละค่ะ กลับบ้านเรากันเถอะ” ซินซินยิ้มแห้งกล่าวเห็นด้วยคล้อยหลังสี่พี่น้องเดินจากไป ก็ได้มีชายหนุ่มในชุดทหารเดินลงจากรถไฟเช่นเดียวกัน หากซินซินกลับช้าอีกสักนิดก็จะเห็นชายหนุ่มผู้คุ้นเคยภายในโถงหลักของบ้านซู วันนี้คนในครอบครัวต่างพากันมารวมตัวกันครบทุกวันไม่เว้นแต่ชุนผู้ซึ่งหาเวลายากมากกว่าที่เขาจะได้กลับมาที่บ้าน“ปีใหม่ที่จะถึงนับว่าเป็นปีที่ดีของครอบครัวเราที่ทุกคนได้กลับมารวมตัวกัน ซานซานเองก็ใกล้จะเรียนจบแล้วสิ

ท่ามกลางความเงียบ พนักงานที่กำลังนำอาหารมายังโต๊ะของซินซินได้เอ่ยปากของตนอย่างสุภาพกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะของลูกค้าผู้ที่เป็นเจ้าของอาหารจานพิเศษของร้าน“ขอโทษนะคะ ช่วยกรุณาหลีกทางด้วยค่ะ” เสียงพนักงานของร้านได้บอกกับหญิงสาวที่ยืนนิ่งเป็นหินอยู่กับที่โดยที่เธอทั้งสองไม่คิดว่ามู่หลงเฉินจะเย็นชาและไร้มารยาทกับพวกเธอได้มากขนาดนี้“เสี่ยวหนิง หลบเขาหน่อยเถอะ” ฟู่ชิงพูดเบา ๆ กับเพื่อนสาวของตนพร้อมกับแตะข้อศอกของเพื่อนให้หลบออกมา“ขอบคุณค่ะ” เสียงพนักงานกล่าวขอบคุณผู้หญิงทั้งสองที่ได้ถอยห่างออกจากโต๊ะเพื่อให้เธอสามารถวางอาหารได้อย่างสะดวกซินซินได้กล่าวขอบคุณพนักงานเป็นภาษาตะวันตกเช่นเดียวกับพนักงานที่พูดกับเธอแปลได้ว่าขอให้ทานให้อร่อยการสนทนาของซินซินกับหญิงสาวพนักงานนั้นได้เรียกความสนใจให้กับหญิงสาวผมเปียใบหน้าหวานมองไปยังต้นเสียงทันทีและเธอก็นิ่งค้างในความสวยงาม อ่อนเยาว์ของซินซินเธอจึงได้แต่คิดไปต่างนา ๆ ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร“พี่หั่นให้ครับ” มู่หลงเฉินเปิดปากที่นิ่งสนิทพูดกับหญิงสาวด้านตรงข้ามอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเลื่อนจานอาหารข

“เสี่ยวเฉินนายต้องใจเย็น ๆ นะเข้าใจไหมไม่อย่างนั้นแผนของเราพังแน่” ชุนเอามือตบบ่าพร้อมกล่าวกับว่าที่หลานเขยเสียงหนัก“ทราบ” ชายหนุ่มรับคำแม้ในใจจะรู้สึกไม่เป็นสุขก็ตาม“หัวหน้าเราจับหล่อนมาได้แล้ว นำไปหมู่บ้านเลยไหม” รองหัวหน้าของโจรชั่วพูดด้วยความดีใจที่มันสามารถจับตัวหญิงสาวผู้งดงามมาได้“พาไปเลย รีบหน่อยก็ดี หน้าตาหญิงผู้นี้ดูดีเสียด้วย อย่างนี้น่าจะขายได้ราคางามอยากจะเรียกค่าไถ่แต่ไม่มีข้อมูลช่างน่าเสียดาย” หัวหน้าของพวกมันกำลังจะเอามือหยาบลูบใบหน้าของซินซินแต่มันก็ได้ถูกขัดจังหวะโดยนกตัวหนึ่งที่ถ่ายมูลรดหัวของมันอย่างตั้งใจ“ไอ้นกบ้าที่ตั้งมากมาขี้ใส่หัว...” ถ้อยคำอันหยาบคายถูกพ่นออกจากปากของมันอย่างต่อเนื่อง ส่วนลูกน้องของมันก็รีบพาซินซินหนีห่างจากผู้เป็นหัวหน้าของตนด้วยกลัวว่าจะโดนลูกหลงจนพวกมันพาตัวซินซินมาถึงรถจากนั้นพวกมันก็นำตัวซินซินใส่เข้าไปภายในรถที่พวกมันหาซื้อมาได้อย่างผิดกฎหมายด้วยเงินจำนวนสูงและหญิงสาวที่พวกมันได้จับมา“เสี่ยวเฉินขับตามไปได้ ทิ้งระยะห่างไกล ๆ ด้วยล่ะ” ชุนกล่าวย้ำกับว่าที่หลานเขยชายหนุ่มพยักหน้ารับด