Todos los capítulos de บุพเพรัก กับดักมาเฟีย: Capítulo 31 - Capítulo 40

31 “เราจะไปกันแค่สองคน แค่ฉันกับคุณเท่านั้น” แก้วมุกดาบอกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำเอาอีกฝ่ายเห็นแล้วไม่ชอบใจนัก “เธอนี่มันเรื่องมากจริงๆ ให้ตายสิ จะไปซื้อของ ถ้าไม่ให้ไอ้ชาล์คไปด้วย แล้วใครจะช่วยเธอถือของฮะ” เหมือนคำถามนี้จะทำให้เขาเองก็นึกเอะใจขึ้นมาบ้าง “ไม่ๆๆ หยุดความคิดเธอซะยัยลูกเป็ด คนอย่างฉันจะไม่ยอมเดินถือของตามเธอต้อยๆ แน่” อเล็กซิสปฏิเสธเสียงแข็ง (ตัดมาที่สิบนาทีต่อมา) “ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ” สุดท้ายคนที่ปฏิเสธเสียงแข็งในตอนแรกก็ต้องมาถือของเดินตามเธอต้อยๆ ด้วยเหตุผลที่ว่าชาเกร์จะต้องอยู่เก็บกวาดเช็ดถูทำความสะอาดห้องเธอให้เรียบร้อยนั่นเอง “นี่ เดินให้มันเร็วๆ หน่อยได้ไหมเล่า เดินแบบนั้นเดี๋ยวเต่าก็กัดตูดเอาหรอก” แก้วมุกดาหันต่อว่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายอิดออดเดินรั้งท้ายอยู่แบบนั้น “อยากให้เร็วก็มาช่วยกันถือสิ เห็นไหมว่ามันหนัก ถามจริงเหอะของพวกนี้มันจำเป็นต้องใช้ หรือเธอตั้งใจจะแกล้งฉันกันแน่” อเล็กซิสถามเสียงกระแทกกระทั้นใบหน้าบูดบึ้ง แน่นอนว่าเขาไม่เคยชินกับสถานการณ์แบบนี้ ทั้งอากาศที่ร้อนจัด คนก็พลุกพล่านจนแออัด แล้วไหนจะต้องมาถ

“เธอจะรับผิดชอบยังไงยัยลูกเป็ด ดูสิปากมันจะปิดได้ไหมก็ยังไม่รู้เลย” อเล็กซิสหันมาต่อว่าแก้วมุกดาอีกครั้ง “แล้วฉันไปบังคับให้พวกคุณกินรึไงเล่า บอกแล้วว่าให้ไปหากินเองก็ไม่เชื่อ ฉันก็กินของฉันอย่างนี้ทุกวัน พวกคุณกินไม่ได้เองแล้วจะโทษใคร ถ้าไม่เชื่อฉันกินให้ดูก็ได้” แก้วมุกดาตักกับข้าวที่ว่านั่นเข้าปากหน้าตาเฉย ถึงแม้มันจะเผ็ดกว่าทุกวันที่เคยกิน แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ“อร่อยจะตาย มีแต่พวกใจเสาะคอไม่ถึงเท่านั้นแหละที่ไม่กล้ากิน” แก้วมุกดาเบะปากปรามาส มาถึงขั้นนี้แล้วเธอก็ไม่อยากให้แผนตัวเองต้องสูญเปล่า “ใครว่าไม่กล้า เธอกินได้ ทำไมฉันจะกินไม่ได้” ว่าแล้วเขาก็ตักอาหารจานเดียวกับเธอเข้าปากทันที ตอนนี้จึงกลายเป็นว่า เธอตักอะไรเขาก็จะตักอย่างนั้น แต่คนที่เคยชินกับอาหารรสจัดอย่างเธอย่อมรับได้กับความจัดจ้านของพวกมัน ต่างกับเขาที่... “เฮ้ย!” เธออุทานเสียงดัง หลังหันไปมองแล้วต้องพบกับสภาพเขาที่ไม่ต่างกันเลยกับชาเกร์ในตอนนี้ “ซีด!! อึงอิ่มอึ๊อังอ๊าค (มึงอิ่มรึยังชาล์ค)” อเล็กซิสหันไปถามลูกน้องที่อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน แต่ฝ่ายนั้นดูเหมือนจะเริ่มชินก

“นารก บ้านฉานอยู่นายนารก ปายด้วยกันม้าย(นรก บ้านฉันอยู่ในนรก ไปด้วยกันไหม” อิงธาราตอบเสียงยานคางเหมือนเดิม พร้อมกับยืนโงนเงนไปมา“โอ๊ย! ปวดหัว” เธอบอกพร้อมกับกุมขมับ“นี่ยัยขี้เมา เธอกวนประสาทฉันใช่ไหมเนี่ย โธ่เว้ย! ยืนให้มันดีๆ สิ ไม่งั้นฉันปล่อยเธอไว้ตรงนี้แน่” เดนิสทั้งบ่นทั้งขู่ แต่ก็ยังโอบประคองคนเมาไว้แน่น“ปล่อยเลยปล่อยฉานเลย ม่ายมีใครต้องการฉาน ฮือๆๆ ทำไมฉานไม่ตายๆ ไปซะ ฮือๆๆ ทามไมชีวิตฉานต้องเป็นแบบนี้ด้วย ฮือๆๆ” อิงธาราร้องไห้คร่ำครวญเสียงดังจนเดนิสเบ้หน้า“เฮ้ย! เธอจะร้องไห้เสียงดังทำไมเนี่ย บ้าเอ๊ย! เดี๋ยวคนเขาก็คิดว่าฉันทำอะไรเธอหรอก” เดนิสบ่นอย่างหัวเสีย ในขณะที่เธอก็โวยวายเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มหันมามอง ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เดนิสไม่มีทางเลือก“น่ารำคาญชะมัด มานี่เลยยัยขี้เมา” เดนิสอุ้มเธอขึ้นมาอย่างไม่มีทางเลือก ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องพักของตัวเอง อย่างน้อยก็ยังดีกว่าต้องไปนรกอย่างที่เธอบอก“นี่มันวันซวยอะไรของฉันวะเนี่ย ยัยตัวถ่วง” ทันทีที่เข้ามาในห้องเดนิสก็แทบจะโยนร่างบอบบางของอิงธาราลงบนโซฟาอย่างเหลืออด“โอ๊ย! แม่จ๋าอย่าทำอิง อิงเจ็บ” อิงธาราคร

“อา...” เขาเงยหน้าอ้าปากคำรามลั่น กับความคับแน่นที่กำลังบีบอัดรัดรึงให้กายแกร่งจวนเจียนจะระเบิด เป็นอีกครั้งที่เขาชะงักนิ่งและค้างบางอย่างเอาไว้ที่เดิม ก่อนจะเลื่อนสายตามามองความเย้ายวนชวนกำหนัดเบื้องล่าง ไล่ตั้งแต่นัยน์ตาหวานหยาดเยิ้มที่มองแล้วราวกับต้องมนตร์สะกด จมูกเชิดรั้นที่รับกับประกระจับอวบอิ่มที่เขาพิสูจน์มาแล้วว่ามันหวานแค่ไหน โอว! แต่ให้ตายเถอะ ทันทีที่เห็นเธอกัดเม้มเล็มเลียริมฝีปากพลางครางเสียงกระเส่า เขาก็รู้สึกเจียนคลั่งจนต้องเลื่อนสายตามองเรื่อยลงมาผ่านลำคอระหงจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ทรวงสล้างงดงาม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผิวขาวนวลเนียนของเธอช่างขับให้ดอกบัวตูมทั้งคู่น่ามองและน่าสัมผัสจนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปสัมผัสมันอีกครั้ง “อ๊ะ!” เธอครางพลางแอ่นอกรับสัมผัสจากมืออุ่น เสียงครางที่เปรียบเสมือนเสียงสัญญาณให้เขากอบกำขยำลูบไล้อย่างย่ามใจ ใคร่อยากจะลิ้มชิมรสชาติของมันอีกสักครา แต่ติดที่ภารกิจบางอย่างยังค้างๆ คาๆ ทำให้เขาจำต้องละสายตาจากตรงนี้เพื่อสำรวจส่วนต่อไป แต่ทันทีที่สายตาประดุจเหยี่ยวมองหาอาหารมองปราดลงมาที่ใต้สะดือบุ๋ม พบกายหนุ่มจุ่มจ่อมฝากฝังตัวเองในรังไหมแสนหวาน ค

“ครับ” เธอตอบออกไปอย่างลืมตัว “งั้นแสดงว่าแกเป็นเกย์” อเล็กซิสทำสีหน้าตกใจ ขณะที่แก้วมุกดาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน “เฮ้ย! ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมแค่จะบอกว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงของคุณก็เท่านั้นครับ” เธอแก้ตัวเป็นพัลวัน “จริงอ่ะ ไม่ใช่ว่าจริงๆ แล้วแกแอบชอบไอ้เดนิสอยู่หรอกนะ” อเล็กซิสทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ จึงลองพูดหยั่งเชิงดูอีก “คุณอเล็กซ์พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” แก้วมุกดาหันมาถามอย่างคนกำลังระแวง กลัวว่าเขาจะล่วงรู้ความลับของเธอเข้าอีกคน “ฉันกำลังสงสัยว่าแกเป็นพวกเสือไบรึเปล่าน่ะสิ แบบผู้หญิงก็ได้ผู้ชายก็ดี อะไรทำนองนี้ไง” แก้วมุกดาหันขวับมามองอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะคิดไปได้ถึงขนาดนี้ “ผมจะเป็นอะไรมันก็เรื่องของผม เอาเป็นว่าแค่ผมไม่ไปยุ่งกับผู้หญิงของคุณก็น่าจะพอใจได้แล้ว ขอตัวนะครับ” พูดจบเธอก็เดินออกไปจากตรงนั้น ด้วยกลัวว่าถ้าอยู่ต่อคงได้เผลอชกหน้าผู้ชายคนนี้เป็นแน่ “เฮ้ย! ฉันพูดแค่นี้ ทำไมแกต้องโกรธอะไรมากมายขนาดนั้นด้วยวะ ไม่ใช่ก็บอกว่าไม่ใช่สิวะ ฉันก็แค่ถามดู ไม่ใช่เรื่องซีเรียสอะไรสักหน่อย”