Todos los capítulos de บุพเพรัก กับดักมาเฟีย: Capítulo 51 - Capítulo 60

“ต้องขอโทษแทนคนของผมด้วย อย่าไปถือสาเขาเลยนะ จิตเขาไม่ค่อยปกติ เขาเป็นไบโพล่า บางทีก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าพูดอะไรออกไป บางครั้งก็คิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงก็มี” ไซมอนได้ยินเข้า ถึงกับหันขวับไปมองแก้วมุกดาอย่างต้องการจะถาม ในขณะที่เธอเพียงพยักหน้าส่งสัญญาณให้เออออไปก่อน “นังชะนีตัวนี้เป็นใครคะหัวหน้า ไหนหัวหน้าบอกว่ามีแค่ซูซี่คนเดียวไง แล้วแบบนี้มันหมายความว่ายังไงคะ” ไซมอนทำแสร้งอาการกำเริบ “อ๊าย! ไอ้บ้า แกเรียกใครว่าชะนีห๊า” แคลอรีนแทบดีดดิ้น เมื่อถูกไซมอนจิกหัวเรียกแบบนั้น ก่อนจะหันไปออดอ้อนให้แก้วมุกดาที่กำลังกุมขมับช่วยเหลืออีก “คุณต้องจัดการเรื่องนี้ให้ฉันนะ คุณเอาคนแบบนี้เข้ามาทำงานด้วยได้ยังไง นี่มันคนบ้าชัดๆ” “ปกติอาการเขาก็ไม่หนักขนาดนี้ สงสัยคงลืมกินยาล่ะมั้ง ถ้ายังไงผมขอตัวพาเขาไปทานยาก่อนนะ ไว้เจอกันนะครับคนดีของผม” แก้วมุกดาส่งจูบก่อนจะรีบพาไซมอนเดินออกไปโดยเร็วที่สุด แต่ก่อนไปไซมอนก็ยังไม่วายทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้อีก “ฝากไว้ก่อนเถอะนังชะนีหน้าขาว คราวหน้าคราวหลังอย่ามายุ่งกับสามีฉันนะ” ไซมอนตีบทแตกกระจาย ทำเอาแคลอรีนถึงกับร้องกรี๊ดๆ ไล่หล

“เห็นทีผมคงทำตามที่คุณว่าไม่ได้ ถ้าคิดว่ากาสิโนของผมโกง คุณก็ตรวจสอบได้เลยผมอนุญาต แต่คิดว่าคุณคงไม่อยากตรวจหรอก เพราะคุณคงไม่ได้อยากมาเล่นตั้งแต่แรก เพราะฉะนั้นผมว่าคุณบอกมาดีๆ ดีกว่าว่าคุณต้องการอะไร” อเล็กซิสยังยิ้มดังเดิม แต่รอยยิ้มของเขาก็ทำให้ชายคนดังกล่าวขนลุกโดยไม่รู้ตัว “พูดเรื่องอะไร ตกลงจะจ่ายหรือไม่จ่าย ถ้าไม่จ่ายพวกแกเตรียมย่อยยับได้เลย” โวยวายเสร็จชายคนเดิมก็รีบเดินออกไป แต่ยังไปไม่ถึงไหน “แกนึกว่าที่นี่เป็นบ่อนกระจอกๆ ให้คนอย่างแกมาป่วนแล้วก็เดินออกไปได้ง่ายๆ เหรอ เฮ้ย! ทำไมดูถูกกันจังวะ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะทำให้แกได้คิดใหม่เอง” พูดจบเขาก็หันไปพยักพเยิดให้ไซมอนกับอีวานที่เหมือนจะรู้งานดี จับตัวชายคนดังกล่าวไว้ “เฮ้ย! อะไรวะ คิดจะรังแกคนไม่มีทางสู้รึไง นอกจากจะขี้โกงแล้วยังหมาหมู่อีก ปล่อยกูนะเว้ย ไม่อย่างนั้นพวกมึงได้เห็นดีแน่” ชายคนดังกล่าวขู่เสียงดัง พยายามขัดขืน “อืม! ฉันก็อยากเห็นของดีที่แกว่าเหมือนกัน อ้อ! แต่รีบหน่อยก็ดีนะ เพราะฉันเองก็มีของดีอยากโชว์แกเหมือนกัน” อเล็กซิสยิ้มร้ายกาจที่ใครเห็นแล้วก็คงขนลุกซู่ไปต

“เอ้าเฮ้ย! คุณอเล็กซ์เป็นอะไรไปครับเนี่ย ทำไมไปนอนอยู่ตรงนั้นล่ะ” ไซมอนรีบเข้าไปประคองอเล็กซิสที่นอนคู้อยู่กับพื้นให้ลุกขึ้นมาด้วยความตกใจ “หรือว่ามีคนร้ายบุกเข้ามา ไหนครับมันอยู่ไหน” ด้วยความโมโห ไซมอนจึงเผลอปล่อยคนเจ็บด้วยความลืมตัว เป็นเหตุให้เขาต้องลงไปนอนกองอยู่กับพื้นอีกครั้ง “โอย.........” เสียงครางแหบโหยของเขาทำให้ไซมอนนึกขึ้นมาได้ “เอ้าเฮ้ย! ไปนอนที่พื้นทำไมครับคุณอเล็กซ์ ทำไมไม่มานอนบนโซฟาดีๆ” ไซมอนส่ายหน้าพร้อมก้มลงไปประคองอีกฝ่ายอีกครั้ง “ไอ้....เวร....กู..จะฆ่ามึง” อเล็กซิสได้แต่ขู่อาฆาตเสียงยานคาง “ท่าจะอาการหนักนะเนี่ย หน้าเขียวเชียว อาการแบบนี้ กุมเป้ากางเกงแบบนี้ เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าแอบมาฟีเจอริ่งกับกางเกงในตัวนั้นจนผิดท่าน่ะ โอ้แม่เจ้า! แล้วมาทำเป็นหวง ชอบรุนแรงก็ไม่บอก นี่คงจัดหนักจัดเต็มล่ะสิท่า อาการถึงได้หนักขนาดนี้” ไซมอนทำท่าผวาขณะที่กำลังจินตนาการภาพตาม ทำเอาอเล็กซิสถึงกับน้ำตาไหลพราก อยากจะด่าคนคิดอกุศลไปแรงๆ แต่แค่แรงจะยืนยังไม่มี ทำได้แค่หันไปมองแก้วมุกดาด้วยสายตากล่าวหา แต่เธอกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“อิงธารา” ทันทีที่เห็นว่าเป็นเดนิส เธอก็ยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ต้องขอบคุณเขาที่กลับไปที่ห้องและพบว่าไม่มีใครอยู่ ด้วยความกังวลเขาจึงรีบออกมาตาม แล้วก็เป็นไปอย่างคิด เมื่อภาพที่เห็นคือเธอถูกชายแปลกหน้าขนาบไว้ทั้งสองข้าง เดาว่าพวกมันคงมีอาวุธและขู่เธอไว้ จึงแสร้งทำเป็นรู้จักและทักเธอ “ฉันกำลังอยากเจอเธออยู่พอดี ขอคุยด้วยหน่อยสิ” เดนิสแสร้งทักเธอไปอย่างนั้น ด้วยไม่อยากให้สองคนนั้นรู้ว่าเธออยู่กับเขาก่อนหน้านี้ “เอ่อ คือ ฉัน” อิงธาราบอกเสียงตะกุกตะกัก ด้วยชายโฉดที่จ่อมีดอยู่ที่หลังเธอ กดมีดลงมาเพื่อขู่เธออีก “ถ้าไม่อยากตาย บอกมันไปว่าเธอไม่ว่าง” ชายโฉดกระซิบขู่ “คะๆ คือ วันนี้ฉันไม่ว่างน่ะค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ เอาไว้วันหลังแล้วกันค่ะ” อิงธาราทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ด้วยทั้งกลัวและเจ็บตรงบริเวณที่มีดของอีกฝ่ายจ่ออยู่ “อ้อ! งั้นเหรอ เอาไว้วันหลังก็ได้” เดนิสบอกก่อนหันหลังกลับไปอีกทาง ด้วยต้องการให้ชายหน้าโหดทั้งสองตายใจ จากนั้นค่อยจัดการตลบหลังพวกมัน แต่อิงธารากลับคิดว่าเขาโกรธและจะทิ้งเธอไว้แบบนั้น เธอจึงตัดสินใจโดยไม่กลัวตายอีกต่อไ

“อา....!” อีกครั้งที่เสียงเขาครางกระหึ่มหลังเลื่อนสายตามาพบกับนิ้วเรียวที่กำลังจุ่มลึกหายเข้าไปในกายสาวอุ่นซ่านที่กำลังตอดรัดให้เขาต้องกัดกรามกรอดด้วยความอิจฉา อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเปลี่ยนจากนิ้วเป็นอย่างอื่นจะรู้สึกดีแค่ไหน แน่นอนว่าเขาจะไม่แค่คิดนิ้วเรียวถูกถอดถอนจนกายสาวผวาสะท้าน เลื่อนสายตามองเจ้าของนิ้วอย่างไม่เข้าใจ กระทั่งเห็นเขาส่งนิ้วนั้นเข้าปากและดูดเม้มมันต่อหน้าเธอ อีกทั้งยังจับจ้องที่หน้าเนียนของเธอไม่ละสายตา ทั้งสายตาและการกระทำของเขาในยามนี้ทำเธอหน้าเห่อร้อนด้วยความประหม่า ขณะเดียวกันก็ต้องการสัมผัสจากเขามากเหลือเกินสายตาวอนขอจากเธอมันทำให้เขาแทบคลั่ง พลันโน้มตัวลงมาสัมผัสอกอูมตูมเต่งอีกครั้งจนหนำใจ ก่อนจะลากเรียวลิ้นต่ำลงมาปัดป่ายไปทั่วหน้าท้องแบนราบ กระทั่งเลื่อนต่ำลงมาอีก“อย่า” สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดบอกให้เธอห้าม เมื่อใบหน้าคมกำลังเคลื่อนต่ำลงไปกว่าหน้าท้องกระทั่งมาหยุดที่หน้าขาสลักเสลา เขาหยุดมองเนินเนื้ออวบอูมนิดนึง ก่อนจะก้มหน้ายื่นลิ้นแตะชิมเบาๆอย่างหยอกเอิน แต่ความหอมหวานที่ได้สัมผัสก็ทำให้เขาไม่อาจหยุดอยู่แค่นั้น แล้วสัมผัสหยอกเอินก่อนหน้าก็เปลี่ยนเป็นต