Todos los capítulos de บุพเพรัก กับดักมาเฟีย: Capítulo 41 - Capítulo 50

“แล้วอย่างฉันจะไปทำอะไรได้” ใจหนึ่งก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด แต่พอนึกถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ ใจมันก็ห่อเหี่ยวอย่างคนไร้ซึ่งทางสู้อีกครั้ง “ได้สิ ถ้ามีฉันช่วย” อิงธาราหันขวับมามองหน้าเขาด้วยความระแวงอีกครั้ง “ช่วย? อย่างคุณเนี่ยนะจะช่วย อย่าลืมสิว่าคุณเองก็ทำร้ายฉันเหมือนกัน” เธอต่อปากพลางยิ้มเยาะให้กับความบัดซบในชีวิตอีกครั้ง “ถึงฉันจะบอกว่าขอโทษอีกสักพันครั้ง เธอก็คงไม่ให้อภัยฉันอยู่ดี เอาเป็นว่าจากนี้ไป ฉันจะเป็นคนดูแลเธอเอง ถือว่าฉันไถ่บาปเรื่องที่ทำแย่ๆ กับเธอ” เดนิสบอกด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอไว้ใจเขาได้ง่ายๆ “แล้วคุณจะได้อะไร” เธอตัดสินใจถามออกไปด้วยความคลางแคลง “มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันก็จะพูดตรงๆ ความจริงฉันมีศัตรูคนเดียวกันกับเธอ มีเธอมาเป็นกองหนุน อะไรๆ มันอาจจะง่ายขึ้น” ได้ฟังแล้วเธอก็ยิ้มเยาะออกมาอีก “คิดอยู่แล้วเชียวว่ามันต้องเป็นแบบนี้ พวกคุณมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ คิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง คิดจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือโดยไม่สนใจว่าฉันจะเป็นยังไง จะรู้สึกยังไง คุณกับไอ้แก่ตัณหา

“มึงจะแหกปากทำซากอะไรวะไซมอน เดี๋ยวสองคนนั้นก็รู้ตัวหรอก” อเล็กซิสทำเสียงดุ แต่เมื่อหันไปเห็นสีหน้าล้อเลียนของไซมอนที่มองมา เขาจึงต้องยอมจำนน “เออ! แอบก็แอบ พอใจรึยัง” อเล็กซิสรับเสียงกระแทกกระทั้น “ก็แค่นั้นแหละ ว่าแต่ว่าสองคนนั้นคุยกันถึงไหนแล้วครับ” ไซมอนรีบเข้ามานั่งใกล้ๆ พลางมองไปยังเป้าหมายอย่างสนใจ ในขณะที่อเล็กซิสได้แต่ทำปากขมุบขมิบต่อว่าที่อีกฝ่ายแกล้งให้เขาต้องยอมจำนนแบบนั้น “ว่าไงครับคุณอเล็กซ์ ฟังสองคนนั้นคุยกันว่ายังไงบ้าง” ไซมอนถามย้ำอีก เมื่ออเล็กซิสยังเงียบอยู่ “จะไปรู้เหรอ ก็นั่งไกลซะขนาดนี้ เห็นแค่ภาพก็ดีถมไปแล้ว” อเล็กซิสตอบหน้ามุ่ย ด้วยมุมที่เขาเลือกเป็นมุมสวยที่เป็นส่วนตัวและสามารถมองเห็นเป้าหมายได้ก็จริง แต่มันกลับไม่ได้ยินอะไรเลย “เอ้า! แล้วอย่างนี้จะรู้ได้ยังไงว่าสองคนนั้นเขาคุยอะไรกัน” ไซมอนทำหน้ายุ่ง “ก็ไม่รู้ไง แต่ถ้าแกมีความสามารถเรื่องอ่านปากคนได้ล่ะก็ ที่ตรงนี้ก็ไม่เลวนักหรอก” อเล็กซิสประชดให้อย่างหมั่นไส้ “ครับ” ไซมอนตอบรับหน้าตาเฉย “เฮ้ย! กูประชด อย่าบอกนะว่ามึงเอ

“ไม่ไหวแล้วโว้ย” จากที่คิดว่าแค่แตะต้องแบบค่อยเป็นค่อยไป แต่กายสาวสะคราญก็ทำให้ความอดทนอดกลั้นของเขาต้องสะบั้นลง ชายหนุ่มโถมตัวเข้าหาร่างบอบบางด้วยความเสน่หา มือใหญ่หยาบกร้านนิดๆ ตามประสาผู้ชายที่ชอบจับอาวุธเป็นงานอดิเรกสัมผัสลูบไล้ไปทั่วนวลเนื้อเนียน ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขากำลังคลั่งไคล้ความงดงามตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นผิวขาวผุดผาดปราศจากริ้วรอย ทรวงสล้างอวบอิ่มภายใต้บราธรรมดาๆ ที่เห็นแล้วยังอึดอัดแทน นึกอยากจะปลดปล่อยความคับแน่นนั้นให้เป็นอิสระซะเหลือเกิน “เอื๊อก” เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบากขณะมองเรื่อยลงมายังเอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายงามงอน อดชื่นชมไม่ได้ที่เธอสามารถพรางเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นภายใต้เสื้อผ้าหลวมโพรกพวกนั้นได้ แต่ถึงจะพรางได้แนบเนียนแค่ไหนก็คงไม่รอดพ้นสายตาพญาเหยียวอย่างเขาไปได้ โดยเฉพาะตอนนี้ที่เขาอยากจะมองทะลุผ่านแพนตี้ตัวนี้เข้าไปถึงข้างในเหลือเกิน “ไม่ๆๆ ยังไม่ถึงขั้นนั้น” อเล็กซิสสะบัดหน้าเรียกสติ แต่สติกลับต้องมาเตลิดเพียงเพราะปฏิกิริยาที่เกิดจากความไม่ตั้งใจของเธอ กายสาวสั่นเทิ้มภายใต้สายน้ำที่กำลังสาดกระเซ็น เธอกัดริมฝีปากข่มความหนาว ขณะที่มือ

“อยู่ไหน” เธอหันมาถามเสียงเขียวเมื่อหาไม่เจอ “อยากรู้จูบก่อนสิ” เธอมองหน้าเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อแทนคำตอบ “งั้นก็อด” เขายักไหล่อย่างเป็นต่อ ด้วยรู้ดีว่ามันจำเป็น ยังไงๆ เธอก็ต้องยอม แล้วสุดท้ายเธอก็ยอมจริงๆ เธอยอมจูบเขาจริงๆ แต่... “โอ๊ย! นี่เธอจูบหรือเธอคิดจะฆ่าฉันกันแน่” อเล็กซิสโวยลั่นพลางกุมจมูกตัวเองที่ถูกเธอเอาหน้าชนเข้าอย่างจัง “ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากจะฆ่าคุณเหมือนกัน” แก้วมุกดาตอบอย่างเขม่นเข่นเขี้ยว“เฮอะ! ยัยผู้หญิงใจร้าย ทีเมื่อคืนล่ะทำเป็นปากหวานหว่านล้อมสารพัด ไซร้ตรงนั้นสีตรงนี้จนฉันนี่อ่อนระทวยไปหมด ใช่สิ! ฉันมันใจง่ายเอง ถูกเธอเล้าโลมเข้าหน่อยก็ใจอ่อนยอมพลีกายให้เธอเชยชม นี่ถ้าฉันใจแข็งกว่านี้อีกสักนิด เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เป็นแบบนี้ ฉันคงไม่ต้องตกเป็นของเธอง่ายๆ แบบนี้” เธอได้ฟังคำพูดแสลงหูพวกนี้แล้วก็แทบอยากจะกระโดดเข้าไปเราะฟันคนกะล่อนออกให้หมดปาก ใครจะคิดว่าผู้ชายคนนี้จะตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จได้หน้าตาเฉยขนาดนี้ แต่จะทำไงได้ในเมื่อเธอตกเป็นเบี้ยล่างเขาไปแล้ว “ฉันทำตามที่คุณบอกแล้ว ไหนล่ะวิกผมฉัน” เธอตัดบททวงสัญญา

“อ๋อ! ก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็...เฮ้ย! หัวหน้าไปทำเรื่องเสี่ยงๆ แบบนั้นโดยไม่บอกพวกผมเลยเนี่ยนะ รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน ถ้านายใหญ่รู้เข้าเอาพวกผมตายแน่ ทำไมทำอะไรไม่ปรึกษากันก่อน โอย! ตาย ตายแน่งานนี้ ตายกลายเป็นผีทะเลก็คราวนี้แหละ” ไซมอนกุมหัวตัวเองเดินไปมาราวกับหนูติดจั่น เพื่อหาทางออกว่าจะเอายังไงต่อดี “ฉันก็บอกนายอยู่นี่ไง” แก้วมุกดาทำเสียงอ่อยๆ “มาบอกเอาป่านนี้เนี่ยนะ อีกอย่างถ้าผมไม่คาดคั้น หัวหน้าก็คงไม่บอก ไม่ได้การละ หัวหน้าต้องเลิกยุ่งกับเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด หัวหน้าไม่รู้หรอกว่ารัฐมนตรีกังฉินคนนี้มันร้ายกาจขนาดไหน ถ้ามันจับได้หัวหน้าไม่รอดแน่ ไม่รู้แหละผมจะไม่ยอมให้หัวหน้าต้องเข้าไปเสี่ยงกับเรื่องพวกนั้นอีก” ไซมอนบอกเสียงเครียด “แต่ฉันรับปากคุณเดนิสไว้แล้ว ฉันไม่อยากผิดคำพูด อีกอย่างฉันอยากช่วยผู้หญิงที่จะถูกส่งไปขายด้วย อย่าห้ามฉันเลย” แก้วมุกดาขอเสียงเครือ “แล้วมันคุ้มแล้วเหรอครับ หัวหน้าเป็นผู้หญิงทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนั้นได้ยังไง ผมว่าถอนตัวตอนนี้ยังทัน ไม่อย่างนั้นผมคงต้องเรียนเรื่องนี้ให้นายใหญ่ทราบ” แก้วมุกดาทำตาโตทั