Todos os capítulos de หลุมพรางเสน่หา: Capítulo 91 - Capítulo 100

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 92เธอเดินกลับมาที่เตียงสำหรับคุณแม่หลังคลอดโดยมีอีกคนเดินตามระวังหลังกลัวว่าเธอจะหมดแรงพอน้อยหน่าเข้ามาคนที่อยู่ในห้องก็เงียบเสียง เพราะตอนที่เธอออกไปพวกเขาต่างก็พูดถึงเรื่องของเธอ สันนิษฐานกันไปต่างๆ นานา ว่าทั้งสองมีเรื่องอะไรทำไมถึงให้อภัยกันไม่ได้ และที่พูดเป็นเสียงเดียวกันคือฝ่ายชายนอกใจ"อาหารของหนูวางอยู่ตรงนั้นนะ" ป้าเตียงข้างๆ ที่ชวนเธอคุยอยู่บ่อยๆ แต่เธอก็ไม่ค่อยพูดด้วยหรอก"ขอบคุณค่ะ" เป็นข้าวเย็นของทางโรงพยาบาลที่จัดมาให้ น้อยหน่ายกถาดนั้นมาวาง ใกล้ๆ แล้วก็ตักทานเองกินข้าวแต่ละคำก็อดคิดถึงตอนที่ลำบากไม่ได้ หลังจากที่เห็นเขามีอะไรกับอนงค์อยู่โซฟาในห้องทำงาน เธอก็หนีกลับบ้านเพื่อไปตั้งหลักแต่กลับไปยังไม่ถึงเดือนก็พบว่าตัวเองท้อง และคนที่บ้านก็รู้เช่นกัน ที่ทุกคนรู้เพราะเธอมีอาการแพ้ท้องหนักมาก และตอนนั้นนอกจากสายตาที่ดูถูกแล้วไม่มีใครเห็นใจเธอเลยทั้งๆ ที่เธอเป็นคนหาเงินเลี้ยงครอบครัวมาโดยตลอด แต่พอทุกคนรู้ว่าเธอท้องไม่มีพ่อต่างก็ไม่อยากเอามาเป็นภาระ ดีหน่อยตอนที่หอบท้องกลับมาในเมืองเพื่อหางานทำ ที่บ้านไม่โทรมาคะยั้นคะยอเอาเงินเหมือนแต่ก่อน คงกลัวเธอ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 94"ฉันจะไปเอง" ซอโซ่เข็นรถที่เธอนั่งอยู่มาจนถึงรถที่จอดรอไว้ในตัวอาคาร กำลังจะพาเธอขึ้นรถ แต่น้อยหน่าบอกว่าจะกลับเอง"จะไปยังไง จะไปที่ไหน""ฉันก็ต้องมีที่อยู่ของฉันเอง" เธอพูดแค่เบาๆ และก็ไม่ได้มองหน้าเขาด้วย"พักอยู่ที่ไหน""ทำไมฉันต้องบอก""จะพาไปส่งไง"หญิงสาวดันตัวลุกขึ้นจากรถเข็นแต่เธอก็ลุกลำบากเพราะเจ็บแผลผ่าตัดซอโซ่เอื้อมมือไปประคองแต่เธอก็แกะมือเขาออก..แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยเพราะถ้าปล่อยมีหวังล้มลงไปแน่ มืออีกข้างเอื้อมไปเปิดประตูข้างคนขับ"ก็บอกแล้วไงว่าฉัน.." เธอจะให้เขาพาไปได้ยังไง ถ้าไปเห็นที่ที่เธอพักเขาคงได้สมเพชเธอแน่ น้อยหน่าพยายามเก็บเงินเพื่อรอวันลูกคลอด เธอเลยขอต่อเติมห้องด้านหลังของร้านค้าที่ทำงานด้วย โดยใช้เศษสังกะสีที่อยู่แถวนั้นทำเป็นห้องเล็กๆ พอได้ซุกหัวนอนเขาไม่สนแล้วว่าเธอจะยอมไปด้วยไหม พอดันตัวเธอขึ้นไปนั่งได้เขาก็ดึง Safety Belt ล็อกไว้"บอกมาว่าพักอยู่ที่ไหน..จะพาไปเก็บของ" ที่จะพาเธอไปที่พักไม่ใช่ไปส่งหรอกแต่จะพาไปเก็บของ"เก็บของไปอยู่ที่ไหน""ก็ไปอยู่กับผมไง""แล้วเมียคุณล่ะ""เมียที่ไหน""ไม่ต้องมาโกหก""ถ้าคุณหมายถึงแนนซี่ ผมแค่เ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 96หลังจากที่ประสานขอย้ายลูกมารักษาต่อที่โรงพยาบาลคีตะ ทางโรงพยาบาลคีตะจึงส่งรถไปรับที่โรงพยาบาลจังหวัดห้องพิเศษแบบวีไอพี.."ไปไหนมา" ว่าจะไม่พูดด้วยแล้วแหละ แต่เธอก็มีเรื่องต้องพูด"ไปจัดการเรื่องที่ค้างคาอยู่ ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอน""ทำไมคุณต้องให้ฉันมาอยู่ห้องนี้ด้วย อยู่ห้องธรรมดาก็ได้" เพราะห้องธรรมดาของที่นี่ก็ไม่ได้ต่างจากห้องพิเศษเลย แต่ห้องนี้มันหรูเกินไปแค่นอนรักษาตัวเท่านั้นเอง"จะได้นอนสบาย" ถ้าเขารู้เรื่องก่อนหน้าถึงแม้เธอจะดื้อดึงแค่ไหนเขาก็จะย้ายเธอมาอยู่ที่ดีๆ แบบนี้ ไม่ยอมให้ไปนอนทนร้อนอยู่ห้องแออัดแบบนั้นหรอก"ไหนคุณบอกว่าย้ายลูกมาที่นี่ไง" เรื่องห้องก็เรื่องหนึ่งที่เธออยากจะคุยกับเขา แต่เรื่องลูกน้อยหน่าถามพยาบาลแล้วพยาบาลไม่รู้เรื่องนี้เลย"ตอนนี้ลูกถูกย้ายตัวมาที่นี่แล้ว พรุ่งนี้ผมจะพาไปเยี่ยมก่อนเข้าห้องผ่าตัด""ทำไมต้องทำให้เสียเงินด้วย" ชีวิตเธอลำบากมาตั้งแต่เกิด ยิ่งตอนท้องลำบากเพิ่มหลายเท่า..เลยไม่อยากเสียเงินไปกับอะไรพวกนี้"นอนพักผ่อนร่างกายพรุ่งนี้จะได้เข้าห้องผ่าตัด" ถ้าคุยกับเธอเรื่องนี้ทั้งคืนก็คงไม่จบหลังจากที่ห่มผ้าให้กับเธ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 98ซอโซ่เดินมาหยิบเอาโทรศัพท์ไปดูว่าเป็นข้อความของใคร เพราะตอนนั้นเขากำลังล้างมืออยู่"........" พอเห็นหน้าจอโชว์และมีข้อความของคนที่ส่งมาโชว์บนหน้าจอด้วย เขาก็ตวัดสายตามองไปที่เธอสันกรามค่อยๆ เด่นชัดขึ้นเพราะเจ้าของเครื่องกำลังกัดฟันแน่น คิดว่าจะไม่ทำให้เธอมีเรื่องต้องเสียใจอีกแล้วเชียวอุแว้ๆ จังหวะนั้นเสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นลั่นห้อง"โอ๋ไม่ร้องนะลูก" น้อยหน่าตกใจคิดว่าเธอเผลอทำลูกแรงหรือเปล่า อยู่ดีๆ ก็ร้องไห้ขึ้นมาเหมือนถูกอะไรกัดเลย"เดี๋ยวผมอุ้มเอง""ลูกเป็นอะไร" จริงๆ ก็ไม่อยากพูดด้วยหรอก แต่เห็นลูกร้องไห้เหมือนเจ็บปวด"แกหิวนม""หิวนม?""คุณค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งก่อนนะ""เอาลูกมาแล้วคุณก็ออกไป" ครั้งแรกที่เธอจะให้ลูกเข้าเต้า เพราะคุณหมอสั่งไว้ว่าถ้าเด็กหิวก็เอาเข้าเต้าได้เลย"ทำไมต้องให้ออกไปด้วย""ก็ฉันจะให้ลูกกินนมไง""ตอนลูกหิวลูกงอแงคุณเอาคนเดียวไม่ได้หรอก"ทำไมเขาถึงรู้ดีนัก นี่ลูกเธอนะทำไมจะเอาไม่ได้อุแว้ๆๆ"โอ๋ไม่ร้องนะครับ ใจเย็นหน่อยสิแม่กำลังจะเปิดเสื้อให้แล้ว" เขาเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้หลายครั้งแล้ว และเวลาพ่อโอ๋ลูกก็จะหยุดร้องเปิดเสื้อ? ถ้าเธอเปิดเ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 100"คุณจะนอนตรงนี้เหรอ" น้อยหน่าเห็นเขาวางลูกลงบนเตียง แล้วตัวเขาก็เดินอ้อมมานอนลงอีกฝั่งหนึ่งของเธอ"ผมกลัวนอนดิ้นเดี๋ยวทับลูก ผมนอนตรงนี้ได้ไหมล่ะ" ทีแรกกำลังจะนอนลงแล้วได้ยินเธอถามแบบนั้นเขาก็ดีดตัวลุกขึ้นใหม่หญิงสาวมองไปที่โซฟา แต่จะบอกยังไงล่ะเขาเป็นเจ้าของห้องนี้แถมเป็นเจ้าของเตียงด้วยเธอก็เลยขยับลูกอีกหน่อยเพื่อให้เขาได้มีที่นอนซอโซ่แอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอขยับที่ให้เขานอนด้วย"ปิดไฟหน่อยไหม""แล้วแต่สิ""วันหลังต้องหาโคมไฟมาไว้พอให้แสงสว่างหน่อยแล้ว" เขาไม่อยากปิดไฟมืดสนิทกลัวว่าเวลาเธอลุกจะมองไม่เห็นทาง และในห้องไม่มีของแบบนั้นด้วยเพราะเขาไม่ค่อยชอบตกแต่งห้องซื้ออะไรจุกจิกมาใส่ดึกๆ คืนนั้น.."โอ๊ย""เป็นอะไร" ชายหนุ่มลุกขึ้นตอนได้ยินเสียงเธอร้องโอ๊ย"ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ" เธอนอนอยู่ตรงกลางเวลาเข้าห้องน้ำก็ต้องขยับลงปลายเตียง ตอนขยับเลยทำให้เจ็บแผล"เดี๋ยวผมพาไป""ไม่ต้องฉันไปเองได้" น้อยหน่าค่อยๆ ก้าวเดินเข้าห้องน้ำโดยมีเขาเดินตามแต่ก็ไม่ถึงกับประคอง"ไม่ต้องปิดประตูห้องน้ำนะ""จะไม่ปิดได้ยังไง""ถ้างั้นก็ไม่ต้องล็อก"เธอรีบปิดประตูไว้จะปลด